Attack Of The Quasars

Icon

In girum imus nocte et consumimur igni

Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ

Μετά από ατελείωτες ώρες στο γραφείο γράφοντας εγχειρίδια χρήσης εφαρμογών διαχείρισης περιεχομένου, ήρθε η ώρα να γράψω και για κάτι στο οποίο έχω αφιερώσει πολλές ώρες…

Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ

γκ-γκ-γκ-γκ-γκ-γκαϊφέ!

Εισαγωγή
Παρακάμπτω την παράθεση απόψεων σχετικά με το αν ο καφές αυτός πρέπει να λέγεται ελληνικός ή τούρκικος μιας και θα είχε την ίδια γαμάτη γεύση ακόμη κι αν τον έλεγαν φινλανδικό, κωλοπετινιτσικό ή νησιατουπασχακικό.

Η μυρωδιά του ελληνικού πρέπει να είναι από τις πρώτες καταγεγραμμένες στη μνήμη μου. Κάθε φορά που τον μυρίζω, χαλαρώνω και χαμογελάω. Συνηθίζω να πίνω 4-5 στη δουλειά και άλλους 2-3 στο σπίτι. Το πρωί με συνεφέρνει, το μεσημέρι με γεμίζει θετική διάθεση και το βράδυ με χαλαρώνει και με ετοιμάζει γλυκά για ύπνο.

Είναι καφές με πλούσια γεύση και μυρωδιά, ήπιος για το στομάχι (σε σχέση με άλλους, πιο συνηθισμένους -πλέον- καφέδες) και απίστευτα νόστιμος.

Hardware
Γκαζάκι.
Προτιμήστε το ΕλΓκρέκο. Είναι εξωφρενικά (εξωφρενικά όμως!) ακριβό την πρώτη φορά που το αγοράζετε, αλλά παίζει τρελή απόσβεση σε μικρό χρονικό διάστημα.

Το ωραίο μ’ αυτό το γκαζάκι είναι ότι έχει ωραία επιφάνεια στην οποία ακουμπάτε το μπρίκι, δεν χρειάζεται να έχεις αναπτήρα για ν’ ανάψει και έχει πανεύκολο σύστημα αλλαγής φιαλών. Οι ίδιες οι φιάλες του, είναι πολύ κουλ, βγαίνουν σε αρκετά χρώματα και δεν είναι απίστευτα ακριβές.

ωσάν μεταλλική προπέλα γεύσης

Μπρίκι.
Γενικώς δεν είμαι φαν ούτε του εντελώς μονού αλλά ούτε και του υπερμεγέθη διπλού σε κούπα (ασχέτως αν πίνω και από τους δύο). Το καλύτερο είναι να έχετε αρκετά διαφορετικά μεγέθη μπρικιών για να έχετε και ποικιλία επιλογών. Αποφύγετε τα ασημί μπρίκια. Έχουν την κακή συνήθεια να καίνε τον καφέ την ώρα που πας να τον σερβίρεις. Τα καλύτερα που έχω πετύχει είναι αυτά που είναι ολίγον σαν αντικολλητικά.

Η άποψη ότι τα καλύτερα μπρίκια στενεύουν στα τρία τέταρτα προς τα πάνω και ανοίγουν πάλι προς το στόμιο, δεν είναι μύθος. Σε περίπτωση που το σουπερμάρκετ της γειτονιάς σας δεν έχει τέτοιου τύπου μπρίκια, μπορείτε να βρείτε σε κάποιο από τα πολλά μαγαζιά κάτω από την Αθηνάς.

Software

omnomnomnomnomnomnom

De gustibus et de coloribus που λεν και στο χωριό μου… Άλλοι τον προτιμούν σκούρο, άλλοι ξανθό, άλλοι προσυσκευασμένο, άλλοι φρεσκοκομμένο.

Η αλήθεια είναι ότι μετά από χρόνια πειραματισμών, έχω καταλήξει στον απλό Λουμίδη. Είναι σχετικά ξανθός κι αυτό με βολεύει, αφού βάζω πέντε τόνους καφέ για κάθε κούπα. Αν χρησιμοποιούσα σκούρο καφέ θα κατέληγα με βαρυστομαχιά.

Αν έχετε κοντά σας κάποιο μαγαζάκι που καβουρντίζει δικό του καφέ, κάντε δυό τρεις προσπάθειες μήπως και πετύχετε κάτι καλό. Δεν είναι άσχημη ιδέα να προσπαθήσετε να κάνετε προσμίξεις για να καταλήξετε στο χαρμάνι που σας ταιριάζει. Αν πάρω για παράδειγμα τον Λουμίδη, μπορείτε να κάνετε ωραία ανάμιξη αν βάλετε ένα μεγάλο σακουλάκι από τον κανονικό κι ένα μικρό από τον σκούρο ή τον κουπάτο.

Αλλά θα επιμείνω: αυτό είναι θέμα γεύσης και γούστου. Πειραματιστείτε ώσπου να βρείτε αυτό που σας ταιριάζει περισσότερο.

Διαδικασία
Παίρνουμε γκαζάκι που να’ χει χρώμα μπλε / Ανάβουμε φωτίτσα σε χρώμα ντεπουρλέ…

1. Μετρήστε το νερό στην κούπα / φλιτζάνι που θα χρησιμοποιήσετε και ρίξτε το στο μπρίκι (μη χρησιμοποιείτε ζεστό νερό αλλά νερό βρύσης)

2. Αφήστε το νερό στο γκαζάκι για κάποια δευτερόλεπτα πριν ρίξετε τον καφέ (όχι πολύ και βράσει!)

