Είναι Δευτέρα και σχεδόν δεν το πιστεύω ότι μόλις πριν μία εβδομάδα ήμουν στη μαγευτική Ιρλανδία παρέα με ένα μάτσο Πρατσετοπαθείς.

Πάρε μια γεύση του πως ήταν, μοναδικέ μου αναγνώστη:

Το convention έγινε σε ένα χωριουδάκι της Δυτικής Ιρλανδίας…

Πανέμορφο, καταπράσινο κι ας μην είχε καθόλου ήλιο, βροχερό και χαριτωμένο.

Πήρε αρκετόν χρόνο να εγκλιματιστώ αλλά η κατραπακιά ήρθε όταν εμφανίστηκε ο PTerry…

Δεν το πίστευα ότι ήταν μπροστά μου ο Terry Pratchett!

Ο ίδιος, ο Bernard Pearson, ο Jack Cohen και ο Colin Smythe, μας είπαν ιστορίες απίστευτου κάλλους, τις οποίες ακούσαμε σαν παιδάκια, με ανοιχτά στόματα και κραυγές του τύπου “OOOOOOOOOOOOHHH! AAAAAAAAAHH!”…

Ακούσαμε για τις πρώτες συγγραφικές του προσπάθειες, για τη ζωή του, για τις ταινίες, για τους χαρακτήρες, για τις εμπνεύσεις, τις σκέψεις, τους φίλους, τους θαυμαστές, για τις προσπάθειες επιβολής στην ασθένειά του…

Είδαμε μπροστά στα μάτια μας τον ίδιο τον Άνθρωπο με το Καπέλο να πίνει Guinness στις 11 το πρωί περιγράφοντας πώς είναι να προσπαθείς να περάσεις το τελωνείο στην Αυστραλία με 2 σακούλες γεμάτες πλαστικά δόντια (xD)…

Δεν έχω λέξεις να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο…

Αυτό που ίσως με έκανε να νιώσω πιο ωραία ήταν που βρέθηκα σ’ έναν χώρο όπου οι συζητήσεις για την εξέλιξη των χαρακτήρων ή τους κανόνες του Cripple Mister Onion ή για τις κόκκινες μπότες και το πόσο κέτσαπ είναι απαραίτητο για την κατανάλωση ενός rat onna stick είναι απολύτως φυσιολογικές.

Οι καλοί άνθρωποι που οργάνωσαν όλην αυτή τη φανταστική φάση, είχαν την καλωσύνη να μαζέψουν φωτογραφίες από όλους τους συμμετέχοντες και το καλύτερο σετ μπορείτε να το βρείτε εδώ (αν και το βιντεάκι τα λέει όλα νομίζω).

Από τα διάφορα που μπορούσε ν’ αγοράσει κανείς τις 4 μέρες του Convention, αυτό που τελικά θα φυλάξω ως κόρην οφθαλμού, το πλήρωσα με τις γνώσεις μου! ΧΑ!

Με τη βοήθεια τριών εξαιρετικών συνΠρατσετικών, πήραμε μέρος στο Unseen University Challenge – Το κουίζ γνώσεων σχετικά με το Discworld και μετά από τρεις εξουθενωτικούς γύρους κερδίσαμε όλους τους αντιπάλους.

Εξαιρετικά δύσκολος ήταν ο γύρος που παίξαμε εναντίον επίτιμων καλεσμένων οι οποίοι μας κατηγόρησαν πως είτε το μόνο πράγμα που κάνουμε στη ζωή μας είναι να διαβάζουμε βιβλία του Πράτσετ είτε πως είχαμε σελίδες από τα βιβλία μέσα στα μανίκια μας. (Μερικοί άνθρωποι παίρνουν βαριά την ήττα! xD)

Ένιγουέι… Το καλύτερο ήταν πως την τελευταία μέρα πήραμε βραβεία. Μετάλλια. Τα οποία μας έδωσε ο ίδιος ο PTerry!! (!!!!!!!) Κόντευα να κατουρηθώ από τη χαρά μου όπως καταλαβαίνεις, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη!

