Μα πού πας τέτοια ώρα; (Γεράματα)

Δεν ήμουν ποτέ πάρτι άνιμαλ αλλά μετά την επιβολή των νέων “μέτρων” η κατάσταση εκτροχιάστηκε.

Γιατί να βγω; Στο σπίτι μου έχει γαμάτο καφέ, ίντερνετ και την καλύτερη παρέα (aka ΜΟΝΟ όποιον θέλω να δω).

Έξω έχει μαλάκες, σκατά ποτά και όχι ίντερνετ (ομολογουμένως κάποια σημεία έχουν wifi αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο γκικουλιάς στο οποίο θα ανέβαινα αν καθόμουν παράμερα χαζεύοντας μαλακίες στο iPhone xD).

Μια από τις τελευταίες φορές που βγήκα, βρέθηκα να κάθομαι κάτω σε έναν πεζόδρομο (μιας και οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού χέστηκαν -σιγά μην πάρουν κι άλλες καρέκλες για τους έξω, αφού υπάρχει το πάτωμα), ενώ απέναντί μου, μισή ντουζίνα χρεπομοντάδες ανταγωνιζόντουσαν ποιός θα μοιάσει περισσότερο στον Μορισέι (χωρίς τη γοητεία ή το ταλέντο). Τα ποτά ήταν συμπαθητικά και ακριβά και η μουσική ήταν μια μακρυνή υποψία.

Την προτελευταία φορά που βγήκα, μετά από ατελείωτο περπάτημα και μπες-βγες σε 2-3 μαγαζιά (“Μα πού να πάμε; Α, δεν χωράμε. Συγγνώμη κύριε, μου πατάτε το μικρό δαχτυλάκι!), κατέληξα σ’ ένα μαγαζί με συμπαθητική μουσική. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, μετά από τη δεύτερη γουλιά ποτό, μου ήρθε σκοτοδίνη και κατέληξα να ξερνάω τα σωθικά μου στη μέση του δρόμου (κανονικού δρόμου, με αυτοκίνητα) επειδή κάποιος καργιόλης αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρον να σερβίρεις πετρέλαιο παρά ποτά της προκοπής.

Και ερωτώ: Γιατί να βγω;

Σε αντίθεση με τις παραπάνω εμπειρίες (και άλλες που απλά βαριέμαι να παραθέσω), στο σπίτι μου όλοι έχουν το ελεύθερο να καπνίσουν, δεν τους συμπεριφέρεται κανείς ως σκουπίδια, δεν τους πατάει κανείς (εκτός απ’ όταν συμβαίνουν ατυχήματα), σερβίρω καθαρά ποτά και παίζω καλή μουσική (ΚΑΙ παιχνίδια).

Είμαι σίγουρη πως δεν φταίνε τα φρεσκοκλεισμένα 30 χρόνια μου. Έτσι σκεφτόμουν και στα 18. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο.

Απ’ την άλλη τι μιλάω; Πήγε 11 και κλείνουν τα μάτια μου…

*grubby old person mode: OFF*

Filed under: δευτέρες, προσωπικές παράνοιες