3. Ρίξτε τον καφέ σας. Για ένα κανονικό φλιτζάνι, εγώ προτείνω 2 φουσκωτά γεμάτες κουταλιές καφέ. Αν είστε από εκείνους τους περίεργους που επιμένουν να βάζουν ζάχαρη στον καφέ, ρίξτε πρώτα τη ζάχαρη, ανακατέψτε και μετά ρίξτε τον καφέ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Χρησιμοποιείστε άλλο κουταλάκι ή πλύνετε αυτό που χρησιμοποιήσατε για τη ζάχαρη πριν το βάλετε στον καφέ. Εκτός του ότι χαλάτε τον καφέ, μπορεί να δηλητηριάσετε κάποιον που τον πίνει σκέτο. ;P

4. Ανακατέψτε το περιεχόμενο του μπρικιού σας ΜΟΝΟ μέχρι να διαλυθεί ο καφές (και η ζάχαρη αν είστε ανώμαλος είπαμε). Μη συνεχίζετε να ανακατεύετε ατελείωτα. Όσο και να το θέλετε ΔΕΝ είστε ο Πανοραμίξ και το μπρίκι ΔΕΝ έχει μαγικό ζωμό (αν και το πλησιάζει).

5. Μόλις δείτε τον καφέ στις άκρες του μπρικιού ν’ αρχίσει να φουσκώνει, πριν φτάσει στη μέση, σερβίρετε τον μισό στο φλιτζάνι σας. ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε αντίθεση με αυτά που βλέπατε στις παλιές ελληνικές ταινίες, το να ρίχνετε τον καφέ στο φλιτζάνι από 3 μέτρα απόσταση, όχι μόνο μπορεί να καταλήξει σε απώλεια του καφέ, αλλά σίγουρα καταστρέφει το καϊμάκι. Σερβίρετε πάντα από το ύψος που έχει το χείλος του φλιτζανιού σας προς τον πάτο του φλιτζανιού.

6. Βάλτε το μπρίκι με τον υπόλοιπο καφέ πάλι πάνω στο γκαζάκι και περιμένετε ώσπου να βράσει. Μετά σερβίρετε (όχι από ψηλά λέμε!) και τον υπόλοιπο. Εάν δεν σας αρέσει το καϊμάκι στον καφέ (πρέπει ταχύτατα να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό), αγνοήστε το βήμα 5 και αφήστε τον καφέ να φουσκώσει κανονικά πριν τον σερβίρετε.

Σημειώσεις
Το θέμα του καφέ όπως καταλαβαίνεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, είναι πολύ υποκειμενικό. Η μοναδική μου συμβουλή είναι να το ψάξεις. Δοκίμασε χαρμάνια, δοκίμασε mix-n-match γεύσεων, δοκίμασε με ή χωρίς καϊμάκι, δοκίμασε με στενό ή φαρδύ μπρίκι, δοκίμασε να σερβίρεις από ψηλά ή χαμηλά, κ.ο.κ.

Μην περιμένεις να πιείς ελληνικό της προκοπής σε καφετέρια πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. 9 στους 10 μετατρέπουν το πανόστιμο καφεδάκι μας σ’ ένα φλιτζάνι σκατά γιατί τον φτιάχνουν στον ατμό της μηχανής.

Όσο γι’ αυτή τη μόδα που λέει να σου φέρνουν τον καφέ στο μπρίκι… >.< Απλά σκέψου: Ο ελληνικός με το που τον τραβάς από τη φωτιά κατακαθίζει. Πες ότι τον φτιάχνει ο συμπαθέστατος μπουφετζής στο μπρίκι. Με το που τον τραβήξει από τη φωτιά, φωνάζει τη χαριτωμένη σερβιτόρα. Περνάει κάποια ώρα. Πάει και τον παίρνει, στον φέρνει κι εσύ ο μαλάκας τον σερβίρεις στο φλιτζάνι σου. Και μετά πίνεις κατακάθι.

Η προσωπική μου προτίμηση είναι: Καφές σκέτος, βαρύς, σε μεσαίου μεγέθους κούπα, με πολύ καϊμάκι.

Εύχομαι καλή επιτυχία!

Filed under: προσωπικές παράνοιες ,

Μα πού πας τέτοια ώρα; (Γεράματα)

Δεν ήμουν ποτέ πάρτι άνιμαλ αλλά μετά την επιβολή των νέων “μέτρων” η κατάσταση εκτροχιάστηκε.

Γιατί να βγω; Στο σπίτι μου έχει γαμάτο καφέ, ίντερνετ και την καλύτερη παρέα (aka ΜΟΝΟ όποιον θέλω να δω).

Έξω έχει μαλάκες, σκατά ποτά και όχι ίντερνετ (ομολογουμένως κάποια σημεία έχουν wifi αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο γκικουλιάς στο οποίο θα ανέβαινα αν καθόμουν παράμερα χαζεύοντας μαλακίες στο iPhone xD).

Μια από τις τελευταίες φορές που βγήκα, βρέθηκα να κάθομαι κάτω σε έναν πεζόδρομο (μιας και οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού χέστηκαν -σιγά μην πάρουν κι άλλες καρέκλες για τους έξω, αφού υπάρχει το πάτωμα), ενώ απέναντί μου, μισή ντουζίνα χρεπομοντάδες ανταγωνιζόντουσαν ποιός θα μοιάσει περισσότερο στον Μορισέι (χωρίς τη γοητεία ή το ταλέντο). Τα ποτά ήταν συμπαθητικά και ακριβά και η μουσική ήταν μια μακρυνή υποψία.

Την προτελευταία φορά που βγήκα, μετά από ατελείωτο περπάτημα και μπες-βγες σε 2-3 μαγαζιά (“Μα πού να πάμε; Α, δεν χωράμε. Συγγνώμη κύριε, μου πατάτε το μικρό δαχτυλάκι!), κατέληξα σ’ ένα μαγαζί με συμπαθητική μουσική. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, μετά από τη δεύτερη γουλιά ποτό, μου ήρθε σκοτοδίνη και κατέληξα να ξερνάω τα σωθικά μου στη μέση του δρόμου (κανονικού δρόμου, με αυτοκίνητα) επειδή κάποιος καργιόλης αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρον να σερβίρεις πετρέλαιο παρά ποτά της προκοπής.