Το τετραήμερο έκλεισε σε κλίμα παρεΐστικο, όπου όλοι υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε του χρόνου, στο αγγλικό con. Εάν υπάρχει κανείς ακόμη εκεί έξω που να γνωρίζει την αλήθεια της φράσης “The Turtle Moves” παρακαλείται να ετοιμάσει τη βαλίτσα του για τον Αύγουστο.

Είμαστε πολλοί.

Πρόσφατα είχα την καλή τύχη να δεχτώ ένα iPhone από δεύτερο χέρι (γιατί από πρώτο… αποκλείεται xD) και φυσικά έσπευσα να δημιουργήσω το νέο μικρό μου τηλεφωνικό σύμπαν.

Ακόμα και χωρίς jailbreak έχει κανείς τη δυνατότητα να κατεβάσει ένα σωρό γαμάτα applications (ενδεικτικά, κατέβασα μέχρι και app με φωτογραφίες του διαστήματος από χομπίστες αστρονόμους xD).

Πάω λοιπόν (πάλι) σήμερα στο iTunes Store να βρω ένα iReader για κάτι βιβλία και παθαίνω μια (και δύο και τέσσερις) κολούμπρες μόλις αντικρίζω το εξής:

Ο.ο Μα είμαστε σοβαροί; ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ PAID APP; ο.Ο Πρώτο; Σοβαρά; PAID app? ο.Ο Ποιός σκατά πληρώνει γι’ αυτό; Ποιός ασχολήθηκε να κατεβάσει τη Βίβλο στα ελληνικά ως iPhone Application γαμώ το κεφάλι μου; Ο.ο

Σιχτίρ… Μου ανέβηκε η πίεση νυχτιάτικο…

Την Παρασκευή 2 του μήνα, έλαβα το παρακάτω μήνυμα στο κινητό μου:

“Απόψε γιορτάζουμε μαζί τη νίκη με την πρώτη μας επιλογή στη Β’ Αθηνών. Ακρωτήρι (Παραλία Αγ. Κοσμά), 22:30. Είμαστε στο αύριο μαζί! Να είσαι εκεί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Τα παίρνω στο κρανίο. Το νούμερο από το οποίο εστάλη το μήνυμα ήταν το τετραψήφιο 2230. Φυσικά δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω σε αυτό, οπότε βρήκα το νούμερο για το πολιτικό του γραφείο (210-7253218). Τηλεφώνησα και ενημέρωσα την κυρία που μου απάντησε, πως δεν έχω ιδέα πώς βρήκαν το κινητό μου αλλά δεν επιθυμώ σε καμμία περίπτωση να λαμβάνω οποιουδήποτε είδους πληροφορίες για τον Σπηλιωτόπουλο. Της έδωσα το όνομά μου και απαίτησα να σβήσουν τον αριθμό μου από τις οποιεσδήποτε λίστες τους.

Σάββατο, 3 του μήνα. Ζουζουνίζει το κινητό. Κοιτάω, τι να δω;

“Στην αυριανή μάχη δώστε μου δύναμη στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου φωνή για το αύριο της ΝΔ. Καμία ψήφος χαμένη. Στείλτε το μήνυμα σε φίλους σας. Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι σημαντικά. Τηλεφωνώ πάλι στο πολιτικό του γραφείο και μιλώ με την ίδια κυρία η οποία ενοχλείται μεν, δεν το δείχνει ιδιαίτερα δε, η οποία μου λέει ότι “Τώρα δυστυχώς κυρία μου έχει μπει το νούμερό σας στο πρόγραμμα” και φυσικά απαντάω “Όπως το βάλατε στο πρόγραμμα, να το βγάλετε!”.

Κυριακή, 4 του μήνα – ημέρα των εκλογών.

Είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και παίζω λίγο Rockband Beatles να συνέλθω για να πάω να α(ξε)σκή(ί)σω το δημοκρατικό μου δικαίωμα. Αναγκάζομαι να πατήσω pause για να δω το μήνυμα που μου ήρθε:

“Σήμερα στην κάλπη ζητώ τη στήριξή σας στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου δύναμη με την ψήφο σας για να είμαστε στο αύριο μαζί! Για την ΝΔ και τον τόπο! Άρης Σπηλιωτόπουλος.” (δεν απαγορεύεται λίγες ώρες πριν τις εκλογές να στέλνεις τέτοια μηνύματα;)

Η πίεσή μου έχει ανέβει τραγικά. Ξαναματατηλεφωνώ στη δύσμοιρη γραμματέα η οποία με ακούει εξαιρετικά φορτωμένη να της ανακοινώνω ότι θα προσπαθήσω να βρω τρόπο να κάνω κάτι εναντίον του ιδίου, του γραφείου του και του οποιοδήποτε άλλου μιας και επιμένουν να μου στέλνουν μηνύματα. Επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάριο (είστε ήδη στο πρόγραμμα και δεν μπορώ να σας βγάλω γιατί είναι αυτοματοποιημένο σύστημα). Κλείνουμε με την υπόσχεσή της ότι ήταν το τελευταίο, δεν θα ξανασυμβεί κ.ο.κ. Αργότερα, παρακολουθώντας τους να βγαίνουν από τη Ρηγίλλης ως μαφιόζικη συνοδεία σε κηδεία με τα μούτρα κατεβασμένα, ο Αρούλης έφαγε 6 μούτζες παραπάνω απ’ ότι συνήθως.

Δευτέρα, 5 του μήνα. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στη δουλειά μου κι έχω αποκτήσει καλό flow. ΜΠΖΖΖΤ:

“Μέσα από την καρδιά μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σας και για τη δύναμη που μου δώσατε στη Β’ Αθηνών. Προχωράμε στο αύριο μαζί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Να εκραγώ μοναδικέ μου αναγνώστη;

Είναι προφανές πως αυτό θα είναι το τελευταίο μήνυμα για κάμποσον καιρό ακόμη αλλά γιατί έπρεπε να τα υποστώ; Δεν έδωσα το τηλέφωνό μου προς χρήση στον Σπηλιωτόπουλο ή σε οποιονδήποτε. Δεκτόν, δεν έχω το νούμερό μου απόρρητο. Αυτό όμως δεν είναι γιατί επιθυμώ να λαμβάνω spam από τον κάθε μαλάκα. Ακόμη κι αν δεχτώ πως δεν έγινε τίποτα και μου έστειλε το πρώτο, οκ. Αφού έχω τηλεφωνήσει ονομαστικά και έχω δηλώσει ΡΗΤΑ ότι δεν θέλω σε καμμία περίπτωση και για κανέναν λόγο να λάβω ποτέ οτιδήποτε που να έχει και την παραμικρή σχέση με τον Σπηλιωτόπουλο, το γραφείο ή την παράταξή του.

Σας παρακαλώ προωθήστε το post αυτό μέχρι να φτάσει παντού, όπως το αυθαίρετο μήνυμα του βουτυρομπεμπέ ΟΝΝΕΔίτη.

Μπήκα στον 3ο μήνα χωρίς internet μοναδικέ μου αναγνώστη και τα ‘χω thoroughly πάρει στο κρανίο.

Σαν να μη μου φτανε αυτό, έχουμε εκλογές.

Στον δρόμο για τη δουλειά κάθε μέρα βλέπω τις προεκλογικές αφίσες του Καραμανλάκου ο οποίος ποζάρει ως φίρμα σε παραλιακό σκυλάδικο. Πιο δίπλα οι αφίσες του Καρατζαφεριάν που είναι σαν αφίσες δευτεροκλασάτου σκυλάδικου στην Αθηνών-Λαμίας. Οι αφίσες του Ξύριζα είναι κακό photoshop με αριστερή ιδεοληψία και αυτές του ΚΚΕ είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που θυμάμαι εδώ και 30 χρόνια (μα ούτε γραμματοσειρά δεν αλλάζουνε). Ο Τζορτζ μας έκανε τη χάρη να μη βλέπουμε τη λαπαδόφατσά του (ίσως έτσι κερδίσει ψηφοφόρους που θα έχουν ξεχάσει τη μάπα του).

