Μετά από ατελείωτες ώρες στο γραφείο γράφοντας εγχειρίδια χρήσης εφαρμογών διαχείρισης περιεχομένου, ήρθε η ώρα να γράψω και για κάτι στο οποίο έχω αφιερώσει πολλές ώρες…
Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ
Εισαγωγή
Παρακάμπτω την παράθεση απόψεων σχετικά με το αν ο καφές αυτός πρέπει να λέγεται ελληνικός ή τούρκικος μιας και θα είχε την ίδια γαμάτη γεύση ακόμη κι αν τον έλεγαν φινλανδικό, κωλοπετινιτσικό ή νησιατουπασχακικό.
Η μυρωδιά του ελληνικού πρέπει να είναι από τις πρώτες καταγεγραμμένες στη μνήμη μου. Κάθε φορά που τον μυρίζω, χαλαρώνω και χαμογελάω. Συνηθίζω να πίνω 4-5 στη δουλειά και άλλους 2-3 στο σπίτι. Το πρωί με συνεφέρνει, το μεσημέρι με γεμίζει θετική διάθεση και το βράδυ με χαλαρώνει και με ετοιμάζει γλυκά για ύπνο.
Είναι καφές με πλούσια γεύση και μυρωδιά, ήπιος για το στομάχι (σε σχέση με άλλους, πιο συνηθισμένους -πλέον- καφέδες) και απίστευτα νόστιμος.
Hardware
Γκαζάκι.
Προτιμήστε το ΕλΓκρέκο. Είναι εξωφρενικά (εξωφρενικά όμως!) ακριβό την πρώτη φορά που το αγοράζετε, αλλά παίζει τρελή απόσβεση σε μικρό χρονικό διάστημα.
Το ωραίο μ’ αυτό το γκαζάκι είναι ότι έχει ωραία επιφάνεια στην οποία ακουμπάτε το μπρίκι, δεν χρειάζεται να έχεις αναπτήρα για ν’ ανάψει και έχει πανεύκολο σύστημα αλλαγής φιαλών. Οι ίδιες οι φιάλες του, είναι πολύ κουλ, βγαίνουν σε αρκετά χρώματα και δεν είναι απίστευτα ακριβές.
Μπρίκι.
Γενικώς δεν είμαι φαν ούτε του εντελώς μονού αλλά ούτε και του υπερμεγέθη διπλού σε κούπα (ασχέτως αν πίνω και από τους δύο). Το καλύτερο είναι να έχετε αρκετά διαφορετικά μεγέθη μπρικιών για να έχετε και ποικιλία επιλογών. Αποφύγετε τα ασημί μπρίκια. Έχουν την κακή συνήθεια να καίνε τον καφέ την ώρα που πας να τον σερβίρεις. Τα καλύτερα που έχω πετύχει είναι αυτά που είναι ολίγον σαν αντικολλητικά.
Η άποψη ότι τα καλύτερα μπρίκια στενεύουν στα τρία τέταρτα προς τα πάνω και ανοίγουν πάλι προς το στόμιο, δεν είναι μύθος. Σε περίπτωση που το σουπερμάρκετ της γειτονιάς σας δεν έχει τέτοιου τύπου μπρίκια, μπορείτε να βρείτε σε κάποιο από τα πολλά μαγαζιά κάτω από την Αθηνάς.
Software
De gustibus et de coloribus που λεν και στο χωριό μου… Άλλοι τον προτιμούν σκούρο, άλλοι ξανθό, άλλοι προσυσκευασμένο, άλλοι φρεσκοκομμένο.
Η αλήθεια είναι ότι μετά από χρόνια πειραματισμών, έχω καταλήξει στον απλό Λουμίδη. Είναι σχετικά ξανθός κι αυτό με βολεύει, αφού βάζω πέντε τόνους καφέ για κάθε κούπα. Αν χρησιμοποιούσα σκούρο καφέ θα κατέληγα με βαρυστομαχιά.
Αν έχετε κοντά σας κάποιο μαγαζάκι που καβουρντίζει δικό του καφέ, κάντε δυό τρεις προσπάθειες μήπως και πετύχετε κάτι καλό. Δεν είναι άσχημη ιδέα να προσπαθήσετε να κάνετε προσμίξεις για να καταλήξετε στο χαρμάνι που σας ταιριάζει. Αν πάρω για παράδειγμα τον Λουμίδη, μπορείτε να κάνετε ωραία ανάμιξη αν βάλετε ένα μεγάλο σακουλάκι από τον κανονικό κι ένα μικρό από τον σκούρο ή τον κουπάτο.
Αλλά θα επιμείνω: αυτό είναι θέμα γεύσης και γούστου. Πειραματιστείτε ώσπου να βρείτε αυτό που σας ταιριάζει περισσότερο.
