Απριλίου 30, 2009 • 21:20 11
Εσύ ξέρεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, τις ζωγραφικές μου ικανότητες…
Για να ευχαριστήσω τον ευγενέστατο Οριζόντιο για το υπέροχο σκίτσο του, κάνω κι εγώ ένα πορτραίτο του με τη σειρά μου, δανειζόμενη το MS-Paint Madness του:
MS-Paint FAIL!
Ε; Ε; Εεεεεεεε; Μαγεία; Εεεεε;
Filed under: arts, προσωπικές παράνοιες
Φεβρουαρίου 20, 2009 • 12:53 0
Στο Design Walk οι Poor Designers μας παρουσίασαν τη σειρά NoProb/The Swift Relief. Απλά θεϊκά κόνσεπτς!
Φυσικά και μας κέρασαν κι εμάς:
Και καλή Παρασκευή! ^__^
Filed under: arts
Φεβρουαρίου 12, 2009 • 13:32 9
White On White
*Ευχαριστώ τον φίλο που μου θύμισε τον Malevich σήμερα και λειτούργησε ως έμπνευση για το ποστάκι! ^__^
Το λεξικό του Princeton ορίζει την Τέχνη ως εξής: “the products of human creativity”. Ευρύς ορισμός θα μου πεις. Αλλά έτσι είναι.
Δεν θα προσποιηθώ ότι είμαι εξαιρετικά ανοιχτόμυαλη. Η λίστα του τι ΔΕΝ μου αρέσει είναι τεράστια. Αλλά αυτό είναι το θέμα, αγαπημένε μου αναγνώστη. Η Τέχνη είναι by default υποκειμενική. Ο καθ’ ένας μας θα κοιτάξει ένα έργο και θα το δει και θα το κρίνει βάσει εντελώς διαφορετικών κριτηρίων.
The Listening Room
Θ’ αφήσω απ’ έξω απ’ αυτό το ποστάκι τη μουσική, τις ταινίες (η μάνα μου οδύρεται γιατί δεν μ’ αρέσει ο Αγγελόπουλος και δεν θέλω να πάω μαζί της να δω την τελευταία του ταινία), τα κόμιξ κ.λπ. και θα εστιάσω λιγάκι στη ζωγραφική.
‘Εχω συμμετάσχει σε ομηρικούς καυγάδες με φίλους και γνωστούς περί του τι είναι ή δεν είναι “τέχνη” στη ζωγραφική.
Portrait of Iris Clert
Περνάω πολύ όμορφα κοιτώντας κλασσικά έργα, συμμετρία και απαλά χρώματα, γυναίκες με στρογγυλά μάτια και ακόμα πιο στρογγυλούς πισινούς, λεπτομερή backgrounds, ρεαλιστικά σχεδιασμένα άλογα και σκηνές από μάχες.
Αλλά δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι για ζωγράφους το Top3 μου είναι: Magritte, Escher, Rothko.
Είναι λεπτές οι γραμμές ανάμεσα σε όλ’ αυτά. Κι εγώ είμαι η πιο ακατάλληλη για να τις ορίσω και να τις εξηγήσω σε κάποιον άλλον. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πω τι μου αρέσει εμένα. Επιμένω, και αυτό είναι σημαντικό, ότι γνώμη μου είναι πως η Τέχνη, όπως και το σύνολο της εμπειρίας της ζωής είναι ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.
Blue Rothko
Θα δεις κάτι και θα το κρίνεις σε σχέση με σένα, με τις γνώσεις σου, το προσωπικό σου γούστο, τη μέχρι τώρα εμπειρία σου, τις διαμορφωμένες σου απόψεις και τις προτιμήσεις σου.
Ε, η πρώτη φορά πχ, που μπήκα στο ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο της Tate και είδα Rothko… Η καρδιά μου έπαθε ένα πατατράκ! Με ρούφηξε μέσα αυτό το δωμάτιο. Δεν ήθελα να φύγω.
Όπως επίσης (κι άλλο point ατελείωτων συζητήσεων), κάθε φορά που βλέπω το The Treachery Of Images χασκογελάω και σκέφτομαι πάλι από την αρχή όλες τις σκέψεις που έκανα και την πρώτη φορά που το είδα.