Για μια ακόμη φορά η ψήφος μου θα πάει στο Άκυρο. Πολλοί επιμένουν να μου λένε πως έτσι τη χαραμίζω, πως πρέπει να ψηφίσω κάποιο κόμμα που θα πάρει αξιόλογο (sic) ποσοστό για να μου μετρήσει η ψήφος. Δηλαδή, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη, να ψηφίσω κάτι που θα βγει σίγουρα, για να προσμετρηθεί η ψήφος μου. ΧΑ!

Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο που, αν δεν ψηφίζεις ένα από τα μεγάλα κόμματα, πρέπει να θεωρείς ότι καις την ψήφο σου. Γιατί λοιπόν να πας να ψηφίσεις;

Σε πείσμα όσων θέλουν να με βγάλουν από την εξίσωση, ψηφίζω κάθε φορά. Το θεωρώ ευχαρίστηση μα και χρέος μου. Αν κάποιο κόμμα δεν με εκφράζει, δεν θα το ψηφίσω απλά και μόνο για να μην πάει στράφι το ταξίδι στο εκλογικό τμήμα. Αν συμφωνώ με μια από τις προτάσεις ενός κόμματος αλλά διαφωνώ με τις άλλες 87234, δεν θα υποχωρήσω δεχόμενη όλα τα σκατά για να βγει κάποιος που “είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο”.

Η αποχή δεν διδάσκει σε κανέναν πολιτικό κανένα μάθημα (το έχει αποδείξει η Αμερική πολλές φορές). Τους βολεύει. Τους βγάζει από τη δύσκολη θέση. Αν όλοι όσοι απείχαν, ψήφιζαν άκυρο, ή ένα μικρό άγνωστο κόμμα, ίσως βλέπαμε κανένα μάτι να πεταρίζει (αν και ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρη).

Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι βεβαιότητα είναι πως, απαξιώνοντας τη διαδικασία, απαξιώνεις την ιδέα και την ουσία. Και δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω αυτό. Οπότε, την Κυριακή, θα μεταφερθώ στον πλανήτη του εκλογικού μου κέντρου και θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα (ΤΜ).

Εναλλακτικά, πουλάω την ψήφο μου σε όποιον μου βάλει Internet σήμερα και μου εξασφαλίσει αδιάκοπη πρόσβαση για ΠΑΝΤΑ.

Περιμένω προσφορές.

Εδώ στο γραφείο έχουμε ανάμεσα σε άλλα και ένα iBook. Είναι όμορφο.

Αγορασμένο πριν καιρό έχει πέσει σε αχρηστία μιας και έχει χαθεί το cd με τους drivers κ.λπ. κι έτσι είπα να τηλεφωνήσω στη Rainbow ΑΕ (επίσημοι αντιπρόσωποι της Apple στην Ελλάδα) για να δω αν γίνεται να αντικατασταθεί το cd ή να μας δώσουν drivers.

Ψάχνοντας το τηλέφωνο της τεχνικής υποστήριξης έπεσα πάνω σε αυτό:

quadruple /palmface

Πήρα λοιπόν το νούμερο (κρατήθηκα πολύ να μη ζητήσω βοήθεια με ένα προβληματάκι που έχω με τον φίλο μου τον Γιάννη) το οποίο δεν απαντάει ΠΟΤΕ. Ποτέ όμως. Δεν υπάρχει. Δεν είναι διαθέσιμο. Δεν μιλάει, απλά δεν υπάρχει.

Οκ, λέω, δεν θα έχουν ανανεώσει τα στοιχεία τους (που και πάλι ντροπή).

