Πήρα ένα σετ ανασκαφής – συναρμολόγησης σκελετού δεινοσαύρου. Επειδή δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο το χάρηκα, θ’ αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν μόνες τους (καλά, όχι και εντελώς μόνες τους. Ξέρεις ότι δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό για πολύ):

Μόλις είδα το κουτάκι έπεσα ξερή! Το άρπαξα και έτρεξα στο ταμείο με ασυγκράτητη ορμή, τσαλαπατώντας τρια παιδάκια και μια μαμά.

Τα περιεχόμενα του κουτιού ήταν: το μπλοκ πηλού (με τα κοκκαλάκια κρυμμένα μέσα!), ένα ειδικό εργαλειάκι ανασκαφής, πινελάκι, κερί προς χρήση για σταθερότερη συναρμολόγηση και…

…αυτή τη βάση όπου αργότερα στήνεις πάνω τον σκελετό!

Αρχίζεις λοιπόν να ξύνεις την επιφάνεια σιγά σιγά με την καρδιά σου γεμάτη προσδοκία για τα κοκκαλάκια που ξέρεις πως είναι κάπου εκεί μέσα. Μετά από λίγο πιάνεται το χέρι σου και συνειδητοποιείς ότι ενώ καπνίζεις, εισπνέεις τον αέρα που είναι γεμάτος σκόνη πηλού και η μύτη σου βουλώνει αλλά δεν σε νοιάζει καθόλου γιατί…

…ξαφνικά εμφανίζεται αυτό που περίμενες τόσην ώρα! Αρπάζεις το πινέλο και καθαρίζεις προσεκτικά. Τώρα πρέπει να βγουν τα κομμάτια αυτά ώστε να καταφέρεις να ξεκολλήσεις και τα υπόλοιπα!

Στο σημείο αυτό έγινε ένα crossover με το Star Wars – Darth Vader’s TIE Fighter που έφτιαχνε λίγο πιο δίπλα ο Οριζόντιος (το οποίο ήταν έπος αλλά είχε απλά κομματάκια που έκαναν κλικ και έμπαινε το ένα μέσα και πάνω στο άλλο. Δεν είχε ούτε πινελάκια, ούτε κοκκαλάκια, ούτε σκόνη και κυρίως: δεν είχε RAPTOR!).

Με τη βοήθεια μιας μικρής, ασυναίσθητης κίνησης, κατάφερα να ελευθερώσω ένα μεγάλο κομμάτι στην αριστερή μεριά του μπλοκ και χτύπησα φλέβα! Εκεί κρυβόταν η ουρίτσα του raptor μου!

Σύντομα (όχι και τόσο σύντομα αλλά για μένα η ώρα πέρασε και ούτε που το κατάλαβα), το μπλοκ του πηλού είχε γίνει φύλλο και φτερό και τα κομμάτια του σκελετού ήταν mine for the taking…

Αργότερα σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερο αν είχα πάρει μικρά κομματάκια σπάγγου και χαρτιού για να φτιάξω ταμπελίτσες. Srsly μοναδικέ μου αναγνώστη… είναι τόση η χαρά, που δεν κατάφερα ούτε αυτήν την απλή σκέψη.

Μετά από ένα καθαρισματάκι με υγρό πανί, ο σκελετός ήταν έτοιμος για να συναρμολογηθεί! Ζέστανα λίγο το κερί στην παλάμη μου και, βάζοντάς το στα σημεία που κουμπώνανε τα κομμάτια, είχα στο πι και φι τον ομορφότερο raptor EVUR!

Για να είμαι ακριβής, το αποτέλεσμα του μόχθου μας (κυρίως του Οριζόντιου στα υπόλοιπα. Η αρχαιολογία είναι χρονοβόρο χόμπι ;P) ήταν τα παρακάτω:

(Φυσικά δεν το αρνούμαστε ότι είμαστε rejuveniles και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό!)

Σου προτείνω να πας αμέσως και να πάρεις ένα κιτ ανασκαφής δεινοσαύρου. Αν είσαι wimp έχει και άλλα είδη δεινοσαύρου. Φυσικά θα πάρεις τον raptor γιατί γαμάει.

Κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο, θα επιστρέψω με φωτογραφικό ρεπορτάζ για την κατασκευή κρεμαστού ηλιακού συστήματος.