Και ερωτώ: Γιατί να βγω;

Σε αντίθεση με τις παραπάνω εμπειρίες (και άλλες που απλά βαριέμαι να παραθέσω), στο σπίτι μου όλοι έχουν το ελεύθερο να καπνίσουν, δεν τους συμπεριφέρεται κανείς ως σκουπίδια, δεν τους πατάει κανείς (εκτός απ’ όταν συμβαίνουν ατυχήματα), σερβίρω καθαρά ποτά και παίζω καλή μουσική (ΚΑΙ παιχνίδια).

Είμαι σίγουρη πως δεν φταίνε τα φρεσκοκλεισμένα 30 χρόνια μου. Έτσι σκεφτόμουν και στα 18. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο.

Απ’ την άλλη τι μιλάω; Πήγε 11 και κλείνουν τα μάτια μου…

*grubby old person mode: OFF*

Filed under: δευτέρες, προσωπικές παράνοιες

Stupidity Causes Cancer

(aka: Political correctness can suck my balls.)

Κάθε μέρα και αυξάνεται ο αριθμός των λέξεων που είναι “κακό” να χρησιμοποιούμε. Κάθε φορά που τσεκάρω, τα PC θέματα συζήτησης όλο και μειώνονται. Οι γλώσσες των “πολιτισμένων” χωρών έχουν πάρει την κατηφόρα με σίγουρη κατάληξη ένα βαβελικό Newspeak.

Ανέκαθεν μου φαινόταν εντελώς καθυστερημένη η επιμονή του κόσμου στο PC, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με το χιούμορ. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας. Τίποτα. Το αν θα γίνει καλαίσθητα ή όχι είναι μια άλλη ιστορία (και μεγάλη μάλιστα μιας και η τέχνη είναι υποκειμενική και περί ορέξεως πατάτες βραστές).

_______________________________

Η αλήθεια είναι πως απλά ήθελα να βάλω αυτό το βιντεάκι.

Filed under: προσωπικές παράνοιες

My first Discworld Convention! <3

Είναι Δευτέρα και σχεδόν δεν το πιστεύω ότι μόλις πριν μία εβδομάδα ήμουν στη μαγευτική Ιρλανδία παρέα με ένα μάτσο Πρατσετοπαθείς.

Πάρε μια γεύση του πως ήταν, μοναδικέ μου αναγνώστη:

Το convention έγινε σε ένα χωριουδάκι της Δυτικής Ιρλανδίας…

IMG_0007

Πανέμορφο, καταπράσινο κι ας μην είχε καθόλου ήλιο, βροχερό και χαριτωμένο.

Πήρε αρκετόν χρόνο να εγκλιματιστώ αλλά η κατραπακιά ήρθε όταν εμφανίστηκε ο PTerry…

Δεν το πίστευα ότι ήταν μπροστά μου ο Terry Pratchett!

Ο ίδιος, ο Bernard Pearson, ο Jack Cohen και ο Colin Smythe, μας είπαν ιστορίες απίστευτου κάλλους, τις οποίες ακούσαμε σαν παιδάκια, με ανοιχτά στόματα και κραυγές του τύπου “OOOOOOOOOOOOHHH! AAAAAAAAAHH!”…

Ακούσαμε για τις πρώτες συγγραφικές του προσπάθειες, για τη ζωή του, για τις ταινίες, για τους χαρακτήρες, για τις εμπνεύσεις, τις σκέψεις, τους φίλους, τους θαυμαστές, για τις προσπάθειες επιβολής στην ασθένειά του…

Είδαμε μπροστά στα μάτια μας τον ίδιο τον Άνθρωπο με το Καπέλο να πίνει Guinness στις 11 το πρωί περιγράφοντας πώς είναι να προσπαθείς να περάσεις το τελωνείο στην Αυστραλία με 2 σακούλες γεμάτες πλαστικά δόντια (xD)…

Δεν έχω λέξεις να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο…

IMG_8887.medΑυτό που ίσως με έκανε να νιώσω πιο ωραία ήταν που βρέθηκα σ’ έναν χώρο όπου οι συζητήσεις για την εξέλιξη των χαρακτήρων ή τους κανόνες του Cripple Mister Onion ή για τις κόκκινες μπότες και το πόσο κέτσαπ είναι απαραίτητο για την κατανάλωση ενός rat onna stick είναι απολύτως φυσιολογικές.

Οι καλοί άνθρωποι που οργάνωσαν όλην αυτή τη φανταστική φάση, είχαν την καλωσύνη να μαζέψουν φωτογραφίες από όλους τους συμμετέχοντες και το καλύτερο σετ μπορείτε να το βρείτε εδώ (αν και το βιντεάκι τα λέει όλα νομίζω).

Από τα διάφορα που μπορούσε ν’ αγοράσει κανείς τις 4 μέρες του Convention, αυτό που τελικά θα φυλάξω ως κόρην οφθαλμού, το πλήρωσα με τις γνώσεις μου! ΧΑ!

Με τη βοήθεια τριών εξαιρετικών συνΠρατσετικών, πήραμε μέρος στο Unseen University Challenge – Το κουίζ γνώσεων σχετικά με το Discworld και μετά από τρεις εξουθενωτικούς γύρους κερδίσαμε όλους τους αντιπάλους.