Τεσπά, βρίσκω από κάποιο άλλο σημείο στο net (όχι από σελίδα της Rainbow) ένα τηλέφωνο, το παίρνω και μετά από αρκετή αναμονή πέφτω σε μια κοπελίτσα και της λέω το πρόβλημά μας (για τους drivers, όχι για τον Γιάννη).

Μου είπε ευγενικά ότι “Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να επικοινωνήσω με το τεχνικό μας τμήμα. Αφήστε μου τα στοιχεία σας να σας τηλεφωνήσω εγώ.” και κομπλέ. Μου τηλεφώνησε μετά από καμιά ώρα και είχαμε τον παρακάτω διάλογο:

Υποστήριξη: Λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει τρόπος αντικατάστασης του cd.
Κουήνι: Οκ… Πείτε μου πώς μπορώ να κατεβάσω έστω τους drivers λοιπόν.
Υποστήριξη: Α, δεν μπορείτε.
Κουήνι: Συγγνώμη;
Υποστήριξη: Δεν υπάρχουν πουθενά διαθέσιμοι online.
Κουήνι: Ερμ… Τι εννοείτε;
Υποστήριξη: Ο μόνος τρόπος είναι να αγοράσετε πάλι το cd.
Κουήνι: (Βαθειά ανάσα) Θέλετε να μου πείτε πως δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βρούμε τα drivers για ένα προϊόν σας που έχουμε αγοράσει εκτός αν αγοράσουμε ΠΑΛΙ το cd;
Υποστήριξη: Μάλιστα. Φυσικά πάντα μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Apple στο τηλέφωνο 00800…
Κουήνι: Έχετε κάποιο απευθείας email με κάποιο σχετικό τμήμα;
Υποστήριξη: Όχι. Δεν υπάρχει.
Κουήνι: (/palmface) Καλά, αφήστε το…

Και εντάξει το… Τηλετόξο που λειτουργεί και ως Σολομώντας και σου λύνει το πρόβλημα με τον φίλο που σου γαμάει τη γκόμενα, κοτζάμ Apple θα φανταζόμουν πως θα επέλεγε τους συνεργάτες της λίγο πιο προσεκτικά.

Ήμουν διακοπές. Έβγαζα φωτογραφίες γαλάζιους ουρανούς, σμαραγδί θάλασσες, (insert-appropriate-colour-here) βότσαλα, φόραγα ψάθινο καπέλο και κάπνιζα στριφτά με γεύση αλάτι.

Μια μέρα καθώς ψηνόμουν ανάσκελα στον ήλιο και χάζευα την ομπρέλα θαλάσσης μου, σκεφτόμουν πως μόλις επέστρεφα θα έκανα ένα μακρύ ποστάκι με φωτογραφίες και περιγραφές.

Αλλά μόλις γύρισα είδα αυτό:

…και μου κόπηκε κάθε διάθεση.

Τέταρτη μέρα στη δουλειά σήμερα κι ακόμα σκάνε αποκαΐδια. Ε, άει στα τσακίδια (και έκανα και ρίμα).

Η χρυσόσκονη έκανε το σίξπακ του να γυαλίζει τρομερά

ΠΡΟΣΩΠΑ
Άγγελος
Κουήνι
Μπρατσάκια
Ατυχής περαστικός

Το πρωϊνό είναι δροσερό και ηλιόλουστο. Σκηνή μας, ο δρόμος. Το τραμ σέρνεται νωχελικά στη μέση του σκηνικού μας, 2-3 ξεχασμένα αυτοκίνητα θυμίζουν, με το στακάτο της εξάτμισής τους, την πρότερη (μη-καλοκαιρινή) κατάσταση του δρόμου. Οι λίγοι πεζοί είναι κυρίως γιαγιάδες που πάνε να σκάσουν τα κρύα ευρουλάκια της σύνταξής τους στην εκκλησία, κυρίες που πηγαίνουν σουπερμάρκετ και βιαστικοί ασπροκολάρηδες με χαρτοφύλακες. Η Κουήνι μπαίνει από αριστερά και κατηφορίζει τον δρόμο.