Μετά το σημερινό τηλεφώνημα του alex για να του προτείνω με ποιό βιβλίο να ξεκινήσει να διαβάζει Discworld, σκέφτηκα πως αυτό που πραγματικά λείπει απ’ αυτό το blog είναι μια συνολική πρόταση για τη σειρά ανάγνωσης του Discworld (για να μην καίμε τηλέφωνο που ‘λέγαμε παλιά).

Το θέμα έχει απασχολήσει πολύ κόσμο και ανάμεσά τους κι εμένα. Ας δηλώσω εδώ ότι εγώ όταν ξεκίνησα, τα διάβασα σε εντελώς random order. Μετά τα διάβασα άλλη μια φορά με χρονολογική σειρά. Μετά διάβασα τις εσωτερικές σειρές με χρονολογική σειρά. Μετά τα διάβασα πάλι μπερδεμένα.

Ας το πάρουμε απ’ την αρχή. Η πλήρης βιβλιογραφία του Discworld Series (με χρονολογική σειρά) είναι η εξής:

01. The Colour of Magic (1983)
02. The Light Fantastic (1986)
03. Equal Rites (1987)
04. Mort (1987)
05. Sourcery (1989)
06. Wyrd Sisters (1989)
07. Pyramids (1989)
08. Guards! Guards! (1989)
09. Eric (1990)
10. Moving Pictures (1990)
11. Reaper Man (1991)
12. Witches Abroad (1991)
13. Small Gods (1992)
14. Lords and Ladies (1992)
15. Men at Arms (1993)
16. Soul Music (1994)
17. Interesting Times (1994)
18. Maskerade (1994)
19. Feet of Clay (1996)
20. Hogfather (1996)
21. Jingo (1997)
22. The Last Continent (1998)
23. Carpe Jugulum (1998)
24. The Fifth Elephant (1999)
25. The Truth (2000)
26. Thief of Time (2001)
27. The Last Hero (illustrated novelette with Paul Kidby) (001)
28. The Amazing Maurice and his Educated Rodents (2001)
29. Night Watch (2002)
30. The Wee Free Men (2003)
31. Monstrous Regiment (2003)
32. A Hat Full of Sky (2004)
33. Going Postal (2004)
34. Thud! (2005)
35. Wintersmith (2006)
36. Making Money (2007)
37. Unseen Academicals (2009)

Μη βλέπεις το κατεβατό και πτοείσαι αγαπημένε μου αναγνώστη! Τελειώνουν πριν πεις “PTerry Rocks”! Μέσα σ’ όλα αυτά τα βιβλία λοιπόν, υπάρχουν αρκετά στα οποία εμφανίζονται ξανά και ξανά οι ίδιοι χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να έχουμε τις Εσωτερικές Σειρές.

Πρώτα είναι η Εσωτερική Σειρά του Rincewind:

The Colour of Magic
The Light Fantastic
Sourcery
Eric
Interesting Times
The Last Continent
The Last Hero (also: Watch references)

Εκτός από αυτά, ο Rincewind εμφανίζεται και στη σειρά του Science of Discworld:

The Science of Discworld
The Science of Discworld II: the Globe
The Science of Discworld III: Darwin’s Watch

Παρακάτω, είναι η Εσωτερική Σειρά του Death:

(Σίγουρα στο top5 αγαπημένων μου χαρακτήρων με τον καλύτερο sidekick που υπάρχει… τον Death of Rats! Ο θάνατος του Discworld ζει σε άλλη διάσταση, το αγαπημένο του φαγητό είναι το curry και έχει τεράστια αδυναμία στα γατάκια.)

Mort
Reaper Man
Soul Music
Hogfather
Thief of Time

Χωρίς καθυστέρηση, περνάμε στην Εσωτερική Σειρά του City Watch:

Guards! Guards!
Men at Arms
Feet of Clay
Jingo
The Fifth Elephant
Night Watch
Thud!

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στο βιβλίο “Where’s My Cow?”, παιδικό βιβλίο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο  Commander Vimes, το οποίο είναι παράλληλα ένα βιβλίο που διαβάζει στο παιδί του, αλλά και ένα βιβλίο γι’ αυτό το βιβλίο. Must be quantum!