Απορώ εξ ίσου με όσους απορρίπτουν αυτά τα έργα ως μη έργα όσο και μ’ εκείνους που απορρίπτουν οτιδήποτε ξεφεύγει από τα πλαίσιά τους. Δεν κάνει καλό η μονομέρεια στην τέχνη. Relax dudes.
Filed under: arts
Ιανουαρίου 30, 2009 • 13:08 0
Μια ευφάνταστη δουλειά από τη Julia Murakami (δεν ξέρω αν έχει σχέση με τον Takashi Murakami), δίνει άρωμα CSI σε κάποια από τα πιο κλασσικά παραμύθια όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Μικρή Γοργόνα κ.λπ.
Απίθανη δουλειά και φοβερή παρουσίαση (όσο μπορώ να καταλάβω από τις φωτογραφίες).
Filed under: arts
Νοεμβρίου 26, 2008 • 15:09 5
Γράφονται διάφορα. Πάντα γράφονται διάφορα. Και πολλά από αυτά έχουν να κάνουν με το ΓΙΑΤΙ μπλογκάρουμε, γιατί μιλάμε, γιατί μοιραζόμαστε, ποιοί είναι οι γνωστοί-άγνωστοι μπλόγκερζ; Είναι κάστα; Είναι επάγγελμα; Είναι αεροπλάνο;
Μετά το τελευταίο post του Χάρη, κι επειδή εγώ ξέρετε πολύ καλά πως δεν γράφω τέτοια σοβαρά, είπα να φιλοξενήσω μια άλλη άποψη. Παρακάτω λοιπόν είναι το κείμενο του ForPony!. Καλώς όρισέ τον πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. Θα τον αγαπήσεις.
Blogging is DeviantArt for Literature
By: ForPony!
Cats. Babies. Music. Cold. Coffee, or its lack there of. How do homeless people breed when it’s cold outside? Or inside I guess. What’s outside when there’s no inside? Lost thoughts that were so vivid a couple of minutes ago, and now I’m struggling to remember them. Linux.. Sex? Probably. Radio talk shows and how I hate them. How I never seem to have the music I want to listen to. Being in a different country. Libraries and stacks of books. Video games. Boredom. Gadgets and Ipods. Creativity. Cutlery and its accompanying culture. Religion. Paperclips and the money their inventor made. Anger, Fear and Aggression [smashes egg with hammer]. Movies. Schedules and Plans. Doing things you don’t want to. Catching up. Socializing. Spending money or not spending money and their respective pros and cons. Love. Concerts. Bodily functions. Organic lemons and fair trade coffee. Animal bones. Coherent thoughts. Trees. Punctuation.
These are a few things I could express an opinion or an interest in. What does the fact that I don’t mean? What makes people tell other people their thoughts when no one’s asked for them? Would I walk into a crowded room and exclaim, at the top of my voice, that I love tabasco in my pizza? Would I set up a bench on the side of a crowded street telling passers-by what I think about Korea? But what if I put a paper bag over my face? Hmm..
I probably wouldn’t. I do think that my thoughts are mine and nobody else is interested. Don’t tell me about inferiority complexes, you don’t know me. I always believed that a thought or an opinion is best kept private, at least when it comes to expressing it outside of a conversation. Experience has taught me that people don’t always perceive it as you want, which leads to misconceptions, and then you have to explain what your initial thought was, but by the time you do you really don’t feel like talking about it any more. Then again maybe I just can’t properly express my self and that’s all.
So yes. Why do people blog? What is this burning desire that makes people want to tell others how they feel about things? Whether those things are grocery prices or their innermost secrets, why publish it? And online to boot! If I want to let my friends know what I’m up to, I email them, or call them or go out with them. And I don’t care what strangers think of me or my political/religious/coffee views. I also don’t think I’m very good at writing.
Is there a kind of templated blog where people ask you questions? “What do you think of bricks?” “What is your opinion on contemporary kenyan literature?”. Nah, I still wouldn’t consider it. I would only post one question to myself. “Who do you think you are?”, and close it.
I admit I’ve spent many an hour of entertainment reading some blogs. But I can’t help but think “how the hell do they come up with things like this?”. And what is the purpose behind it? It’s not journalism, so it’s not there to inform me. Is it patronizing me? Urging me to think? Paving the way? What if I don’t want to think about that? Noooo, I’ve already started reading it and now I can’t take my mind off it!
