Για μια στιγμή…

…μου ήρθε να αλλάξω τον τίτλο σε “τι εστί αγάπη;” με εικόνα από το προϊστορικό ‘Love is…’ και να ζητάω από τους φίλους να γράψουν στο λεύκωμά μου.

Για μια στιγμή είπα. Τι μουτζώνεις;

Filed under: εκ μεταφοράς

Μήπως να ζητήσω να μου κολλάνε βαρέα;

Εκεί που κάθομαι -σχετικά- ήρεμη και κάνω τη δουλειά μου, τσουπ! εμφανίζεται ο πρώην εργαζόμενος της αφεντικίνας, που έχει την τάση να περνάει από το γραφείο όποτε τον παίρνει από κάτω. Και επειδή το αφεντικό συνήθως λείπει, εκείνος κάθεται εδώ, πίνει τον καφέ που του φτιάχνω με απίστευτα μικρές γουλίτσες, καπνίζει τον καπνό μου και ή κάθεται με σκυμμένο το κεφάλι κι εμένα με πιάνει ένα κάτιτις, ή μου λέει μαλακίες, οπότε με πιάνουν δύο κατιτιά.Σήμερα ήτανε μάλλον στη manic φάση του μανιοκαταθλιπτικού του κύκλου και είχε όρεξη για κουβέντα. Αυτό σημαίνει ότι μου μιλούσε επί μιάμιση ώρα για τον Καστανέντα ενώ εγώ προσπαθούσα να δουλέψω χωρίς να ακούω και κρατώντας τη γλώσσα μου να μην πω τίποτα (γιατί μετά δεν σκάει ΠΟΤΕ).

Αυτός έκανε τις εξωτερικές εργασίες πριν έρθω εγώ στη δουλειά, μετά ακολούθησε ένα μεγάλο αστέρι, και τώρα πιά χρησιμοποιούμε κούριερ. Ο πρώτος, ας τον πούμε Κ., είναι ξερακιανός με λουκ serial killer. Δεν έτυχε να δουλέψουμε μαζί αλλά τον τρώω στη μάπα όταν περνάει “να πει ένα γεια”.

Ο δεύτερος, ας τον πούμε Σ., Ήταν παρανοϊκός με σύνδρομο καταδίωξης. Την ημέρα που παραιτήθηκε από τη δουλειά, μου έλεγε (ουρλιάζοντας) ότι κάποιος του έχει βάλει κοριό στο κινητό του γιατί όταν πίνει τον καφέ του έξω λέει “κακά πράγματα για την κυβέρνηση”. Όταν άρχισε να τσιρίζει ότι εγώ του έβαλα τον κοριό, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια από το γραφείο για έναν καφέ κι άφησα το αφεντικό να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Λίγο καιρό πριν, ο ίδιος άνθρωπος μου έλεγε ότι “η θεωρία της εξέλιξης είναι απλά θεωρία. Γιαυτό την λένε θεωρία. Γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία. Ενώ υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι ο πολιτισμός των Ίνκας δημιουργήθηκε από εξωγήινες παρουσίες” και μετά συνέχιζε ακάθεκτος με αποσπάσματα του Καστανέντα και άλλα δικά του για να με πείσει για διάφορα (όπως ότι οι γκέι δεν είναι άνθρωποι και ότι υπάρχουν εξωγήινοι στην Αθήνα).

Η αντίδρασή μου ήταν να κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή μου, να γνέφω και να κρατάω το στόμα μου σφιχτά κλειστό, αφού τη μια φορά που άρχισα να μιλάω, τον έβρισα, του είπα ότι είναι κρίμα που θα κάνει παιδιά και του απαγόρευσα να μου ξαναμιλήσει για οτιδήποτε δεν έχει να κάνει με τη δουλειά. Χα! Όπως θα φανταστεί κανείς, δεν αποθαρρύνθηκε καθόλου από το να συνεχίζει να μιλάει, οπότε έκανα το ζζζζζζζζεεεεεννννννννν μου και σκεφτόμουνα πεταλουδίτσες, λουλουδάκια, μικρά σπίτια στο λιβάδι και άλλα τέτοια.