Με εξαιρετική αποφασιστικότητα περνάμε στην Εσωτερική Σειρά των Witches:

Wyrd Sisters
Witches Abroad
Lords and Ladies
Maskerade
Carpe Jugulum

Το “Equal Rites”, αν και πρώτο χρονολογικά, δεν θα το πρότεινα ως πρώτο σε σειρά για διάβασμα μιας και ο χαρακτήρας της Granny είναι σε εντελώς πρώιμα στάδια στο βιβλίο αυτό και δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό για το μέγεθος του χαρακτήρα της.

Η πιο μικρή σε ηλικία μάγισσα, ανήκει στην ίδια σειρά, αλλά θα  μπορούσε να αναφερθεί και ως μικρότερη, ξεχωριστή, Εσωτερική Σειρά:

The Wee Free Men (Tiffany Aching)
A Hat Full of Sky (Tiffany Aching)
Wintersmith (Tiffany Aching)

Τέλος, η Εσωτερική Σειρά της πόλης Ankh-Morpork (ξέρεις ότι είναι κανονική γιατί έχει εθνικό ύμνο!):

The Truth
Going Postal
Making Money
Unseen Academicals

Τα υπόλοιπα βιβλία (stand-alone βιβλία) μπορούν να διαβαστούν με όποια σειρά σας κατέβει. Για περισσότερες πληροφορίες – προτάσεις για τη σειρά ανάγνωσης, μπορείτε να συμβουλευτείτε τα Discworld Order Guides του L-Space!

Το σίγουρο είναι πως, όταν φτάσετε στο τέλος αυτής της υπέροχης, μαγευτικής διαδρομής, θα θέλετε να τα διαβάσετε πάλι από την αρχή. Οπότε δεν θ’ ανησυχούσα και πολύ αν ήμουν στη θέση σου, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη…

Δεδομένου του χρόνου που περνάω καθημερινά μπροστά στον υπολογιστή μου, στη δουλειά και στο σπίτι και λαμβάνοντας υπόψη τη μανία μου με το personalisation του παραμικρού χώρου στον οποίον βρίσκομαι, δεν είναι παράξενο που έχω ένα κολληματάκι με τα desktops μου.

Αν υπολογίσεις και τον (απειροελάχιστο) ψυχαναγκασμό μου, μοναδικέ μου αναγνώστη, θα καταλάβεις γιατί τρελαινόμουν πάντα στην ιδέα του πώς μπορεί να λειτουργήσει κανείς με ένα desktop γεμάτο εικονίδια και σκουπίδια…

Ομολογώ πως έχω τεράστια συλλογή από wallpapers (γιατί βαριέμαι και εύκολα), αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες του υπολογιστή στο γραφείο, του υπολογιστή στο σπίτι που παίζει στην οθόνη της τηλεόρασης και του laptop.

Και επειδή όπως ξέρεις *print screen or it didn’t happen* παραθέτω τα τρια αντίστοιχα:

PC Σπιτιού:

Απλό και εύκολο. Γιατί να θες κάτι παραπάνω; Τώρα με τα 7 μπορείς να εξαφανίσεις ακόμα και το εικονίδιο του Bin, αλλά το κρατάω για συναισθηματικούς λόγους… xD

Laptop:

Πού θα πάει; Θα βάλω και στο laptop 7 και θα ησυχάσω (Vista SUCK!). Αντέχει όμως το κακομοιράκι, και τώρα που έχει και βάση με ανεμιστηράκι δεν κάνει περίεργα γουργουρητά και πολύ το χαίρομαι!

PC Γραφείου:

Ναι. Αυτό το wallpaper γαμεί. Κάθε φορά που βλέπω τη φάτσα αυτού του κακόμοιρου μονόκερου, ψοφάω στο γέλιο. Ιδανικό για χρήση στο γραφείο για να σκάει το χειλάκι σου όταν σε πιάνει πονοκέφαλος.

(Ας σου θυμίσω και το καλύτερο/χειρότερο prank που μπορείς να κάνεις με το desktop κάποιου: Evil Desktop Prank.)

