Δύο από τα πιό συνήθη σπορ των ανδρών (κυρίως).
1. Ροχάλα
2. Σκάλισμα μύτης
Όταν αυτό το κάνει κάποιος που γνωρίζω (σπάνιο) τρώει μπινελίκι.
Τί να κάνω όμως, όταν γίνεται στον δρόμο, από αγνώστους;
Παράδειγμα:
Περπατάω προς το γραφείο ένα πρωί, τα πεζοδρόμια είναι σχετικά άδεια παραδόξως, και περπατάει μπροστά μου ένας τύπος, πολύ κουλ μιλάμε, με τα βόλκομ παντελόνια του, με τα τρέντυ μαλλιά του… Γενικά. Μοντέρνος (omg, i just became a granny for using this word!).
Καθώς λοιπόν περπατάει κουλ μπροστά μου (και είναι στο οπτικό μου πεδίο εντελώς) και ξαφνικά (και ενώ το παρακολουθώ σχεδόν σε slow motion) το χέρι του σηκώνεται με κατεύθυνση τη μύτη… και αρχίζει την κλασσική διαδικασία κινήσεων *σκαλίζω-κοιτάω-εγκρίνω-πετάω*…
Ο.ο
ο.Ο
Ρε φίλε…
Αφού τρώω φρίκη, ανοίγω λίγο το βήμα μου πλησιάζοντάς τον, πολύ προσεκτικά αποφεύγοντας την πιθανή τροχιά του κακαδακίου, και αρχίζω να τραγουδάω λίγο πιό δυνατά το κομμάτι που έπαιζε στο pod.
Ξαφνιάζεται, τραβάει γρήγορα το χέρι από τη μύτη του ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΠΙΖΕΙ ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΜΠΛΟΥΖΑ!!!
Τι να πω…
ΥΓ: Η διαδρομή μου συμπεριλάμβανε και αρκετά σλάλομ ανάμεσα από φρέσκιες ροχάλες… wtf…
Ο τραγικός συνδυασμός “ψιλοπαλιό σελοτέιπ, ελαφρώς ελαστικό” και “ψιλοσκατά βάση για σελοτέιπ”.
Στην αρχή προσπαθείς να κόψεις ένα κομματάκι κρατώντας στο άλλο χέρι αυτό που είναι να κολλήσεις. Δεν κόβεται. Με τίποτα. Το κάτω μέρος της βάσης σηκώνεται στον αέρα και το σελοτέιπ κολλάει στο χέρι σου.
Επειδή δεν μπορείς ν’ αφήσεις από τα χέρια σου αυτό που κρατάς, το βάζεις ανάμεσα σε πηγούνι και στέρνο (ή, σε ακραίες περιπτώσεις το κρατάς με τα δόντια) και προσπαθείς να κρατήσεις τη βάση σταθερή για να κόψεις κομμάτι.
Όχι. Δεν θα σου την κάνει τη χάρη.
Το μόνο που καταφέρνεις τελικά είναι να γδάρεις τον αντίχειρά σου (κι από τις δύο μεριές) στα δοντάκια της βάσης και να λερώσεις το αντικείμενο που κρατάς με το αίμα.
D’oh!
Εκείνες οι συνομιλίες στο msn με ανθρώπους που κάθε δεύτερο γράμμα είναι animated emoticon…
Ακόμα κι ένα αθώο “ok” μετατρέπεται σε πανδαισία ροζ χρώματος με τρία γατάκια με φιόγκους και πυροτεχνήματα…
Για να μην αναφέρω τα σημεία στίξης που ξαφνικά μεταλλάσσονται σε χαμόγελα, πύργους, πόδια, φάτσες και άλλα φρικιαστικά.
Ολόκληρο το παράθυρο μεταμορφώνεται από μια συνομιλία σε αιτία επιληπτικού επεισοδίου!
Το αστείο είναι ότι πλέον δεν αντιλαμβάνονται ότι τα emoticons που γράφω είναι απλά. Νομίζουν ότι “re sy den to blepw ayto! kati grammes bgazei”. ΝΑΙ ΤΟ ΞΕΡΩ! :/
Χρουμφ…
Τα κάγκελα του Αβραμόπουλου.
Όσο σκέφτομαι τις φορές που έχω χάσει λεωφορείο / τρόλει / πέρασμα σε δρόμο… μιλάμε για νεύρα, όχι αστεία…
(Η αναφορά τους και μόνο, μου προκαλεί πλέον βίαιες εξάρσεις αναφυλαξίας.)
Οι άνθρωποι που λένε το γιαούρτι: “η γιαούρτη”.
ο.Ο Ο.ο
Ο.ο ο.Ο
Αργκ!