Λες να είναι η δουλειά; Άμα αρχίσω να σας παραθέτω αποσπάσματα από Καστανέντα, φωνάξτε παρακαλώ τους ειδικούς να με χώσουν μέσα.

Filed under: εκ μεταφοράς

Μωβ

Εχτές κατάφερα πάλι να τσακίσω το γόνατό μου σε μια ξύλινη καρέκλα. Το γόνατο είναι δεύτερο στη λίστα μου των χειρότερων σημείων να χτυπήσεις (πρώτο είναι το μικρό δαχτυλάκι σε γωνίες).

Μέχρι εχτές το βράδυ, το χρώμα του ήταν κανονικό. Το πρωί ήταν σκούρο κόκκινο (aka μπουρδελί) και μέχρι το μεσημέρι πάω στοίχημα ότι θα είναι ΜΩΒ. Όταν αποχρωματιστεί και φαίνεται μπλε, θα είμαστε σε καλό δρόμο.

Πώς λέμε accident prone στα ελληνικά; xD

Filed under: εκ μεταφοράς

Χοληστερίνη, τρανσαμινάσες και άλλα τέτοια αγχωτικά

*UPDATE 01: Από την ημέρα που έγραψα αυτό το post, το διαβάζουν κάθε μέρα άνθρωποι που ψάχνουν πληροφορίες για τις τρανσαμινάσες. Δεν περνάει ούτε μια μέρα που να μην δω αυτή τη λέξη στα searchwords και πραγματικά νιώθω λίγο άσχημα που το google με βγάζει πριν από sites που έχουν πραγματικές πληροφορίες, οπότε για τους ανθρώπους που πραγματικά ψάχνουν, ορίστε ένας ορισμός:

Τα ένζυμα που λέγονται τρανσαμινάσες (ή αμινοτρανσφεράσες) επιτρέπουν την ανακατανομή των αμινομάδων μεταξύ των διαφόρων αμινοξέων και επομένως την μεταβολή του μίγματος των αμινοξέων μέσα στα κύτταρα. Η τρανσαμινάση της αλανίνης μαζί με την ασπαρτική τρανσαμινάση είναι από τα πλέον ευαίσθητα και ευρέως χρησιμοποιούμενα ένζυμα για αξιολόγηση.
________________________________________________

*UPDATE 02: Είναι λίγο περίεργο… Αυτό το ποστ δεν γράφτηκε για να διαβαστεί από τόσον κόσμο. Επειδή λοιπόν είναι λίγο σκατά, είπα να κολλήσω εδώ κάτι καλύτερο. Θ’ αφήσω λοιπόν γι’ ακόμη μια φορά τον Bill να βγάλει το φίδι από την τρύπα…

<!–[if !mso]> <! st1\:*{behavior:url(#ieooui) } –>

(Και κάπου εδώ μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. All the interesting stuff has been said.)

________________________________________________

Δεν πρέπει να είμαι η μόνη που με αγχώνουν όλες αυτές οι λέξεις. (Πιθανόν να μην υπάρχουν καν και να τις κατεβάζουν από το μυαλό τους οι γιατροί για να πάρουν πίσω το αίμα τους επειδή βγάζουνε τα μάτια τους 143 χρόνια στα πανεπιστήμια και μετά δουλεύουν συνέχεια.)

Άνοιξα τον φάκελο με τα αποτελέσματα των αιματολογικών μου εξετάσεων με τέτοια τρομάρα, λες και περίμενα ένα τεράστιο FAILED! με κόκκινα γράμματα. Απ’ ότι φαίνεται, όλα τα στοιχεία μου ήταν μέσα στις φυσιολογικές τιμές. Ανακούφιση.