Εξαιρετικά δύσκολος ήταν ο γύρος που παίξαμε εναντίον επίτιμων καλεσμένων οι οποίοι μας κατηγόρησαν πως είτε το μόνο πράγμα που κάνουμε στη ζωή μας είναι να διαβάζουμε βιβλία του Πράτσετ είτε πως είχαμε σελίδες από τα βιβλία μέσα στα μανίκια μας. (Μερικοί άνθρωποι παίρνουν βαριά την ήττα! xD)

Ένιγουέι… Το καλύτερο ήταν πως την τελευταία μέρα πήραμε βραβεία. Μετάλλια. Τα οποία μας έδωσε ο ίδιος ο PTerry!! (!!!!!!!) Κόντευα να κατουρηθώ από τη χαρά μου όπως καταλαβαίνεις, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη!

Το τετραήμερο έκλεισε σε κλίμα παρεΐστικο, όπου όλοι υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε του χρόνου, στο αγγλικό con. Εάν υπάρχει κανείς ακόμη εκεί έξω που να γνωρίζει την αλήθεια της φράσης “The Turtle Moves” παρακαλείται να ετοιμάσει τη βαλίτσα του για τον Αύγουστο.

Είμαστε πολλοί.

Filed under: arts, pet loves, επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

O.o WHAT THE FUCK IS WRONG WITH YOU? o.O

Πρόσφατα είχα την καλή τύχη να δεχτώ ένα iPhone από δεύτερο χέρι (γιατί από πρώτο… αποκλείεται xD) και φυσικά έσπευσα να δημιουργήσω το νέο μικρό μου τηλεφωνικό σύμπαν.

Ακόμα και χωρίς jailbreak έχει κανείς τη δυνατότητα να κατεβάσει ένα σωρό γαμάτα applications (ενδεικτικά, κατέβασα μέχρι και app με φωτογραφίες του διαστήματος από χομπίστες αστρονόμους xD).

Πάω λοιπόν (πάλι) σήμερα στο iTunes Store να βρω ένα iReader για κάτι βιβλία και παθαίνω μια (και δύο και τέσσερις) κολούμπρες μόλις αντικρίζω το εξής:

Πόσο γελοίος μπορεί να γίνεις;

Ο.ο Μα είμαστε σοβαροί; ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ PAID APP; ο.Ο Πρώτο; Σοβαρά; PAID app? ο.Ο Ποιός σκατά πληρώνει γι’ αυτό; Ποιός ασχολήθηκε να κατεβάσει τη Βίβλο στα ελληνικά ως iPhone Application γαμώ το κεφάλι μου; Ο.ο

Σιχτίρ… Μου ανέβηκε η πίεση νυχτιάτικο…

Filed under: (αντι)θρησκευτικά, προσωπικές παράνοιες

Εκλογές (aka This Shit Ain’t Funny Anymore)

Μπήκα στον 3ο μήνα χωρίς internet μοναδικέ μου αναγνώστη και τα ‘χω thoroughly πάρει στο κρανίο.
Σαν να μη μου φτανε αυτό, έχουμε εκλογές.
Στον δρόμο για τη δουλειά κάθε μέρα βλέπω τις προεκλογικές αφίσες του Καραμανλάκου ο οποίος ποζάρει ως φίρμα σε παραλιακό σκυλάδικο. Πιο δίπλα οι αφίσες του Καρατζαφεριάν που είναι σαν αφίσες δευτεροκλασάτου σκυλάδικου στην Αθηνών-Λαμίας. Οι αφίσες του Ξύριζα είναι κακό photoshop με αριστερή ιδεοληψία και αυτές του ΚΚΕ είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που θυμάμαι εδώ και 30 χρόνια (μα ούτε γραμματοσειρά δεν αλλάζουνε). Ο Τζορτζ μας έκανε τη χάρη να μη βλέπουμε τη λαπαδόφατσά του (ίσως έτσι κερδίσει ψηφοφόρους που θα έχουν ξεχάσει τη μάπα του).
Για μια ακόμη φορά η ψήφος μου θα πάει στο Άκυρο. Πολλοί επιμένουν να μου λένε πως έτσι τη χαραμίζω, πως πρέπει να ψηφίσω κάποιο κόμμα που θα πάρει αξιόλογο (sic) ποσοστό για να μου μετρήσει η ψήφος. Δηλαδή, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη, να ψηφίσω κάτι που θα βγει σίγουρα, για να προσμετρηθεί η ψήφος μου. ΧΑ!
Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο που, αν δεν ψηφίζεις ένα από τα μεγάλα κόμματα, πρέπει να θεωρείς ότι καις την ψήφο σου. Γιατί λοιπόν να πας να ψηφίσεις;
Σε πείσμα όσων θέλουν να με βγάλουν από την εξίσωση, ψηφίζω κάθε φορά. Το θεωρώ ευχαρίστηση μα και χρέος μου. Αν κάποιο κόμμα δεν με εκφράζει, δεν θα το ψηφίσω απλά και μόνο για να μην πάει στράφι το ταξίδι στο εκλογικό τμήμα. Αν συμφωνώ με μια από τις προτάσεις ενός κόμματος αλλά διαφωνώ με τις άλλε 87234, δεν θα υποχωρήσω δεχόμενη όλα τα σκατά για να βγει κάποιος που “είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο”.
Η αποχή δεν διδάσκει σε κανέναν πολιτικό κανένα μάθημα (το έχει αποδείξει η Αμερική πολλές φορές). Τους βολεύει. Τους βγάζει από τη δύσκολη θέση. Αν όλοι όσοι απείχαν, ψήφιζαν άκυρο, ή ένα μικρό άγνωστο κόμμα, ίσως βλέπαμε κανένα μάτι να πεταρίζει (αν και ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρη).
Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι βεβαιότητα είναι πως, απαξιώνοντας τη διαδικασία, απαξιώνεις την ιδέα και την ουσία. Και δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω αυτό. Οπότε, την Κυριακή, θα μεταφερθώ στον πλανήτη του εκλογικού μου κέντρου και θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα (ΤΜ).
Εναλλακτικά, πουλάω την ψήφο μου σε όποιον μου βάλει Internet σήμερα και μου εξασφαλίσει αδιάκοπη πρόσβαση για ΠΑΝΤΑ.
Περιμένω προσφορές.