All in all, κάπου είναι χωμένα αρκετά PrtScns από τα desktops μου σε τακτά χρονικά διαστήματα. (Ναι, καταλαβαίνω ότι αυτό είναι περίεργο αλλά gimme a break! xP) Αν είσαι από αυτούς που έχουν 872359243423 εικονίδια πάνω στο desktop τους, σε παρακαλώ, εξήγησέ μου πώς και γιατί!

Τα ασανσέρ.

Στα 30 χρόνια ζωής μου τώρα βρίσκομαι μόλις στο δεύτερο σπίτι με ασανσέρ (το διαμέρισμα του πρώτου δεν το πιάνω γιατί δεν μπήκα ποτέ στο ασανσέρ).

Γουστάρω να πατάω τα κουμπάκια (και πες με καθυστερημένη αν θες, μοναδικέ μου αναγνώστη). Ξετρελαίνομαι στις περιπτώσεις που παίζει μουσική ασανσέρ (ίζι λίσενινγκ διασκευές για 3 συνθετικά βιολιά και λίγο εμετό).

Αγαπώ τον υπόκωφο ήχο που κάνει όταν σταματάει (ββββουμφ). Πορώνομαι με τα καινούργια και λατρεύω τα παλιά. Διακρίνω τις μικρές διαφορές στην πίεση που χρειάζονται τα κουμπάκια τα τουρλωτά, τα κουμπάκια τα βαθουλωτά, τα κουμπάκια τα μεταλλικά, τα κουμπάκια τα διαφανή…

Ξεφεύγω με τα διαφανή (τύπου πολυκαταστημάτων/μπίζνες μπίλντινγκζ), ψιλοφρικάρω σ’ αυτά με τις εσωτερικές πόρτες…

Το καλύτερο όμως βιώνουν αυτοί (έχω δει 2 περιπτώσεις) που η εξώπορτα του σπιτιού τους είναι η πόρτα του ασανσέρ!! Δηλαδή, μπαίνεις στο κτήριο, μπαίνεις στο ασανσέρ, πατάς κουμπί, ανοίγεις πόρτα και ΤΣΟΥΠ! είσαι στο χωλ!

Το χειρότερο είναι κάποιοι αναίσθητοι που γεμίζουν το ασανσέρ με βρώμα (βλ. σκουπίδια, πορδίτσες, τσιγαρίλα).

Αν και μ’ αρέσει, το φοβάμαι κιόλας.

Δεν είναι δα ότι σκέφτομαι κάθε φορά που μπαίνω μέσα, όλες τις πιθανές περιπτώσεις στις οποίες κάτι θα μπορούσε να πάει στραβά. Όχι. Αυτό το έχω ξεπεράσει. (xD) Απλά ε, δεν είναι και το πιο φυσικό να μπαίνεις σ’ ένα κουτί που πηγαίνει πάνω κάτω.

Νέβερδελες. Τ’ αγαπώ το ασανσέρ.

Δεν ήμουν ποτέ πάρτι άνιμαλ αλλά μετά την επιβολή των νέων “μέτρων” η κατάσταση εκτροχιάστηκε.

Γιατί να βγω; Στο σπίτι μου έχει γαμάτο καφέ, ίντερνετ και την καλύτερη παρέα (aka ΜΟΝΟ όποιον θέλω να δω).

Έξω έχει μαλάκες, σκατά ποτά και όχι ίντερνετ (ομολογουμένως κάποια σημεία έχουν wifi αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο γκικουλιάς στο οποίο θα ανέβαινα αν καθόμουν παράμερα χαζεύοντας μαλακίες στο iPhone xD).

Μια από τις τελευταίες φορές που βγήκα, βρέθηκα να κάθομαι κάτω σε έναν πεζόδρομο (μιας και οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού χέστηκαν -σιγά μην πάρουν κι άλλες καρέκλες για τους έξω, αφού υπάρχει το πάτωμα), ενώ απέναντί μου, μισή ντουζίνα χρεπομοντάδες ανταγωνιζόντουσαν ποιός θα μοιάσει περισσότερο στον Μορισέι (χωρίς τη γοητεία ή το ταλέντο). Τα ποτά ήταν συμπαθητικά και ακριβά και η μουσική ήταν μια μακρυνή υποψία.