Αυτό που με τρώει είναι ότι, ότι και να λέει το χαρτί για τα τριγλυκερίδιά μου, εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ τώρα. Κι άμα δεν φταίνε αυτά, τι σκατά φταίει; Αν εξαιρέσω το γεγονός ότι έπρεπε να πληρώσω €164 επιπλέον, γιατί κάποια στοιχεία δεν τα κάλυπτε το ταμείο, πέρασα τις εξετάσεις με ιπτάμενα χρώματα (χαρ, χαρ, χαρ flying colours).

Filed under: εκ μεταφοράς

Δεύτερο εγκεφαλικό

Διάβαζα ήρεμη κάποια παλιά κείμενα του don’t kiss the frog και πέτυχα ένα για το γαμω-eject (εδώ). Ακολουθώ το link εδώ διαβάζω το ωραιότατο κείμενο και μετά το μάτι μου πέφτει στο πρώτο σχόλιο…

Στην αρχή λέω… οκ. Πλάκα θα είναι. Ζεεεεεεεεενννννν, εισπνοήεκπνοήεισπνοήεκπνοή. Δεν μπορεί να είναι αληθινό. Και μετά μπήκα στο συνηθισμένο mode αντιμετώπισης των λαδέμπορων αυτών. Δεν φταίω. Είναι αντανακλαστικό.

Φαύλος κύκλος. Άλλη μια περίπτωση “αυγού-κότας”. Το λοβοτομημένο κοινό ζητάει τις μασέλες των Scorpions και την κλαψομουνιά των Πυξλαξικοκατσιμιχαίων ή οι βαριεστημένοι και άχρηστοι διοργανωτές πάνε για τα εύκολα λεφτά;

Μετά τις εμπειρίες μου από τις εγχώριες ‘διοργανώσεις’ στράφηκα στον συναυλιακό τουρισμό. Για τα συγκροτήματα εκείνα που, όπως φαίνεται, δεν έχουμε δικαίωμα να χαρούμε εδώ.

Για να το σκεφτώ λίγο… Μούμπλεμούμπλε… Ναι. Εδώ τα εισητήρια είναι συνήθως ακριβά (ως πολύ ακριβά), ο χώρος είναι (9 στις 10) ΣΚΑΤΑ*, ο ήχος έχει ποιότητα mp3, τα συγκροτήματα είναι τα ίδια και τα ίδια, οι ίδιοι μαλάκες είναι απ’ έξω και τα σπάνε, κάποιος θα κάνει κάποια χοντράδα, θα πρέπει να ξοδέψεις 4 ώρες στο μποτιλιάρισμα στο πήγαινε και το έλα, και, και, και… θα μπορούσα να συνεχίσω ώωωωρες έτσι.

*Σε σημείο που έχουμε καταλήξει να μην ζητάμε ούτε τα βασικά, όπως (έστω και σχετικά) καθαρές τουαλέτες (ή έστω και ένα φωτάκι στις χημικές για να βλέπεις την τρύπα), στοιχειώδη εξαερισμό, εύκολη πρόσβαση, αίσθηση ασφάλειας και άλλα τέτοια ασήμαντα. Μας αρκεί λοιπόν να βγει ο καλλιτέχνης και να τελειώσει η συναυλία χωρίς διακοπή. Αυτό είναι επιτυχία!

Αποφάσισα λοιπόν ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις, θα σταματήσω να πηγαίνω στις κουραδοδιοργανώσεις τους. Γιατί είναι ντροπή. Γιατί κάθε φορά που πληρώνω τα ευρουλάκια που μου ζητάει ο κάθε ένας για να κάνει την αρπαχτή του, νιώθω μια τεράστια αόρατη μούτζα να βγαίνει από τον ουρανό (η μοναδική σχέση μου με το θεϊο) και να με γεμίζει αηδία.

Περιγραφή από την καλύτερη διοργάνωση που έχω ζήσει θα ακολουθήσει. Τώρα δεν γίνεται. Πρέπει να δοκιμάσω το χαμόγελο και το σήκωμα των χεριών για να ηρεμήσω.