So from now on I will rank blogging as an art. Small bits of literature, some good, some better. Some popular, some buried. An art it is, because again it boggles my mind to think that I could ever draw something and consider it good or important enough to impose it on people. And I shall call bloggers Artistic Hitlers of Thought. Not because I don’t like you, au contraire mon fraire! But because it just popped in my head and I thought I’d share it with you.
___________________
Όσο για μένα, ξέρεις γιατί γράφω αγαπημένε μου αναγνώστη. Επειδή μπορώ. Επειδή γουστάρω ν’ ακούω το κλικι-κλικι των πλήκτρων. Επειδή έτσι μου ‘ρθε. Άι’μ ε σίμπλ γκέρλ.
Filed under: arts, επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
• 11:53 15
Ποιός μαλάκας αποφάσισε ότι είναι καλό να πηγαίνουν τα παιδάκια του δημοτικού να βλέπουνε Ντενίση;
Κάθε πρωί η Παπαδιαμαντοπούλου πήζει με τα σχολικά λεωφορεία που ξεφορτώνουν ανυποψίαστα ανήλικα στην είσοδο του θεάτρου Ντενίση Ιλίσια.
ΜΗΠΩΣ κάποιος τα παίρνει;
Γιατί αποκλείεται να θεωρείται κατάλληλο για ανηλίκους αυτό!
Filed under: arts, επικαιρότητα;
Νοεμβρίου 21, 2008 • 12:36 9
(Many thanks to The Panda! ^__^ I owe you buddy!)
Τους αγαπώ τους Αυστραλούς. Τι καλοί κατάδικοι άνθρωποι!
Εκτός από τα καγκουρώ και άλλα συναφή, διαθέτουν και Tim-Tams.
Τα Tim-Tams είναι κάτι μπισκότα (σαν να λέμε Παπαδοπούλου γεμιστά ένα πράμα) σοκολατένια. Έχουν μπισκοτάκι πάνω και κάτω, σοκολάτα στη μέση και επικάλυψη σοκολάτας. Φυσικά, αυτή είναι η κλασσική γεύση και υπάρχουν κι άλλες, πολλές όπως: Chewy Caramel, Double Coated, Hazelnut Praline, κ.ο.κ.
Τα άτομα οι Αυστραλοί λοιπόν, εκτός από το ότι έφτιαξαν αυτό το γαμηστερό μπισκότο βρήκαν κι έναν απιστευταπίθανο τρόπο να το τρως.
Η τεχνική ονομάζεται Tim-Tam Slam και έχει ως εξής:
*Παίρνεις τα Tim-Tams σου και ένα φλυτζάνι ζεστό ρόφημα (εγώ προτιμώ ελληνικό καφέ αλλά γίνεται με οποιονδήποτε καφέ, με γάλα ή και με τσάι).
*Δαγκώνεις λιγάκι και τις δύο άκρες του μπισκότου.
*Βουτάς το μισό μπισκότο στο ρόφημα
*ΡΟΥΦΑΣ
Καθώς ρουφάς, το υγρό σπρώχνει τη σοκολάτα από το κέντρο του μπισκότου προς το στόμα σου και παπαριάζει τα δύο μπισκοτοκομματάκια ώστε να είναι ζεστά και μαλακά μόλις το βάλεις στο στόμα σου να το φας (αφού έχεις ρουφήξει ντε!).
(*ίνσερτ όργκαζμ χίαρ*)
Το μειονέκτημα είναι πως πρέπει να βρεις κάποιον (pusher) στην Αυστραλία για να σου στέλνει τα μπισκότα (fix). Αν μαζευτούμε πολλοί ίσως να μπορούμε να κάνουμε τεράστια παραγγελία -αποθέματα ενός έτους- για να έχουμε να γουστάρουμε!
Δεν είναι γλυκό. Είναι τέχνη.
Filed under: arts, προσωπικές παράνοιες
Οκτωβρίου 31, 2008 • 14:40 10
Μοναδικέ μου αναγνώστη; Μήπως ζεις στο Λονδίνο; Αν ναι, τσέκαρε την έκθεση “SPLATTER: the plausible impossibility of death in the mind of cartoon characters” στη γκαλερί THE AQUARIUM. Γαμώου!
(Ευχαριστίες στο Who Killed Bambi? που όπως πάντα μας φέρνει τα καλύτερα!)
Filed under: arts
famous last words