Μπήκα στον 3ο μήνα χωρίς internet μοναδικέ μου αναγνώστη και τα ‘χω thoroughly πάρει στο κρανίο.

Σαν να μη μου φτανε αυτό, έχουμε εκλογές.

mayrogialouros

Στον δρόμο για τη δουλειά κάθε μέρα βλέπω τις προεκλογικές αφίσες του Καραμανλάκου ο οποίος ποζάρει ως φίρμα σε παραλιακό σκυλάδικο. Πιο δίπλα οι αφίσες του Καρατζαφεριάν που είναι σαν αφίσες δευτεροκλασάτου σκυλάδικου στην Αθηνών-Λαμίας. Οι αφίσες του Ξύριζα είναι κακό photoshop με αριστερή ιδεοληψία και αυτές του ΚΚΕ είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που θυμάμαι εδώ και 30 χρόνια (μα ούτε γραμματοσειρά δεν αλλάζουνε). Ο Τζορτζ μας έκανε τη χάρη να μη βλέπουμε τη λαπαδόφατσά του (ίσως έτσι κερδίσει ψηφοφόρους που θα έχουν ξεχάσει τη μάπα του).

Για μια ακόμη φορά η ψήφος μου θα πάει στο Άκυρο. Πολλοί επιμένουν να μου λένε πως έτσι τη χαραμίζω, πως πρέπει να ψηφίσω κάποιο κόμμα που θα πάρει αξιόλογο (sic) ποσοστό για να μου μετρήσει η ψήφος. Δηλαδή, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη, να ψηφίσω κάτι που θα βγει σίγουρα, για να προσμετρηθεί η ψήφος μου. ΧΑ!

Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο που, αν δεν ψηφίζεις ένα από τα μεγάλα κόμματα, πρέπει να θεωρείς ότι καις την ψήφο σου. Γιατί λοιπόν να πας να ψηφίσεις;

Σε πείσμα όσων θέλουν να με βγάλουν από την εξίσωση, ψηφίζω κάθε φορά. Το θεωρώ ευχαρίστηση μα και χρέος μου. Αν κάποιο κόμμα δεν με εκφράζει, δεν θα το ψηφίσω απλά και μόνο για να μην πάει στράφι το ταξίδι στο εκλογικό τμήμα. Αν συμφωνώ με μια από τις προτάσεις ενός κόμματος αλλά διαφωνώ με τις άλλες 87234, δεν θα υποχωρήσω δεχόμενη όλα τα σκατά για να βγει κάποιος που “είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο”.

Η αποχή δεν διδάσκει σε κανέναν πολιτικό κανένα μάθημα (το έχει αποδείξει η Αμερική πολλές φορές). Τους βολεύει. Τους βγάζει από τη δύσκολη θέση. Αν όλοι όσοι απείχαν, ψήφιζαν άκυρο, ή ένα μικρό άγνωστο κόμμα, ίσως βλέπαμε κανένα μάτι να πεταρίζει (αν και ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρη).

Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι βεβαιότητα είναι πως, απαξιώνοντας τη διαδικασία, απαξιώνεις την ιδέα και την ουσία. Και δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω αυτό. Οπότε, την Κυριακή, θα μεταφερθώ στον πλανήτη του εκλογικού μου κέντρου και θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα (ΤΜ).

Εναλλακτικά, πουλάω την ψήφο μου σε όποιον μου βάλει Internet σήμερα και μου εξασφαλίσει αδιάκοπη πρόσβαση για ΠΑΝΤΑ.

Περιμένω προσφορές.

Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Όταν το support πεθαίνει…

Εδώ στο γραφείο έχουμε ανάμεσα σε άλλα και ένα iBook. Είναι όμορφο.

Αγορασμένο πριν καιρό έχει πέσει σε αχρηστία μιας και έχει χαθεί το cd με τους drivers κ.λπ. κι έτσι είπα να τηλεφωνήσω στη Rainbow ΑΕ (επίσημοι αντιπρόσωποι της Apple στην Ελλάδα) για να δω αν γίνεται να αντικατασταθεί το cd ή να μας δώσουν drivers.

Ψάχνοντας το τηλέφωνο της τεχνικής υποστήριξης έπεσα πάνω σε αυτό:

quadruple /palmface

quadruple /palmface

Πήρα λοιπόν το νούμερο (κρατήθηκα πολύ να μη ζητήσω βοήθεια με ένα προβληματάκι που έχω με τον φίλο μου τον Γιάννη) το οποίο δεν απαντάει ΠΟΤΕ. Ποτέ όμως. Δεν υπάρχει. Δεν είναι διαθέσιμο. Δεν μιλάει, απλά δεν υπάρχει.

Οκ, λέω, δεν θα έχουν ανανεώσει τα στοιχεία τους (που και πάλι ντροπή).

Τεσπά, βρίσκω από κάποιο άλλο σημείο στο net (όχι από σελίδα της Rainbow) ένα τηλέφωνο, το παίρνω και μετά από αρκετή αναμονή πέφτω σε μια κοπελίτσα και της λέω το πρόβλημά μας (για τους drivers, όχι για τον Γιάννη).