Filed under: εκ μεταφοράς

Εγκεφαλικό

Διάβασα κάπου ότι αν νομίζεις ότι κάποιος έχει πάθει εγκεφαλικό, πρέπει να του ζητήσεις να σηκώσει τα χέρια του στο ύψος των ώμων (τύπου ζόμπι) και να χαμογελάσει. Υποτίθεται ότι μόλις έχεις πάθει εγκεφαλικό δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Μπορεί να είναι κοτσάνα. Πρέπει να ρωτήσω τη γιατρό μου. Μέχρι τότε, πιάνω τον εαυτό μου να το κάνω αρκετές φορές την εβδομάδα. Ψυχαναγκαστική ΚΑΙ υποχονδρική λοιπόν; Δεν ξέρω. Κάποια πράγματα που κάνω μου φαίνονται ύποπτα…

Καμιά φορά, εκεί που περπατάω, ξαφνικά νομίζω ότι μπορεί να ξεχάσω να περπατάω. Και καθώς αυτό με αγχώνει γιατί νομίζω ότι μπορεί να πέσω, κάνω στάση και το σκέφτομαι λιγάκι: “αριστερό, δεξί, αριστερό…” Οκ. Συνεχίζω μετά. Αλλά είναι πολύ περίεργο τη στιγμή που συμβαίνει.

Νομίζω ότι έχει να κάνει με το πόσο σκέφτομαι αυτό που κάνω. Δηλαδή, άμα σκέφτομαι άλλα πράγματα και περπατάω, όλα εντάξει. Άμα συγκεντρωθώ στα πόδια μου ή στο πώς περπατάω… συμβαίνει το προαναφερόμενο. Οπότε σ’ εκείνη τη φάση, μετά τη στάση, προσπαθώ να πείσω τον εγκέφαλό μου να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο εκτός από τα πόδια μου. Η σκέψη που με φρικάρει εκείνη τη στιγμή είναι να μη μου συμβεί καμιά φορά με την ανάσα ή τον χτύπο της καρδιάς μου. xD

Επίσης περνάω αρκετή ώρα τη νύχτα στο κρεββάτι, παρακολουθώντας το δέρμα των χεριών μου. Τις μικρές ενώσεις και τις κυψελίτσες που φαίνονται και πόσο διαφορετικά δείχνουν αν έχω μόλις βάλει κρέμα χεριών. Το καλύτερο είναι άμα έχω χτυπήσει πουθενά και έχω μελανιά ή πληγή-κακαδάκι. Πσσςςς! Ώρες χαζέματος!

Μετά, είναι η μνήμη… Αυτό το πράγμα δηλαδή είναι μεγάλη πληγή. Το ότι δεν θυμάμαι τίποτα. Σουρωτήρι! Οι μνήμες που είναι πρόχειρες για ανάσυρση είναι όλο κάτι άχρηστα του τύπου “σε ποιά υπόθεση η Jenifer Walters aka She-Hulk έχει δίκη με τον Spiderman”, “πώς μυρίζει το δεύτερο βιβλίο Dirk Gently”, “μμμμχμμχμμμμχμχχχχμμΜΜΜΜ*” (*μελωδία άσχετου κομματιού ή διαφήμισης των 80s)… Κάτι τέτοια. Τα υπόλοιπα εξατμίζονται. Ονόματα, αριθμοί, ημερομηνίες… Όλα.

Μήπως το έχω πάθει ήδη;

Filed under: εκ μεταφοράς

wtf?

Σκεφτόμουνα πάλι. Είναι λίγο δύσκολο να πω από πού ξεκινάει η σκέψη. Το αυγό ή η κότα kind of thing…

Γιατί να είναι τόσο δύσκολο και τόσο επίπονο να αποκαλύψουμε τους εαυτούς μας; Μπα. Μαλακία ακούγεται αυτό. Μάλλον… Όχι. Δεν ξέρω πως να το πω. Κοτσάνα που δεν πρόσεχα στα μαθήματα. Μπορεί να είχα μάθει πως να γράφω και να βγάζω νόημα. Μπορεί να είχα μάθει κι άλλα χρήσιμα πράγματα come to think of it.