Την προτελευταία φορά που βγήκα, μετά από ατελείωτο περπάτημα και μπες-βγες σε 2-3 μαγαζιά (“Μα πού να πάμε; Α, δεν χωράμε. Συγγνώμη κύριε, μου πατάτε το μικρό δαχτυλάκι!), κατέληξα σ’ ένα μαγαζί με συμπαθητική μουσική. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, μετά από τη δεύτερη γουλιά ποτό, μου ήρθε σκοτοδίνη και κατέληξα να ξερνάω τα σωθικά μου στη μέση του δρόμου (κανονικού δρόμου, με αυτοκίνητα) επειδή κάποιος καργιόλης αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρον να σερβίρεις πετρέλαιο παρά ποτά της προκοπής.

Και ερωτώ: Γιατί να βγω;

Σε αντίθεση με τις παραπάνω εμπειρίες (και άλλες που απλά βαριέμαι να παραθέσω), στο σπίτι μου όλοι έχουν το ελεύθερο να καπνίσουν, δεν τους συμπεριφέρεται κανείς ως σκουπίδια, δεν τους πατάει κανείς (εκτός απ’ όταν συμβαίνουν ατυχήματα), σερβίρω καθαρά ποτά και παίζω καλή μουσική (ΚΑΙ παιχνίδια).

Είμαι σίγουρη πως δεν φταίνε τα φρεσκοκλεισμένα 30 χρόνια μου. Έτσι σκεφτόμουν και στα 18. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο.

Απ’ την άλλη τι μιλάω; Πήγε 11 και κλείνουν τα μάτια μου…

*grubby old person mode: OFF*

Οι άνθρωποι που διατηρούν μια υποτυπώδη σχέση μαζί σου μέχρι να έρθει η “σωστή” ώρα όπου και προδίδουν την εμπιστοσύνη σου, εκθέτοντάς σε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Well, SCREW YOU MOTHERFUCKER! >.<

(aka: Political correctness can suck my balls.)

Κάθε μέρα και αυξάνεται ο αριθμός των λέξεων που είναι “κακό” να χρησιμοποιούμε. Κάθε φορά που τσεκάρω, τα PC θέματα συζήτησης όλο και μειώνονται. Οι γλώσσες των “πολιτισμένων” χωρών έχουν πάρει την κατηφόρα με σίγουρη κατάληξη ένα βαβελικό Newspeak.

Ανέκαθεν μου φαινόταν εντελώς καθυστερημένη η επιμονή του κόσμου στο PC, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με το χιούμορ. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας. Τίποτα. Το αν θα γίνει καλαίσθητα ή όχι είναι μια άλλη ιστορία (και μεγάλη μάλιστα μιας και η τέχνη είναι υποκειμενική και περί ορέξεως πατάτες βραστές).

_______________________________

Η αλήθεια είναι πως απλά ήθελα να βάλω αυτό το βιντεάκι.

Είναι Δευτέρα και σχεδόν δεν το πιστεύω ότι μόλις πριν μία εβδομάδα ήμουν στη μαγευτική Ιρλανδία παρέα με ένα μάτσο Πρατσετοπαθείς.

Πάρε μια γεύση του πως ήταν, μοναδικέ μου αναγνώστη:

Το convention έγινε σε ένα χωριουδάκι της Δυτικής Ιρλανδίας…

Πανέμορφο, καταπράσινο κι ας μην είχε καθόλου ήλιο, βροχερό και χαριτωμένο.

Πήρε αρκετόν χρόνο να εγκλιματιστώ αλλά η κατραπακιά ήρθε όταν εμφανίστηκε ο PTerry…

Δεν το πίστευα ότι ήταν μπροστά μου ο Terry Pratchett!

Ο ίδιος, ο Bernard Pearson, ο Jack Cohen και ο Colin Smythe, μας είπαν ιστορίες απίστευτου κάλλους, τις οποίες ακούσαμε σαν παιδάκια, με ανοιχτά στόματα και κραυγές του τύπου “OOOOOOOOOOOOHHH! AAAAAAAAAHH!”…

Ακούσαμε για τις πρώτες συγγραφικές του προσπάθειες, για τη ζωή του, για τις ταινίες, για τους χαρακτήρες, για τις εμπνεύσεις, τις σκέψεις, τους φίλους, τους θαυμαστές, για τις προσπάθειες επιβολής στην ασθένειά του…

