Την Παρασκευή 2 του μήνα, έλαβα το παρακάτω μήνυμα στο κινητό μου:
“Απόψε γιορτάζουμε μαζί τη νίκη με την πρώτη μας επιλογή στη Β’ Αθηνών. Ακρωτήρι (Παραλία Αγ. Κοσμά), 22:30. Είμαστε στο αύριο μαζί! Να είσαι εκεί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”
Τα παίρνω στο κρανίο. Το νούμερο από το οποίο εστάλη το μήνυμα ήταν το τετραψήφιο 2230. Φυσικά δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω σε αυτό, οπότε βρήκα το νούμερο για το πολιτικό του γραφείο (210-7253218). Τηλεφώνησα και ενημέρωσα την κυρία που μου απάντησε, πως δεν έχω ιδέα πώς βρήκαν το κινητό μου αλλά δεν επιθυμώ σε καμμία περίπτωση να λαμβάνω οποιουδήποτε είδους πληροφορίες για τον Σπηλιωτόπουλο. Της έδωσα το όνομά μου και απαίτησα να σβήσουν τον αριθμό μου από τις οποιεσδήποτε λίστες τους.
Σάββατο, 3 του μήνα. Ζουζουνίζει το κινητό. Κοιτάω, τι να δω;
“Στην αυριανή μάχη δώστε μου δύναμη στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου φωνή για το αύριο της ΝΔ. Καμία ψήφος χαμένη. Στείλτε το μήνυμα σε φίλους σας. Άρης Σπηλιωτόπουλος.”
Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι σημαντικά. Τηλεφωνώ πάλι στο πολιτικό του γραφείο και μιλώ με την ίδια κυρία η οποία ενοχλείται μεν, δεν το δείχνει ιδιαίτερα δε, η οποία μου λέει ότι “Τώρα δυστυχώς κυρία μου έχει μπει το νούμερό σας στο πρόγραμμα” και φυσικά απαντάω “Όπως το βάλατε στο πρόγραμμα, να το βγάλετε!”.
Κυριακή, 4 του μήνα – ημέρα των εκλογών.
Είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και παίζω λίγο Rockband Beatles να συνέλθω για να πάω να α(ξε)σκή(ί)σω το δημοκρατικό μου δικαίωμα. Αναγκάζομαι να πατήσω pause για να δω ένα μήνυμα που μου ήρθε.
“Σήμερα στην κάλπη ζητώ τη στήριξή σας στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου δύναμη με την ψήφο σας για να είμαστε στο αύριο μαζί! Για την ΝΔ και τον τόπο! Άρης Σπηλιωτόπουλος.” (δεν απαγορεύεται λίγες ώρες πριν τις εκλογές να στέλνεις τέτοια μηνύματα;)
Η πίεσή μου έχει ανέβει τραγικά. Ξαναματατηλεφωνώ στη δύσμοιρη γραμματέα η οποία με ακούει εξαιρετικά φορτωμένη να της ανακοινώνω ότι θα προσπαθήσω να βρω τρόπο να κάνω κάτι εναντίον του ιδίου, του γραφείου του και του οποιοδήποτε άλλου μιας και επιμένουν να μου στέλνουν μηνύματα. Επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάριο (είστε ήδη στο πρόγραμμα και δεν μπορώ να σας βγάλω γιατί είναι αυτοματοποιημένο σύστημα). Κλείνουμε με την υπόσχεσή της ότι ήταν το τελευταίο, δεν θα ξανασυμβεί κ.ο.κ. Αργότερα, παρακολουθώντας τους να βγαίνουν από τη Ρηγίλλης ως μαφιόζικη συνοδεία σε κηδεία με τα μούτρα κατεβασμένα, ο Αρούλης έφαγε 6 μούτζες παραπάνω απ’ ότι συνήθως.
Δευτέρα, 5 του μήνα. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στη δουλειά μου κι έχω αποκτήσει καλό flow. ΜΠΖΖΖΤ:
“Μέσα από την καρδιά μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σας και για τη δύναμη που μου δώσατε στη Β’ Αθηνών. Προχωράμε στο αύριο μαζί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”
Να εκραγώ μοναδικέ μου αναγνώστη;
Είναι προφανές πως αυτό θα είναι το τελευταίο μήνυμα για κάμποσον καιρό ακόμη αλλά γιατί έπρεπε να τα υποστώ; Δεν έδωσα το τηλέφωνό μου προς χρήση στον Σπηλιωτόπουλο ή σε οποιονδήποτε. Δεκτόν, δεν έχω το νούμερό μου απόρρητο. Αυτό όμως δεν είναι γιατί επιθυμώ να λαμβάνω spam από τον κάθε μαλάκα. Ακόμη κι αν δεχτώ πως δεν έγινε τίποτα και μου έστειλε το πρώτο, οκ. Αφού έχω τηλεφωνήσει ονομαστικά και έχω δηλώσει ΡΗΤΑ ότι δεν θέλω σε καμμία περίπτωση και για κανέναν λόγο να λάβω ποτέ οτιδήποτε που να έχει και την παραμικρή σχέση με τον Σπηλιωτόπουλο, το γραφείο ή την παράταξή του.