*Σούρσυμο ποδιών*

Κουήνι: …ψωμί, γάλα, καμπά, το έγγραφο νο. 5 και μια κόπια στο αφεντικό…

*Τα σύννεφα κοχλάζουν, ανοίγουν και μια στήλη φωτός πέφτει πάνω στο (πλούσιο) κούτελο της ηρωίδας.*

Κουήνι: Ω, γαμώ! Ξέχασα τα γυαλιά ηλίου μου! Μα… Τι ‘ν’ τούτο; Μην είν’ πουλί; Μην είν’ αεροπλάνο; Μην είν’ ο Σούπερμαν; (…) Γουτουφού! Άγγελος;;!

Αυτά. Αλλά σε χρυσό. 25824 καρατίων. Από τα ορυχεία του παραδείσου. Χο.

*Από τα σύννεφα και ακολουθώντας τον φωτεινό διάδρομο, εμφανίζεται μεγαλοπρεπής άγγελος σε στυλ γκέι σφιχταρίου. Είναι καλυμμένος με χρυσόσκονη, φοράει σπίντο λευκό με ζωγραφισμένες χρυσές φτερούγες, στο ένα χέρι κρατάει μια χρυσή ρακέτα και στο άλλο ένα χρυσό μπαλάκι του τένις. Πάνω από το κεφάλι του, αντί για φωτοστέφανο, έχει φωτοσωσίβιο παιδικό (αυτό που έχει και καθισματάκι). Κατεβαίνει σαν να βρίσκεται σε κυλιόμενη σκάλα και πλησιάζει την Κουήνι η οποία χάσκει σαν χάνος.*

Άγγελος: Οχάι Κουήνι! Σα βα;
Κουήνι: Ερρρρρμμ…
Άγγελος: Κλείσε το στόμα σου κι άνοιξε τ’ αφτιά σου γιατί δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω αφήσει ένα παιχνίδι στη μέση και κέρδιζα κιόλας. Ήρθα να σου μεταφέρω χαρμόσυνο νέο.
Κουήνι: Ορκίζομαι πως δεν μύρισα κανέναν κρίνο!!
Άγγελος: (Κοιτάει στραβά την προφανώς ηλίθια Κουήνι) Έρχομαι για να σου πω πως…
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΟΥ!!

*Ξεκινούν να πέφτουν από τον ουρανό φέιγβολάν, μικρές τρομπέτες μισοεμφανίζονται από τα σύννεφα και αρχίζει να κατεβαίνει στριφογυρίζοντας γλυκά, ένα ζευγάρι χρυσά μπρατσάκια.*

Κουήνι: (Δάκρυα γεμίζουν τα κουρασμένα μάτια της, τα ροζιασμένα χέρια της τρέμουν και η φωνή της βγαίνει τρεμάμενη μα δυνατή) FUCK YEAAAAH! Ναι! Ναι! Επιτέλους! Θα ξυπνάω ό,τι ώρα γουστάρω! Θα καπνίζω με τον πρωινό μου καφέ! Θα πλέω σε πελάγη… ερρρ… πελαγίσια! Θα κάνω τροπικό κοκκίνισμα και θα κοιμάμαι σαν βόας που χωνεύει ελέφαντα!

Το αίμα του άτυχου λέρωσε τον σκουπιδοντενεκέ

*Ο Άγγελος ξεχνιέται παρακολουθώντας το ξέσπασμα της εργασιόπληκτης-στο-παρατσάκ-αδειούχας και αφαιρείται, αφήνοντας από την προσοχή του τα χρυσά μπρατσάκια τα οποία με τη βοήθεια της βαρύτητας πέφτουν με τεράστια ταχύτητα και καρφώνονται στην κεφάλα ενός άτυχου περαστικού. Το αίμα του απλώνει γρήγορα στο πεζοδρόμιο και τα αηδιαστικά περιστέρια που κρύβονται στις εσοχές του τρούλου της εκκλησίας πέφτουν μανιασμένα πάνω του, καταβροχθίζοντας πρώτα τα μάτια και μετά κάνοντας ένα θεραπευτικό για τα αρθριτικά μπανάκι στο φρέσκο αίμα του.*