Μου είπε ευγενικά ότι “Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να επικοινωνήσω με το τεχνικό μας τμήμα. Αφήστε μου τα στοιχεία σας να σας τηλεφωνήσω εγώ.” και κομπλέ. Μου τηλεφώνησε μετά από καμιά ώρα και είχαμε τον παρακάτω διάλογο:

Υποστήριξη: Λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει τρόπος αντικατάστασης του cd.
Κουήνι: Οκ… Πείτε μου πώς μπορώ να κατεβάσω έστω τους drivers λοιπόν.
Υποστήριξη: Α, δεν μπορείτε.
Κουήνι: Συγγνώμη;
Υποστήριξη: Δεν υπάρχουν πουθενά διαθέσιμοι online.
Κουήνι: Ερμ… Τι εννοείτε;
Υποστήριξη: Ο μόνος τρόπος είναι να αγοράσετε πάλι το cd.
Κουήνι: (Βαθειά ανάσα) Θέλετε να μου πείτε πως δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βρούμε τα drivers για ένα προϊόν σας που έχουμε αγοράσει εκτός αν αγοράσουμε ΠΑΛΙ το cd;
Υποστήριξη: Μάλιστα. Φυσικά πάντα μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Apple στο τηλέφωνο 00800…
Κουήνι: Έχετε κάποιο απευθείας email με κάποιο σχετικό τμήμα;
Υποστήριξη: Όχι. Δεν υπάρχει.
Κουήνι: (/palmface) Καλά, αφήστε το…

Και εντάξει το… Τηλετόξο που λειτουργεί και ως Σολομώντας και σου λύνει το πρόβλημα με τον φίλο που σου γαμάει τη γκόμενα, κοτζάμ Apple θα φανταζόμουν πως θα επέλεγε τους συνεργάτες της λίγο πιο προσεκτικά.

Filed under: science freaktion, προσωπικές παράνοιες

Επιστροφή στη φύση… NOT!

Ήμουν διακοπές. Έβγαζα φωτογραφίες γαλάζιους ουρανούς, σμαραγδί θάλασσες, (insert-appropriate-colour-here) βότσαλα, φόραγα ψάθινο καπέλο και κάπνιζα στριφτά με γεύση αλάτι.

Μια μέρα καθώς ψηνόμουν ανάσκελα στον ήλιο και χάζευα την ομπρέλα θαλάσσης μου, σκεφτόμουν πως μόλις επέστρεφα θα έκανα ένα μακρύ ποστάκι με φωτογραφίες και περιγραφές.

Αλλά μόλις γύρισα είδα αυτό:

fires_athens

…και μου κόπηκε κάθε διάθεση.

Τέταρτη μέρα στη δουλειά σήμερα κι ακόμα σκάνε αποκαΐδια. Ε, άει στα τσακίδια (και έκανα και ρίμα).

Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Ο άγγελος και τα μπρατσάκια – Ένα μονόπρακτο

angel-web

Η χρυσόσκονη έκανε το σίξπακ του να γυαλίζει τρομερά

ΠΡΟΣΩΠΑ
Άγγελος
Κουήνι
Μπρατσάκια
Ατυχής περαστικός

Το πρωϊνό είναι δροσερό και ηλιόλουστο. Σκηνή μας, ο δρόμος. Το τραμ σέρνεται νωχελικά στη μέση του σκηνικού μας, 2-3 ξεχασμένα αυτοκίνητα θυμίζουν, με το στακάτο της εξάτμισής τους, την πρότερη (μη-καλοκαιρινή) κατάσταση του δρόμου. Οι λίγοι πεζοί είναι κυρίως γιαγιάδες που πάνε να σκάσουν τα κρύα ευρουλάκια της σύνταξής τους στην εκκλησία, κυρίες που πηγαίνουν σουπερμάρκετ και βιαστικοί ασπροκολάρηδες με χαρτοφύλακες. Η Κουήνι μπαίνει από αριστερά και κατηφορίζει τον δρόμο.

*Σούρσυμο ποδιών*

Κουήνι: …ψωμί, γάλα, καμπά, το έγγραφο νο. 5 και μια κόπια στο αφεντικό…

*Τα σύννεφα κοχλάζουν, ανοίγουν και μια στήλη φωτός πέφτει πάνω στο (πλούσιο) κούτελο της ηρωίδας.*

Κουήνι: Ω, γαμώ! Ξέχασα τα γυαλιά ηλίου μου! Μα… Τι ‘ν’ τούτο; Μην είν’ πουλί; Μην είν’ αεροπλάνο; Μην είν’ ο Σούπερμαν; (…) Γουτουφού! Άγγελος;;!

mpratsakia original

Αυτά. Αλλά σε χρυσό. 25824 καρατίων. Από τα ορυχεία του παραδείσου. Χο.

*Από τα σύννεφα και ακολουθώντας τον φωτεινό διάδρομο, εμφανίζεται μεγαλοπρεπής άγγελος σε στυλ γκέι σφιχταρίου. Είναι καλυμμένος με χρυσόσκονη, φοράει σπίντο λευκό με ζωγραφισμένες χρυσές φτερούγες, στο ένα χέρι κρατάει μια χρυσή ρακέτα και στο άλλο ένα χρυσό μπαλάκι του τένις. Πάνω από το κεφάλι του, αντί για φωτοστέφανο, έχει φωτοσωσίβιο παιδικό (αυτό που έχει και καθισματάκι). Κατεβαίνει σαν να βρίσκεται σε κυλιόμενη σκάλα και πλησιάζει την Κουήνι η οποία χάσκει σαν χάνος.*

Άγγελος: Οχάι Κουήνι! Σα βα;
Κουήνι: Ερρρρρμμ…
Άγγελος: Κλείσε το στόμα σου κι άνοιξε τ’ αφτιά σου γιατί δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω αφήσει ένα παιχνίδι στη μέση και κέρδιζα κιόλας. Ήρθα να σου μεταφέρω χαρμόσυνο νέο.
Κουήνι: Ορκίζομαι πως δεν μύρισα κανέναν κρίνο!!
Άγγελος: (Κοιτάει στραβά την προφανώς ηλίθια Κουήνι) Έρχομαι για να σου πω πως…
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΟΥ!!

