Pet Love #98023

Τα ασανσέρ.

Στα 30 χρόνια ζωής μου τώρα βρίσκομαι μόλις στο δεύτερο σπίτι με ασανσέρ (το διαμέρισμα του πρώτου δεν το πιάνω γιατί δεν μπήκα ποτέ στο ασανσέρ).

Γουστάρω να πατάω τα κουμπάκια (και πες με καθυστερημένη αν θες, μοναδικέ μου αναγνώστη). Ξετρελαίνομαι στις περιπτώσεις που παίζει μουσική ασανσέρ (ίζι λίσενινγκ διασκευές για 3 συνθετικά βιολιά και λίγο εμετό).

Αγαπώ τον υπόκωφο ήχο που κάνει όταν σταματάει (ββββουμφ). Πορώνομαι με τα καινούργια και λατρεύω τα παλιά. Διακρίνω τις μικρές διαφορές στην πίεση που χρειάζονται τα κουμπάκια τα τουρλωτά, τα κουμπάκια τα βαθουλωτά, τα κουμπάκια τα μεταλλικά, τα κουμπάκια τα διαφανή…

Ξεφεύγω με τα διαφανή (τύπου πολυκαταστημάτων/μπίζνες μπίλντινγκζ), ψιλοφρικάρω σ’ αυτά με τις εσωτερικές πόρτες…

Το καλύτερο όμως βιώνουν αυτοί (έχω δει 2 περιπτώσεις) που η εξώπορτα του σπιτιού τους είναι η πόρτα του ασανσέρ!! Δηλαδή, μπαίνεις στο κτήριο, μπαίνεις στο ασανσέρ, πατάς κουμπί, ανοίγεις πόρτα και ΤΣΟΥΠ! είσαι στο χωλ!

Το χειρότερο είναι κάποιοι αναίσθητοι που γεμίζουν το ασανσέρ με βρώμα (βλ. σκουπίδια, πορδίτσες, τσιγαρίλα).

Αν και μ’ αρέσει, το φοβάμαι κιόλας.

Δεν είναι δα ότι σκέφτομαι κάθε φορά που μπαίνω μέσα, όλες τις πιθανές περιπτώσεις στις οποίες κάτι θα μπορούσε να πάει στραβά. Όχι. Αυτό το έχω ξεπεράσει. (xD) Απλά ε, δεν είναι και το πιο φυσικό να μπαίνεις σ’ ένα κουτί που πηγαίνει πάνω κάτω.

Νέβερδελες. Τ’ αγαπώ το ασανσέρ.

Filed under: pet loves

Μα πού πας τέτοια ώρα; (Γεράματα)

Δεν ήμουν ποτέ πάρτι άνιμαλ αλλά μετά την επιβολή των νέων “μέτρων” η κατάσταση εκτροχιάστηκε.

Γιατί να βγω; Στο σπίτι μου έχει γαμάτο καφέ, ίντερνετ και την καλύτερη παρέα (aka ΜΟΝΟ όποιον θέλω να δω).

Έξω έχει μαλάκες, σκατά ποτά και όχι ίντερνετ (ομολογουμένως κάποια σημεία έχουν wifi αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο γκικουλιάς στο οποίο θα ανέβαινα αν καθόμουν παράμερα χαζεύοντας μαλακίες στο iPhone xD).

Μια από τις τελευταίες φορές που βγήκα, βρέθηκα να κάθομαι κάτω σε έναν πεζόδρομο (μιας και οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού χέστηκαν -σιγά μην πάρουν κι άλλες καρέκλες για τους έξω, αφού υπάρχει το πάτωμα), ενώ απέναντί μου, μισή ντουζίνα χρεπομοντάδες ανταγωνιζόντουσαν ποιός θα μοιάσει περισσότερο στον Μορισέι (χωρίς τη γοητεία ή το ταλέντο). Τα ποτά ήταν συμπαθητικά και ακριβά και η μουσική ήταν μια μακρυνή υποψία.

Την προτελευταία φορά που βγήκα, μετά από ατελείωτο περπάτημα και μπες-βγες σε 2-3 μαγαζιά (“Μα πού να πάμε; Α, δεν χωράμε. Συγγνώμη κύριε, μου πατάτε το μικρό δαχτυλάκι!), κατέληξα σ’ ένα μαγαζί με συμπαθητική μουσική. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, μετά από τη δεύτερη γουλιά ποτό, μου ήρθε σκοτοδίνη και κατέληξα να ξερνάω τα σωθικά μου στη μέση του δρόμου (κανονικού δρόμου, με αυτοκίνητα) επειδή κάποιος καργιόλης αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρον να σερβίρεις πετρέλαιο παρά ποτά της προκοπής.

Και ερωτώ: Γιατί να βγω;

Σε αντίθεση με τις παραπάνω εμπειρίες (και άλλες που απλά βαριέμαι να παραθέσω), στο σπίτι μου όλοι έχουν το ελεύθερο να καπνίσουν, δεν τους συμπεριφέρεται κανείς ως σκουπίδια, δεν τους πατάει κανείς (εκτός απ’ όταν συμβαίνουν ατυχήματα), σερβίρω καθαρά ποτά και παίζω καλή μουσική (ΚΑΙ παιχνίδια).

Είμαι σίγουρη πως δεν φταίνε τα φρεσκοκλεισμένα 30 χρόνια μου. Έτσι σκεφτόμουν και στα 18. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο.

Απ’ την άλλη τι μιλάω; Πήγε 11 και κλείνουν τα μάτια μου…

*grubby old person mode: OFF*

Filed under: δευτέρες, προσωπικές παράνοιες

Pet Peeve #32

Οι άνθρωποι που διατηρούν μια υποτυπώδη σχέση μαζί σου μέχρι να έρθει η “σωστή” ώρα όπου και προδίδουν την εμπιστοσύνη σου, εκθέτοντάς σε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Well, SCREW YOU MOTHERFUCKER! >.<

Filed under: pet peeves

Stupidity Causes Cancer

(aka: Political correctness can suck my balls.)