Κουήνι: (η φωνή της χάνεται, μιλάει σχεδόν στον εαυτό της, δεν βγάζει νόημα, το γύρω της δεν υπάρχει πια) …την κόκκινη βαλίτσα και μέσα στο μπροστινό να βάλω το σαμπουάν για να μη χυθεί μέσα στα ρούχα. Μην ξεχάσω αναμένο το θερμοσίφωνο και να φροντίσω να έχω κλείσει τα πατζούρια. Μήπως να κατέβαζα και τον γενικό για καλό και για κακό; Μούμπλεμούμπλε… Α! Πλυντήριο! Πρέπει να πλύνω κι εκείνη τη μπλούζα την πράσινη… Μούμπλε… και σοκολάτες για τα παιδιά!

*Ο Άγγελος δείχνει σχεδόν σοκαρισμένος από την πορεία των φονικών μπρατσακίων αλλά γρήγορα αποσπάται η προσοχή του (πάλι) από έναν γεροδεμένο, ηλιοκαμένο ομορφάντρα σε μια κάμπριο ΜπεΕμΒε την οποία ακολουθεί σχεδόν υπνωτισμένος.

Η αυλαία κλείνει με τον Άγγελο να βγαίνει ακολουθώντας την αμαξάρα προς τ’ αριστερά της σκηνής, την Κουήνι να ψελίζει το οργανόγραμμα των διακοπών της ενώ βαδίζει σαστισμένα προς τη δεξιά έξοδο και ο προβολέας κεντράρει στα φτερωτά ποντίκια που χαίρονται το αίμα του αδικομπρατσακιοχαμένου.*

Καλές διακοπές μοναδικέ κι αγαπημένε μου αναγνώστη! Θυμήσου! Όχι ρακέτες, όχι μουσική σε θάλασσες και ακτές! Θα τα πούμε (όχι και τόσο) σύντομα!

(…και έκανα και ρίμα!)

Στα πάνω από δεκαπέντε συναπτά έτη χρήσης των ΜΜΜ έχουνε δει τα ματάκια μου πράματα και θάματα. Τι βρωμιάρηδες, τι σιχαμένους, τι ημίγυμνους άστεγους, τι ανώμαλους βρωμόγερους, τι στριμμένες σκατόγριες που μπορούν να σου βγάλουν το μάτι για ν’ ανέβουν πριν εσένα, τι κυράτσες με τσάντες από μαγαζιά να σε κοιτούν με μισό μάτι σφόγγοντας πάνω τους τις τσάντες τους… Όλα τελοσπάντων.

Σήμερα όμως… Σήμερα… Μου έτυχε κάτι που ούτε στον χειρότερό μου εφιάλτη δεν φανταζόμουν…

Είμαι στο τραμ (μπλεργκ). Έχει κάνει κανένα τεταρτάκι να έρθει και -φυσικά- είναι γεμάτο. Στην επόμενη στάση μπαίνουν κι άλλοι και με σπρώχνουν προς τα μέσα. Βρίσκομαι σε τέτοια κλίση που ΠΡΕΠΕΙ να κρατηθώ από τις αηδιαστικές χειρολαβές που πιάνουν όλα τα βρώμικα χέρια. Δίπλα μου ένας τύπος εξαιρετικά υπέρβαρος ο οποίος δεν ζουλιέται λίγο πιο πέρα για να πιαστούμε όλοι και βρωμάει απίστευτα.

