Διαβάζω στο τρέχον τεύχος του Lifo τα εξής από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο σε άρθρο του σχετικό με τα Oscars:
“Η επιλογή του παρουσιαστή Τζον Στιούαρτ, και ειδικά η επιμονή στην επιλογή αυτή, είναι απίσης άξια σχολιασμού. Ο Στιούαρτ είναι ένας έξυπνος κριτικός της πολιτικής και αποστασιοποιημένα σχετικός με το σινεμά. Προέρχεται από την αμερικανική τηλεόραση και παρ’ ότι κάνει εκπομπές στο CNN δεν είναι γνωστός όσο ο Λάρι Κίνγκ. Αφορά κυρίως τους Αμερικανούς και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει διεθνής και να αφορά τον υπόλοιπο κόσμο. Ούτε ο Μπίλι Κρύσταλ είναι ο Πολ Νιούμαν, αλλά τουλάχιστον είναι ένας καθαρόαιμος κωμικός και παίρνει το ρίσκο του κλόουν, μιλάει μια παγκόσμια γλώσσα και μεταφράζει αυτόματα την ουσία της ψυχαγωγίας για όλους μας χωρίς να ξεχνάει σε ποιά σκηνή πατάει.
Κυρίως άνθρωποι σαν αυτόν (η Γκόλντμπεργκ ή η Ντετζένερες) κινούνται πολύ πιό εύκολα με τις εικόνες και τις έχουν στο πετσί τους, ενώ ο Στιούαρτ λειτουργεί με τον λόγο. Έτσι σκέπτεται. Ποιά η λογική πίσω από τη φετινή του παρουσία; Ίσως οι αμερικανικές εκλογές. Αλλά γιατί να ενδιαφέρουν 1 δισεκατομμύριο κόσμο που συντονίζεται για να δει την επίσημη παρέλαση της βιομηχανίας του σινεμά; Ε, δεν τους ενδιαφέρουν και τόσο. Το θέμα παραμένει εσωτερικό, παρά το γεγονός πως κάθε χρόνο ένας τουλάχιστον από τους παρουσιαστές μας υπενθυμίζει πως όλοι εμείς που παρακολουθούμε είμαστε η πλειοψηφία και μας ευχαριστούν γι’ αυτό - όπως επίσης και για το ότι στηρίζουμε τον αμερικανικό κινηματογράφο με τα εισητήρια που κάνουμε στις ταινίες τους.
Ούτε όμως οι ντόπιοι ιδρώνουν ιδιαίτερα. Αρνητικό ρεκόρ τηλεθέασης έκαναν τα Όσκαρ 2008. Εκτός από τη σοδειά των καλλιτεχνικών ταινιών που πλασαρίστηκαν στις πεντάδες, μάλλον ευθύνεται και η παρουσία του Στιούαρτ. (…)”
Χμ…
Κατά τη γνώμη μου, ο Jon Stewart είναι από τους πιο πετυχημένους και πολιτικά καυστικούς κωμικούς στην Αμερική. Το γεγονός ότι ο κος. Κουτσογιαννόπουλος μας τον πλασάρει σχεδόν σαν αποτυχημένο Larry King wannabe, δείχνει ότι μάλλον δεν έχει επαφή με τα βιβλία, τις εκπομπές και γενικά την άποψη του Stewart.
Ο Stewart έχει κερδίσει συνολικά 10 Emmys για τη δουλειά του ως συγγραφέα και ως παραγωγού στο The Daily Show, 2 Peabody Awards και άλλα, το βιβλίο America (The Book) που έγραψε μαζί με συνεργάτες από την εκπομπή του έγινε bestseller και κέρδισε τη διάκριση Book of The Year (2004) από το Publisher’s Weekly και το βιβλίο του Naked Pictures of Famous People (1998 ) μπήκε στο Best Seller List των New York Times (στοιχεία από τη wikipedia).
Προσωπικά νομίζω ότι το σχόλιο σχετικά με τις επικείμενες αμερικανικές εκλογές “γιατί να ενδιαφέρουν 1 δισεκατομμύριο κόσμο που συντονίζεται για να δει την επίσημη παρέλαση της βιομηχανίας του σινεμά;” είναι επιεικώς αφελές. Θα φανταζόμουν ότι ο κος. Κουτσογιαννόπουλος, σαν σχετικός με τον χώρο, θα καταλάβαινε την άμεση επιροή της εκάστοτε πολιτικής κατάστασης σε κάθε είδος τέχνης. Αλλά και εκτός αυτού, θα διαφωνήσω γιατί πιστεύω ότι πολύς από τον κόσμο που συντονίστηκε έχει ενδιαφέρον για τις εκλογές αυτές, δεδομένου ότι πια, η αμερικανική πολιτική διαμορφώνει καταστάσεις σε ολόκληρον τον πλανήτη!
Καταλαβαίνω την απογοήτευση για την έλλειψη “γκλαμουριάς” αλλά και λίγος ΛΟΓΟΣ δεν βλάπτει.
*(Σημείωση: Το παρόν κείμενο δεν είναι σε καμία περίπτωση απόπειρα συκοφάντισης -ή οτιδήποτε παρεμφερές- του γνωστού κριτικού κινηματογράφου. Είναι η παρουσίαση της δικής μου υποκειμενικής άποψης και των διαφωνιών μου με το άρθρο του προαναφερθέντος κριτικού.) (Xoxoxo…)
**(Και φυσικά μην ξεχνάμε το αμερικάνικο γνωμικό “Those who can, do; those who can’t teach; those who can’t even teach become critics”.