Την Παρασκευή 2 του μήνα, έλαβα το παρακάτω μήνυμα στο κινητό μου:
“Απόψε γιορτάζουμε μαζί τη νίκη με την πρώτη μας επιλογή στη Β’ Αθηνών. Ακρωτήρι (Παραλία Αγ. Κοσμά), 22:30. Είμαστε στο αύριο μαζί! Να είσαι εκεί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”
Τα παίρνω στο κρανίο. Το νούμερο από το οποίο εστάλη το μήνυμα ήταν το τετραψήφιο 2230. Φυσικά δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω σε αυτό, οπότε βρήκα το νούμερο για το πολιτικό του γραφείο (210-7253218). Τηλεφώνησα και ενημέρωσα την κυρία που μου απάντησε, πως δεν έχω ιδέα πώς βρήκαν το κινητό μου αλλά δεν επιθυμώ σε καμμία περίπτωση να λαμβάνω οποιουδήποτε είδους πληροφορίες για τον Σπηλιωτόπουλο. Της έδωσα το όνομά μου και απαίτησα να σβήσουν τον αριθμό μου από τις οποιεσδήποτε λίστες τους.
Σάββατο, 3 του μήνα. Ζουζουνίζει το κινητό. Κοιτάω, τι να δω;
“Στην αυριανή μάχη δώστε μου δύναμη στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου φωνή για το αύριο της ΝΔ. Καμία ψήφος χαμένη. Στείλτε το μήνυμα σε φίλους σας. Άρης Σπηλιωτόπουλος.”
Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι σημαντικά. Τηλεφωνώ πάλι στο πολιτικό του γραφείο και μιλώ με την ίδια κυρία η οποία ενοχλείται μεν, δεν το δείχνει ιδιαίτερα δε, η οποία μου λέει ότι “Τώρα δυστυχώς κυρία μου έχει μπει το νούμερό σας στο πρόγραμμα” και φυσικά απαντάω “Όπως το βάλατε στο πρόγραμμα, να το βγάλετε!”.
Κυριακή, 4 του μήνα – ημέρα των εκλογών.
Είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και παίζω λίγο Rockband Beatles να συνέλθω για να πάω να α(ξε)σκή(ί)σω το δημοκρατικό μου δικαίωμα. Αναγκάζομαι να πατήσω pause για να δω το μήνυμα που μου ήρθε:
“Σήμερα στην κάλπη ζητώ τη στήριξή σας στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου δύναμη με την ψήφο σας για να είμαστε στο αύριο μαζί! Για την ΝΔ και τον τόπο! Άρης Σπηλιωτόπουλος.” (δεν απαγορεύεται λίγες ώρες πριν τις εκλογές να στέλνεις τέτοια μηνύματα;)
Η πίεσή μου έχει ανέβει τραγικά. Ξαναματατηλεφωνώ στη δύσμοιρη γραμματέα η οποία με ακούει εξαιρετικά φορτωμένη να της ανακοινώνω ότι θα προσπαθήσω να βρω τρόπο να κάνω κάτι εναντίον του ιδίου, του γραφείου του και του οποιοδήποτε άλλου μιας και επιμένουν να μου στέλνουν μηνύματα. Επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάριο (είστε ήδη στο πρόγραμμα και δεν μπορώ να σας βγάλω γιατί είναι αυτοματοποιημένο σύστημα). Κλείνουμε με την υπόσχεσή της ότι ήταν το τελευταίο, δεν θα ξανασυμβεί κ.ο.κ. Αργότερα, παρακολουθώντας τους να βγαίνουν από τη Ρηγίλλης ως μαφιόζικη συνοδεία σε κηδεία με τα μούτρα κατεβασμένα, ο Αρούλης έφαγε 6 μούτζες παραπάνω απ’ ότι συνήθως.
Δευτέρα, 5 του μήνα. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στη δουλειά μου κι έχω αποκτήσει καλό flow. ΜΠΖΖΖΤ:
“Μέσα από την καρδιά μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σας και για τη δύναμη που μου δώσατε στη Β’ Αθηνών. Προχωράμε στο αύριο μαζί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”
Να εκραγώ μοναδικέ μου αναγνώστη;
Είναι προφανές πως αυτό θα είναι το τελευταίο μήνυμα για κάμποσον καιρό ακόμη αλλά γιατί έπρεπε να τα υποστώ; Δεν έδωσα το τηλέφωνό μου προς χρήση στον Σπηλιωτόπουλο ή σε οποιονδήποτε. Δεκτόν, δεν έχω το νούμερό μου απόρρητο. Αυτό όμως δεν είναι γιατί επιθυμώ να λαμβάνω spam από τον κάθε μαλάκα. Ακόμη κι αν δεχτώ πως δεν έγινε τίποτα και μου έστειλε το πρώτο, οκ. Αφού έχω τηλεφωνήσει ονομαστικά και έχω δηλώσει ΡΗΤΑ ότι δεν θέλω σε καμμία περίπτωση και για κανέναν λόγο να λάβω ποτέ οτιδήποτε που να έχει και την παραμικρή σχέση με τον Σπηλιωτόπουλο, το γραφείο ή την παράταξή του.
Σας παρακαλώ προωθήστε το post αυτό μέχρι να φτάσει παντού, όπως το αυθαίρετο μήνυμα του βουτυρομπεμπέ ΟΝΝΕΔίτη.
Αυτό που ίσως με έκανε να νιώσω πιο ωραία ήταν που βρέθηκα σ’ έναν χώρο όπου οι συζητήσεις για την εξέλιξη των χαρακτήρων ή τους κανόνες του Cripple Mister Onion ή για τις κόκκινες μπότες και το πόσο κέτσαπ είναι απαραίτητο για την κατανάλωση ενός rat onna stick είναι απολύτως φυσιολογικές.
famous last words