Άσε που σε φάσεις αρχίζω και σκέφτομαι στα αγγλικά. Άλλο και τούτο… Μπερδεύεσαι. Ξαφνικά ακούς κάτι ξενόγλωσσα και νομίζεις ότι βλέπεις ταινία χωρίς υπότιτλους. Πολύ αποσυντονιστική η κατάσταση.

Α. Το θέμα μου. Τι ήταν το θέμα μου; Ναι. Σωστά. Το ‘γιατί;’.

Αναρωτιόμουνα λοιπόν γιατί κανείς να γράφει σε ένα blog; Και μην ακούσω μαλακίες του τύπου “συνδέεσαι με τον κόσμο”, “αίσθηση κοινότητας” και άλλα τέτοια. Ναρκισσιστικό είναι. Οκ; Κάπου μέσα στο κεφάλι σου, άσχετοι, άγνωστοι άνθρωποι, ανοίγουν τον υπολογιστή τους και διαβάζουν τα όσα έγραψες -επειδή είχες άγχος και αϋπνία ή τα έξυνες στη δουλειά- και σκέφτονται “πωπωωω τι έξυπνος είναι!”, “μα που το σκέφτηκε αυτό!”, ή γελάνε ή σε θαυμάζουν ή σε βρίζουν.

Οκ. Εντελώς λογική ανάγκη. Να αισθανθείς ότι είσαι καλύτερος (από τους άλλους ή από το πόσο σκατά υποψιάζεσαι ότι είσαι). Αλλά μετά… μετά κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να δηλώσουν ότι αυτά που γράφουν “είναι ανούσια”, “δεν έχουν σημασία” κ.ο.κ. και με ένα κλικ τα σβήνουν. Κι αυτό είναι ακόμα πιο ναρκισσιστικό από το να θες να αρέσεις – να είσαι αγαπητός – αστείος – πνευματώδης. Πάλι καλά που συχνά βρίσκεται κάποιος και σώζει κάποια κομμάτια.

Το θέμα μου… Πάλι έχασα το θέμα μου… Δεν θυμάμαι τι ήταν…

Γράφεις. Γράφω. Γράφουμε. Απλά για να γράψουμε. Εγώ δηλαδή, γιατί σίγουρα δεν γράφω για τους 0,00000000001 αναγνώστες μου. Κι αυτό καλύπτει κάποια διαννοητική ανάγκη. Κι όταν το κάνεις περνάς καλά. Και καμιά φορά, μπορεί να γίνει το απίστευτο και πραγματικά κάποιος να γελάσει με αυτό που έγραψες, ή να σκεφτεί λίγο παραπάνω, ή να του φτιάξεις τη μέρα, ή να του την χαλάσεις. Εσύ όμως έγραψες. Κι αυτό που είχες να πάρεις, το πήρες. Τελειώνει μόλις τελείωσες να πληκτρολογείς. Μετά όλο αυτό ανήκει κάπου αλλού. Όχι στη σελίδα. Σίγουρα όχι σε σένα.

Οπότε με ποιό δικαίωμα τα σβήνεις; Ε; Δεν είναι δικά σου. Δικά μου είναι. Δικά μας. Των αλλων.

Filed under: εκ μεταφοράς

Homage

Για να μην τα παίρνει στο κρανίο, το κείμενο τροποποιήθηκε.

Ας πω απλά “Βεεμώθ, ευχαριστώ για τα παιχνίδια και τις συζητήσεις”.

Filed under: εκ μεταφοράς

Οι καβαλάρηδες της εξέλιξης και το μέλλον του ανθρώπινου είδους

Μέσα από την ιστοσελίδα του Richard Dawkins μπορεί κανείς να ανακαλύψει εκτός από τα νέα και τα ενδιαφέροντα θέματα συζήτησης, και διάφορα ενδιαφέροντα video. Ένα από τα σημαντικότερα είναι μια δίωρη ανοιχτή συζήτηση μεταξύ των: Richard Dawkins, Daniel Dennet, Sam Harris και Christopher Hitchens.