*Ξεκινούν να πέφτουν από τον ουρανό φέιγβολάν, μικρές τρομπέτες μισοεμφανίζονται από τα σύννεφα και αρχίζει να κατεβαίνει στριφογυρίζοντας γλυκά, ένα ζευγάρι χρυσά μπρατσάκια.*

Κουήνι: (Δάκρυα γεμίζουν τα κουρασμένα μάτια της, τα ροζιασμένα χέρια της τρέμουν και η φωνή της βγαίνει τρεμάμενη μα δυνατή) FUCK YEAAAAH! Ναι! Ναι! Επιτέλους! Θα ξυπνάω ό,τι ώρα γουστάρω! Θα καπνίζω με τον πρωινό μου καφέ! Θα πλέω σε πελάγη… ερρρ… πελαγίσια! Θα κάνω τροπικό κοκκίνισμα και θα κοιμάμαι σαν βόας που χωνεύει ελέφαντα!

blood_spatter

Το αίμα του άτυχου λέρωσε τον σκουπιδοντενεκέ

*Ο Άγγελος ξεχνιέται παρακολουθώντας το ξέσπασμα της εργασιόπληκτης-στο-παρατσάκ-αδειούχας και αφαιρείται, αφήνοντας από την προσοχή του τα χρυσά μπρατσάκια τα οποία με τη βοήθεια της βαρύτητας πέφτουν με τεράστια ταχύτητα και καρφώνονται στην κεφάλα ενός άτυχου περαστικού. Το αίμα του απλώνει γρήγορα στο πεζοδρόμιο και τα αηδιαστικά περιστέρια που κρύβονται στις εσοχές του τρούλου της εκκλησίας πέφτουν μανιασμένα πάνω του, καταβροχθίζοντας πρώτα τα μάτια και μετά κάνοντας ένα θεραπευτικό για τα αρθριτικά μπανάκι στο φρέσκο αίμα του.*

Κουήνι: (η φωνή της χάνεται, μιλάει σχεδόν στον εαυτό της, δεν βγάζει νόημα, το γύρω της δεν υπάρχει πια) …την κόκκινη βαλίτσα και μέσα στο μπροστινό να βάλω το σαμπουάν για να μη χυθεί μέσα στα ρούχα. Μην ξεχάσω αναμένο το θερμοσίφωνο και να φροντίσω να έχω κλείσει τα πατζούρια. Μήπως να κατέβαζα και τον γενικό για καλό και για κακό; Μούμπλεμούμπλε… Α! Πλυντήριο! Πρέπει να πλύνω κι εκείνη τη μπλούζα την πράσινη… Μούμπλε… και σοκολάτες για τα παιδιά!

*Ο Άγγελος δείχνει σχεδόν σοκαρισμένος από την πορεία των φονικών μπρατσακίων αλλά γρήγορα αποσπάται η προσοχή του (πάλι) από έναν γεροδεμένο, ηλιοκαμένο ομορφάντρα σε μια κάμπριο ΜπεΕμΒε την οποία ακολουθεί σχεδόν υπνωτισμένος.

Η αυλαία κλείνει με τον Άγγελο να βγαίνει ακολουθώντας την αμαξάρα προς τ’ αριστερά της σκηνής, την Κουήνι να ψελίζει το οργανόγραμμα των διακοπών της ενώ βαδίζει σαστισμένα προς τη δεξιά έξοδο και ο προβολέας κεντράρει στα φτερωτά ποντίκια που χαίρονται το αίμα του αδικομπρατσακιοχαμένου.*

the-end-typography

Καλές διακοπές μοναδικέ κι αγαπημένε μου αναγνώστη! Θυμήσου! Όχι ρακέτες, όχι μουσική σε θάλασσες και ακτές! Θα τα πούμε (όχι και τόσο) σύντομα!

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Φρίκη και αηδία στη συγκοινωνία

(…και έκανα και ρίμα!)

Στα πάνω από δεκαπέντε συναπτά έτη χρήσης των ΜΜΜ έχουνε δει τα ματάκια μου πράματα και θάματα. Τι βρωμιάρηδες, τι σιχαμένους, τι ημίγυμνους άστεγους, τι ανώμαλους βρωμόγερους, τι στριμμένες σκατόγριες που μπορούν να σου βγάλουν το μάτι για ν’ ανέβουν πριν εσένα, τι κυράτσες με τσάντες από μαγαζιά να σε κοιτούν με μισό μάτι σφόγγοντας πάνω τους τις τσάντες τους… Όλα τελοσπάντων.

Σήμερα όμως… Σήμερα… Μου έτυχε κάτι που ούτε στον χειρότερό μου εφιάλτη δεν φανταζόμουν…

Είμαι στο τραμ (μπλεργκ). Έχει κάνει κανένα τεταρτάκι να έρθει και -φυσικά- είναι γεμάτο. Στην επόμενη στάση μπαίνουν κι άλλοι και με σπρώχνουν προς τα μέσα. Βρίσκομαι σε τέτοια κλίση που ΠΡΕΠΕΙ να κρατηθώ από τις αηδιαστικές χειρολαβές που πιάνουν όλα τα βρώμικα χέρια. Δίπλα μου ένας τύπος εξαιρετικά υπέρβαρος ο οποίος δεν ζουλιέται λίγο πιο πέρα για να πιαστούμε όλοι και βρωμάει απίστευτα.

Κάποια στιγμή λοιπόν φρενάρει το τραμ… κουνιόμαστε λίγο όλοι και… ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΤΟΥ ΕΣΚΑΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ! Omg!Αργκαργκαργκαααααααααααααααααααααααργκ! x_x

Το μόνο που περνάει από το μυαλό μου όλη μέρα είναι η παρακάτω σκηνή (η ταινία είναι gtp, αλλά αξίζει γι’ αυτήν τη σκηνή):

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Μόαρ αμπάουτ Κουήνι!