Κάποια στιγμή λοιπόν φρενάρει το τραμ… κουνιόμαστε λίγο όλοι και… ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΤΟΥ ΕΣΚΑΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ! Omg!Αργκαργκαργκαααααααααααααααααααααααργκ! x_x

Το μόνο που περνάει από το μυαλό μου όλη μέρα είναι η παρακάτω σκηνή (η ταινία είναι gtp, αλλά αξίζει γι’ αυτήν τη σκηνή):

On the road again. (Ίσως μετακομίζω τόσο γιατί έχω κάποια μυστηριώδη αγάπη στις κούτες…)

Μια μετακόμιση είναι καλή ευκαιρία να πετάξεις τη σαβούρα που έχεις κρατήσει, να (ξανα)βάλεις τα βιβλία/cd/manga με αλφαβητική σειρά, να επισπεύσεις εκείνο το back up που όλο θες να κάνεις και πάντα μένει πίσω και να πας μια βόλτα από το ΙΚΕΑ (όλοι ξέρουμε ότι πηγαίνεις για τα Σουηδικά κεφτεδάκια).

Εάν ποτέ πάρεις τη Χρυσή Ευκαιρία, αγαπημένε μου αναγνώστη, μην αμελήσεις να κοιτάξεις στο γενικό φύλλο, την κατηγορία “Διάφορα Αντικείμενα”. And I quote:

ΠΕΡΟΥΚΕΣ Κόκερ Σπάνιελ, κανελί, για σκυλιά χωρίς τριχοφυία, 210-*******
ΣΥΝΤΑΓΗ κεμπάμπ, γνήσια, Αρμενίας, του 1938, πωλείται, 6942-******
ΛΙΟΝΤΑΡΙ βαλσαμωμένο, 1,30 x 0,30 μ., πωλείται, 210-*******
VIEW MASTER συλλεκτικό, με σετ 3 δίσκων με τους βασιλικούς γάμους του Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας το 1964, πωλείται, 6945-******
ΦΕΡΕΤΡΟ οικολογικό, ελαφρύ, χειροποίητο, 1,87 x 0,55 μ., καφέ σκούρο χρώμα, τιμή €450,  6972-******
ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ της Hellenic Seaways από Πειραιά για Σπέτσες, αναχώρηση 5 Αυγούστου ‘09, επιστροφή 10 Αυγούστου ‘09, τιμή €70, 210-*******
ΑΣΤΕΡΑΚΙ ninja, αυθεντικό, ασημένιο, του ‘80, με μπρούτζινα κινέζικα μονογράμματα, ακονισμένο, τιμή €50, 6987-******
ΔΕΡΜΑ Αφρικανικής λεοπάρδαλης με κεφάλι, 2,5 μ. μήκος, επεξεργασμένο, κατάλληλο για διακόσμηση χώρων, τιμή ευκαιρίας, 6993-******

Μπορείς ακόμη να βρεις, βαλσαμωμένα φίδια, παγάκια υδατοστεγή – φωτιζόμενα, πλαστικούς ανθρώπινους σκελετούς, ράφια ντέξιον, σακούλες για ανακύκλωση, κομμάτια ύφασμα, αναπτήρες, σκακιέρες, σαμπρέλες, πούρα, τεχνητά άνθη (ιδανικά για τάφους) και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Αυτή τη φορά ελπίζω να μην κάνω οχτακόσιατριανταδύο χρόνια ν’ αποκτήσω πάλι internet και τα γυαλικά μου να επιβιώσουν μια ακόμη μεταφορά σώα. Up, up and awayyyyyy!

Κάθομαι σαν βλάκας με μισάνοιχτο στόμα και χαζεύω την οθόνη…

Τρία link για να χαζεύεις και να χαίρεσαι κι εσύ, μοναδικέ μου αναγνώστη:

-Ανακύκλωσε τα spam email σου και δες τα να γίνονται υπέροχες εικόνες
-Τα παιδιά της google παίζουν με java και φτιάχνουν τις κάλτσες τους
-Πέντε γαμάτα aps του digg

Ζηλεύω τους πιο… σχετικούς φίλους που καταλαβαίνουν και την τεχνολογία πίσω απ’ όλ’ αυτά, αλλά κι έτσι που το βλέπω, πάλι σαν ηλίθια χαζεύω με την ώωωωωωρα.

Ο κόσμος είναι πολύ όμορφος όταν έχεις τεχνολογία! ***\(^__^)/***