Θα την βρείτε χωρισμένη σε δύο μέρη και στο google video:
Part One
Part Two

Αλλά και στο ίδιο το site του Dawkins:

Νομίζω ότι η συζήτησή τους είναι άκρως ενδιαφέρουσα και κατά τη διάρκειά της και οι τέσσερίς τους αγγίζουν θέματα πολύ ουσιώδη για τη θέση της θρησκείας, αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισής της από τον σκεπτόμενο άνθρωπο.

Ένα από τα πιό βασικά ζητήματα που αναφέρονται, είναι και αυτό των υπερβολικών αντιδράσεων των θεϊστών προς υπεράσπιση της πίστης τους. Το ρήμα “θίγομαι” σε όλους του τους χρόνους εμφανίζεται συχνά σε συζητήσεις με τέτοιους ανθρώπους και οι τέσσερις καβαλάρηδες της εξέλιξης μοιράζονται τη γνώμη τους για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται τέτοιες αντιδράσεις.

Παράλληλα, ένα εξαιρετικό ντοκυμανταίρ (συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να συνηθίσω τη λέξη αυτή γραμμένη με έψιλον) του BBC με τίτλο “A war on science” αναφέρεται στη σελίδα του Dawkins και νομίζω ότι αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς:

A war on science

Εκτός από τις αναφορές στη δίκη του Dover που ήταν και το έναυσμα για το ντοκυμανταίρ, γίνεται μια αναλυτική παρουσίαση της δημιουργίας του ‘κινήματος’ του “Intelligent Design” και τους ανθώπους που ξεκίνησαν όλη αυτήν την ιστορία που μέχρι σήμερα στέκει προκλητικά κοντά στην επιστήμη στα μυαλά του κοινού.

Ελπίζω να σας φανούν ενδιαφέροντα και διαφωτιστικά.

Filed under: εκ μεταφοράς

3.14

Όχι, δεν είναι κάποια τιμή. Είναι η αρχή του ‘π’.

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που με δυσκολία θυμάμαι ακόμα κι αυτά τα πρώτα τρία ψηφία. Με δυσκολία θυμάμαι σε τι αντιστοιχούν… (ντρέπομαι λίγο, αλλά τι να κάνω… αφού δεν το ‘χω!)

Ως άσχετη λοιπόν, είναι φυσικό να αντιμετωπίζω με θαυμασμό όλους εκείνους που, όχι απλά ξέρουν τι σημαίνει και μπορούν να το εφαρμόσουν, αλλά μπορούν να θυμηθούν περισσότερα ψηφία. Όταν λέω περισσότερα, εννοώ πολλά! Πάρα πολλά! Τόσα πολλά που πονάει το κεφάλι μου μόνο που το σκέφτομαι!

Το παγκόσμιο ρεκόρ απομνημόνευσης ψηφίων του ‘π’ (ναι, υπάρχει τέτοιο πράγμα), κατέχει ο Ιάπωνας Akira Haraguchi με (κρατηθείτε…) 100,000 ψηφία!

Μέσα στα χρόνια έχουν αναπτυχθεί διάφοροι τρόποι απομνημόνευσης, κυρίως μέσα από κρυπτογραφημένα ποιηματάκια, τα λεγόμενα Piems και η γενική ενασχόληση με το ‘αθλημα’ ανήκει στην επιστήμη της Piphilology.

Όλα τα σχετικά μπορείτε να τα βρείτε στα παρακάτω λινκς. Μπορείτε ακόμα να διαβάσετε και το πρώτο (φαντάζομαι) Piem απομνημόνευσης στα αρχαία ελληνικά:

http://en.wikipedia.org/wiki/Piphilology
http://en.wikipedia.org/wiki/Pi

Filed under: science freaktion, εκ μεταφοράς