Uncle Bill says:

People suck, and that's my contention. I can prove it on a scratch of paper with a pen. Give me a fucking Etch-a-sketch, I'll do it in three minutes. The proof, the fact, the factorum. I'll show my work, case closed. I'm tired of this back-slapping "aren't humanity neat?" bullshit. We're a virus with shoes, okay? That's all we are.

Ricky, Stephen and Karl

Ricky: What would you do, though, if you was swimming, right, it was a nice little thing... you're on holiday, right? And there's this octopus there, and you're goin' round, right? And you see it start spittin' at you, poison?
Karl: Yeah...
Ricky: What would you say?
Karl: ...well it's too late then, I'd kick it...and I'd say, "knob-'ead". But what's the point? What's the point in gettin' annoyed? 'Cause it's, it's done it's stuff, ennit?
Ricky: I like the way he's kickin' it and callin' it a "knob-'ead"! Under the water! What is this octopus thinking?! Ohh, God! Oh, G- I'd go, "You fuckin' eight-legged shit"...
Karl: Not bothered, I'm not bothered, I don't know why you're sayin'...
Ricky: ..."You fuckin'...fuckin' cunt of a mollusc"...
Karl: ...it'd just spit at you again, it's not bothered.
Ricky: ..."You slimy, little fuckin' boneless wanker"...
Stephen: Are you still talking to the octopus?

Norwegian Blue

A customer enters a pet shop. O: We're closin' for lunch. C: Never mind that, my lad. I wish to complain about this parrot what I purchased not half an hour ago from this very boutique. O: Oh yes, the, uh, the Norwegian Blue...What's,uh...What's wrong with it? C: I'll tell you what's wrong with it, my lad. 'E's dead, that's what's wrong with it! O: No, no, 'e's uh,...he's resting. C: Look, matey, I know a dead parrot when I see one, and I'm looking at one right now. O: No no he's not dead, he's, he's restin'! Remarkable bird, the Norwegian Blue, idn'it, ay? Beautiful plumage! C: The plumage don't enter into it. It's stone dead. O: Nononono, no, no! 'E's resting! C: All right then, if he's restin', I'll wake him up! (shouting at the cage)'Ello, Mister Polly Parrot! I've got a lovely fresh cuttle fish for you if you show... (owner hits the cage) O: There, he moved! C: No, he didn't, that was you hitting the cage! O: I never!! C: Yes, you did! O: I never, never did anything... C: (yelling and hitting the cage repeatedly) 'ELLO POLLY!!!!! Testing! Testing! Testing! Testing! This is your nine o'clock alarm call! (Takes parrot out of the cage and thumps its head on the counter. Throws it up in the air and watches it plummet to the floor.) C: Now that's what I call a dead parrot. O: No, no.....No, 'e's stunned! C: STUNNED?!? O: Yeah! You stunned him, just as he was wakin' up! Norwegian Blues stun easily, major. C: Um...now look...now look, mate, I've definitely 'ad enough of this. That parrot is definitely deceased, and when I purchased it not 'alf an hour ago, you assured me that its total lack of movement was due to it bein' tired and shagged out following a prolonged squawk. O: Well, he's...he's, ah...probably pining for the fjords. C: PININ' for the FJORDS?!?!?!? What kind of talk is that?, look, why did he fall flat on his back the moment I got 'im home? O: The Norwegian Blue prefers keepin' on it's back! Remarkable bird, id'nit, squire? Lovely plumage! C: Look, I took the liberty of examining that parrot when I got it home, and I discovered the only reason that it had been sitting on its perch in the first place was that it had been NAILED there. (pause) O: Well, o'course it was nailed there! If I hadn't nailed that bird down, it would have nuzzled up to those bars, bent 'em apart with its beak, and VOOM! Feeweeweewee! C: "VOOM"?!? Mate, this bird wouldn't "voom" if you put four million volts through it! 'E's bleedin' demised! O: No no! 'E's pining! C: 'E's not pinin'! 'E's passed on! This parrot is no more! He has ceased to be! 'E's expired and gone to meet 'is maker! 'E's a stiff! Bereft of life, 'e rests in peace! If you hadn't nailed 'im to the perch 'e'd be pushing up the daisies! 'Is metabolic processes are now 'istory! 'E's off the twig! 'E's kicked the bucket, 'e's shuffled off 'is mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin' choir invisibile!! THIS IS AN EX-PARROT!! -Monty Pythons

Χώρος για Καπνίζοντες

Ο χώρος αυτός είναι αφιερωμένος στο προστατευμένο είδος των Τσιγαρομανών. Οι πιπομανείς είναι δεκτοί. Οι πουρομανείς δεκτοί κατόπιν συστάσεως. Λευτεριά στους καταπιεσμένους καπνίζοντες!

Ντισκλέιμερ! (Άι χαζ ιτ!)

Το παρόν blog δεν έχει διάθεση ενημερωτική κι εγώ δεν θέλω να γίνω δημοσιογράφος στη θέση του δημοσιογράφου. Διατηρώ το δικαίωμά μου να εκφράζω τις υποκειμενικές μου απόψεις με τον τρόπο που μου αρέσει. Αν δεν σας αρέσει, πηγαίντε στο δίπλα μαγαζί. Γεμάτος ο τόπος από δαύτα είναι. Αναδημοσιεύστε ελεύθερα (αν βρείτε τίποτα της προκοπής) και διαβάστε ασύστολα (αν μπορέσετε να κρατήσετε τα μάτια σας ανοιχτά από τη βαρέμαρα). Αν βρείτε κάποιο λάθος ή ανακρίβεια, διορθώστε με. Γράφω γιατί δεν ξέρω πώς είναι να μην γράφω και γιατί μ' αρέσει το "τσίκιτσίκι" του πληκτρολογίου. Εντζόι.