Είδαμε μπροστά στα μάτια μας τον ίδιο τον Άνθρωπο με το Καπέλο να πίνει Guinness στις 11 το πρωί περιγράφοντας πώς είναι να προσπαθείς να περάσεις το τελωνείο στην Αυστραλία με 2 σακούλες γεμάτες πλαστικά δόντια (xD)…

Δεν έχω λέξεις να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο…

Αυτό που ίσως με έκανε να νιώσω πιο ωραία ήταν που βρέθηκα σ’ έναν χώρο όπου οι συζητήσεις για την εξέλιξη των χαρακτήρων ή τους κανόνες του Cripple Mister Onion ή για τις κόκκινες μπότες και το πόσο κέτσαπ είναι απαραίτητο για την κατανάλωση ενός rat onna stick είναι απολύτως φυσιολογικές.

Οι καλοί άνθρωποι που οργάνωσαν όλην αυτή τη φανταστική φάση, είχαν την καλωσύνη να μαζέψουν φωτογραφίες από όλους τους συμμετέχοντες και το καλύτερο σετ μπορείτε να το βρείτε εδώ (αν και το βιντεάκι τα λέει όλα νομίζω).

Από τα διάφορα που μπορούσε ν’ αγοράσει κανείς τις 4 μέρες του Convention, αυτό που τελικά θα φυλάξω ως κόρην οφθαλμού, το πλήρωσα με τις γνώσεις μου! ΧΑ!

Με τη βοήθεια τριών εξαιρετικών συνΠρατσετικών, πήραμε μέρος στο Unseen University Challenge – Το κουίζ γνώσεων σχετικά με το Discworld και μετά από τρεις εξουθενωτικούς γύρους κερδίσαμε όλους τους αντιπάλους.

Εξαιρετικά δύσκολος ήταν ο γύρος που παίξαμε εναντίον επίτιμων καλεσμένων οι οποίοι μας κατηγόρησαν πως είτε το μόνο πράγμα που κάνουμε στη ζωή μας είναι να διαβάζουμε βιβλία του Πράτσετ είτε πως είχαμε σελίδες από τα βιβλία μέσα στα μανίκια μας. (Μερικοί άνθρωποι παίρνουν βαριά την ήττα! xD)

Ένιγουέι… Το καλύτερο ήταν πως την τελευταία μέρα πήραμε βραβεία. Μετάλλια. Τα οποία μας έδωσε ο ίδιος ο PTerry!! (!!!!!!!) Κόντευα να κατουρηθώ από τη χαρά μου όπως καταλαβαίνεις, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη!

Το τετραήμερο έκλεισε σε κλίμα παρεΐστικο, όπου όλοι υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε του χρόνου, στο αγγλικό con. Εάν υπάρχει κανείς ακόμη εκεί έξω που να γνωρίζει την αλήθεια της φράσης “The Turtle Moves” παρακαλείται να ετοιμάσει τη βαλίτσα του για τον Αύγουστο.

Είμαστε πολλοί.

Πρόσφατα είχα την καλή τύχη να δεχτώ ένα iPhone από δεύτερο χέρι (γιατί από πρώτο… αποκλείεται xD) και φυσικά έσπευσα να δημιουργήσω το νέο μικρό μου τηλεφωνικό σύμπαν.

Ακόμα και χωρίς jailbreak έχει κανείς τη δυνατότητα να κατεβάσει ένα σωρό γαμάτα applications (ενδεικτικά, κατέβασα μέχρι και app με φωτογραφίες του διαστήματος από χομπίστες αστρονόμους xD).

Πάω λοιπόν (πάλι) σήμερα στο iTunes Store να βρω ένα iReader για κάτι βιβλία και παθαίνω μια (και δύο και τέσσερις) κολούμπρες μόλις αντικρίζω το εξής:

Ο.ο Μα είμαστε σοβαροί; ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ PAID APP; ο.Ο Πρώτο; Σοβαρά; PAID app? ο.Ο Ποιός σκατά πληρώνει γι’ αυτό; Ποιός ασχολήθηκε να κατεβάσει τη Βίβλο στα ελληνικά ως iPhone Application γαμώ το κεφάλι μου; Ο.ο

Σιχτίρ… Μου ανέβηκε η πίεση νυχτιάτικο…