Διαδικασία
“Παίρνουμε γκαζάκι που να’ χει χρώμα μπλε / Ανάβουμε φωτίτσα σε χρώμα ντεπουρλέ…“
1. Μετρήστε το νερό στην κούπα / φλιτζάνι που θα χρησιμοποιήσετε και ρίξτε το στο μπρίκι (μη χρησιμοποιείτε ζεστό νερό αλλά νερό βρύσης)
2. Αφήστε το νερό στο γκαζάκι για κάποια δευτερόλεπτα πριν ρίξετε τον καφέ (όχι πολύ και βράσει!)
3. Ρίξτε τον καφέ σας. Για ένα κανονικό φλιτζάνι, εγώ προτείνω 2 φουσκωτά γεμάτες κουταλιές καφέ. Αν είστε από εκείνους τους περίεργους που επιμένουν να βάζουν ζάχαρη στον καφέ, ρίξτε πρώτα τη ζάχαρη, ανακατέψτε και μετά ρίξτε τον καφέ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Χρησιμοποιείστε άλλο κουταλάκι ή πλύνετε αυτό που χρησιμοποιήσατε για τη ζάχαρη πριν το βάλετε στον καφέ. Εκτός του ότι χαλάτε τον καφέ, μπορεί να δηλητηριάσετε κάποιον που τον πίνει σκέτο. ;P
4. Ανακατέψτε το περιεχόμενο του μπρικιού σας ΜΟΝΟ μέχρι να διαλυθεί ο καφές (και η ζάχαρη αν είστε ανώμαλος είπαμε). Μη συνεχίζετε να ανακατεύετε ατελείωτα. Όσο και να το θέλετε ΔΕΝ είστε ο Πανοραμίξ και το μπρίκι ΔΕΝ έχει μαγικό ζωμό (αν και το πλησιάζει).
5. Μόλις δείτε τον καφέ στις άκρες του μπρικιού ν’ αρχίσει να φουσκώνει, πριν φτάσει στη μέση, σερβίρετε τον μισό στο φλιτζάνι σας. ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε αντίθεση με αυτά που βλέπατε στις παλιές ελληνικές ταινίες, το να ρίχνετε τον καφέ στο φλιτζάνι από 3 μέτρα απόσταση, όχι μόνο μπορεί να καταλήξει σε απώλεια του καφέ, αλλά σίγουρα καταστρέφει το καϊμάκι. Σερβίρετε πάντα από το ύψος που έχει το χείλος του φλιτζανιού σας προς τον πάτο του φλιτζανιού.
6. Βάλτε το μπρίκι με τον υπόλοιπο καφέ πάλι πάνω στο γκαζάκι και περιμένετε ώσπου να βράσει. Μετά σερβίρετε (όχι από ψηλά λέμε!) και τον υπόλοιπο. Εάν δεν σας αρέσει το καϊμάκι στον καφέ (πρέπει ταχύτατα να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό), αγνοήστε το βήμα 5 και αφήστε τον καφέ να φουσκώσει κανονικά πριν τον σερβίρετε.
Σημειώσεις
Το θέμα του καφέ όπως καταλαβαίνεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, είναι πολύ υποκειμενικό. Η μοναδική μου συμβουλή είναι να το ψάξεις. Δοκίμασε χαρμάνια, δοκίμασε mix-n-match γεύσεων, δοκίμασε με ή χωρίς καϊμάκι, δοκίμασε με στενό ή φαρδύ μπρίκι, δοκίμασε να σερβίρεις από ψηλά ή χαμηλά, κ.ο.κ.
Μην περιμένεις να πιείς ελληνικό της προκοπής σε καφετέρια πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. 9 στους 10 μετατρέπουν το πανόστιμο καφεδάκι μας σ’ ένα φλιτζάνι σκατά γιατί τον φτιάχνουν στον ατμό της μηχανής.
Όσο γι’ αυτή τη μόδα που λέει να σου φέρνουν τον καφέ στο μπρίκι… >.< Απλά σκέψου: Ο ελληνικός με το που τον τραβάς από τη φωτιά κατακαθίζει. Πες ότι τον φτιάχνει ο συμπαθέστατος μπουφετζής στο μπρίκι. Με το που τον τραβήξει από τη φωτιά, φωνάζει τη χαριτωμένη σερβιτόρα. Περνάει κάποια ώρα. Πάει και τον παίρνει, στον φέρνει κι εσύ ο μαλάκας τον σερβίρεις στο φλιτζάνι σου. Και μετά πίνεις κατακάθι.
Η προσωπική μου προτίμηση είναι: Καφές σκέτος, βαρύς, σε μεσαίου μεγέθους κούπα, με πολύ καϊμάκι.
Εύχομαι καλή επιτυχία!
Filed under: προσωπικές παράνοιες , RTFM
famous last words