Κάθε μέρα και αυξάνεται ο αριθμός των λέξεων που είναι “κακό” να χρησιμοποιούμε. Κάθε φορά που τσεκάρω, τα PC θέματα συζήτησης όλο και μειώνονται. Οι γλώσσες των “πολιτισμένων” χωρών έχουν πάρει την κατηφόρα με σίγουρη κατάληξη ένα βαβελικό Newspeak.

Ανέκαθεν μου φαινόταν εντελώς καθυστερημένη η επιμονή του κόσμου στο PC, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με το χιούμορ. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας. Τίποτα. Το αν θα γίνει καλαίσθητα ή όχι είναι μια άλλη ιστορία (και μεγάλη μάλιστα μιας και η τέχνη είναι υποκειμενική και περί ορέξεως πατάτες βραστές).

_______________________________

Η αλήθεια είναι πως απλά ήθελα να βάλω αυτό το βιντεάκι.

Filed under: προσωπικές παράνοιες

My first Discworld Convention! <3

Είναι Δευτέρα και σχεδόν δεν το πιστεύω ότι μόλις πριν μία εβδομάδα ήμουν στη μαγευτική Ιρλανδία παρέα με ένα μάτσο Πρατσετοπαθείς.

Πάρε μια γεύση του πως ήταν, μοναδικέ μου αναγνώστη:

Το convention έγινε σε ένα χωριουδάκι της Δυτικής Ιρλανδίας…

Πανέμορφο, καταπράσινο κι ας μην είχε καθόλου ήλιο, βροχερό και χαριτωμένο.

Πήρε αρκετόν χρόνο να εγκλιματιστώ αλλά η κατραπακιά ήρθε όταν εμφανίστηκε ο PTerry…

Δεν το πίστευα ότι ήταν μπροστά μου ο Terry Pratchett!

Ο ίδιος, ο Bernard Pearson, ο Jack Cohen και ο Colin Smythe, μας είπαν ιστορίες απίστευτου κάλλους, τις οποίες ακούσαμε σαν παιδάκια, με ανοιχτά στόματα και κραυγές του τύπου “OOOOOOOOOOOOHHH! AAAAAAAAAHH!”…

Ακούσαμε για τις πρώτες συγγραφικές του προσπάθειες, για τη ζωή του, για τις ταινίες, για τους χαρακτήρες, για τις εμπνεύσεις, τις σκέψεις, τους φίλους, τους θαυμαστές, για τις προσπάθειες επιβολής στην ασθένειά του…

Είδαμε μπροστά στα μάτια μας τον ίδιο τον Άνθρωπο με το Καπέλο να πίνει Guinness στις 11 το πρωί περιγράφοντας πώς είναι να προσπαθείς να περάσεις το τελωνείο στην Αυστραλία με 2 σακούλες γεμάτες πλαστικά δόντια (xD)…

Δεν έχω λέξεις να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο…

Αυτό που ίσως με έκανε να νιώσω πιο ωραία ήταν που βρέθηκα σ’ έναν χώρο όπου οι συζητήσεις για την εξέλιξη των χαρακτήρων ή τους κανόνες του Cripple Mister Onion ή για τις κόκκινες μπότες και το πόσο κέτσαπ είναι απαραίτητο για την κατανάλωση ενός rat onna stick είναι απολύτως φυσιολογικές.

Οι καλοί άνθρωποι που οργάνωσαν όλην αυτή τη φανταστική φάση, είχαν την καλωσύνη να μαζέψουν φωτογραφίες από όλους τους συμμετέχοντες και το καλύτερο σετ μπορείτε να το βρείτε εδώ (αν και το βιντεάκι τα λέει όλα νομίζω).

Από τα διάφορα που μπορούσε ν’ αγοράσει κανείς τις 4 μέρες του Convention, αυτό που τελικά θα φυλάξω ως κόρην οφθαλμού, το πλήρωσα με τις γνώσεις μου! ΧΑ!

Με τη βοήθεια τριών εξαιρετικών συνΠρατσετικών, πήραμε μέρος στο Unseen University Challenge – Το κουίζ γνώσεων σχετικά με το Discworld και μετά από τρεις εξουθενωτικούς γύρους κερδίσαμε όλους τους αντιπάλους.

Εξαιρετικά δύσκολος ήταν ο γύρος που παίξαμε εναντίον επίτιμων καλεσμένων οι οποίοι μας κατηγόρησαν πως είτε το μόνο πράγμα που κάνουμε στη ζωή μας είναι να διαβάζουμε βιβλία του Πράτσετ είτε πως είχαμε σελίδες από τα βιβλία μέσα στα μανίκια μας. (Μερικοί άνθρωποι παίρνουν βαριά την ήττα! xD)

Ένιγουέι… Το καλύτερο ήταν πως την τελευταία μέρα πήραμε βραβεία. Μετάλλια. Τα οποία μας έδωσε ο ίδιος ο PTerry!! (!!!!!!!) Κόντευα να κατουρηθώ από τη χαρά μου όπως καταλαβαίνεις, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη!

Το τετραήμερο έκλεισε σε κλίμα παρεΐστικο, όπου όλοι υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε του χρόνου, στο αγγλικό con. Εάν υπάρχει κανείς ακόμη εκεί έξω που να γνωρίζει την αλήθεια της φράσης “The Turtle Moves” παρακαλείται να ετοιμάσει τη βαλίτσα του για τον Αύγουστο.

Είμαστε πολλοί.

Filed under: arts, pet loves, επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες