Μπήκα στον 3ο μήνα χωρίς internet μοναδικέ μου αναγνώστη και τα ‘χω thoroughly πάρει στο κρανίο.
Σαν να μη μου φτανε αυτό, έχουμε εκλογές.
Στον δρόμο για τη δουλειά κάθε μέρα βλέπω τις προεκλογικές αφίσες του Καραμανλάκου ο οποίος ποζάρει ως φίρμα σε παραλιακό σκυλάδικο. Πιο δίπλα οι αφίσες του Καρατζαφεριάν που είναι σαν αφίσες δευτεροκλασάτου σκυλάδικου στην Αθηνών-Λαμίας. Οι αφίσες του Ξύριζα είναι κακό photoshop με αριστερή ιδεοληψία και αυτές του ΚΚΕ είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που θυμάμαι εδώ και 30 χρόνια (μα ούτε γραμματοσειρά δεν αλλάζουνε). Ο Τζορτζ μας έκανε τη χάρη να μη βλέπουμε τη λαπαδόφατσά του (ίσως έτσι κερδίσει ψηφοφόρους που θα έχουν ξεχάσει τη μάπα του).
Για μια ακόμη φορά η ψήφος μου θα πάει στο Άκυρο. Πολλοί επιμένουν να μου λένε πως έτσι τη χαραμίζω, πως πρέπει να ψηφίσω κάποιο κόμμα που θα πάρει αξιόλογο (sic) ποσοστό για να μου μετρήσει η ψήφος. Δηλαδή, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη, να ψηφίσω κάτι που θα βγει σίγουρα, για να προσμετρηθεί η ψήφος μου. ΧΑ!
Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο που, αν δεν ψηφίζεις ένα από τα μεγάλα κόμματα, πρέπει να θεωρείς ότι καις την ψήφο σου. Γιατί λοιπόν να πας να ψηφίσεις;
Σε πείσμα όσων θέλουν να με βγάλουν από την εξίσωση, ψηφίζω κάθε φορά. Το θεωρώ ευχαρίστηση μα και χρέος μου. Αν κάποιο κόμμα δεν με εκφράζει, δεν θα το ψηφίσω απλά και μόνο για να μην πάει στράφι το ταξίδι στο εκλογικό τμήμα. Αν συμφωνώ με μια από τις προτάσεις ενός κόμματος αλλά διαφωνώ με τις άλλες 87234, δεν θα υποχωρήσω δεχόμενη όλα τα σκατά για να βγει κάποιος που “είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο”.
Η αποχή δεν διδάσκει σε κανέναν πολιτικό κανένα μάθημα (το έχει αποδείξει η Αμερική πολλές φορές). Τους βολεύει. Τους βγάζει από τη δύσκολη θέση. Αν όλοι όσοι απείχαν, ψήφιζαν άκυρο, ή ένα μικρό άγνωστο κόμμα, ίσως βλέπαμε κανένα μάτι να πεταρίζει (αν και ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρη).
Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι βεβαιότητα είναι πως, απαξιώνοντας τη διαδικασία, απαξιώνεις την ιδέα και την ουσία. Και δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω αυτό. Οπότε, την Κυριακή, θα μεταφερθώ στον πλανήτη του εκλογικού μου κέντρου και θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα (ΤΜ).
Εναλλακτικά, πουλάω την ψήφο μου σε όποιον μου βάλει Internet σήμερα και μου εξασφαλίσει αδιάκοπη πρόσβαση για ΠΑΝΤΑ.
Περιμένω προσφορές.
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
Συμφωνώ με την συναισθηματική στάση “άντε γαμηθείτε καριόληδες, θα ψηφίσω άκυρο”. Ωστόσο τα αποτελέσματα δεν βγαίνουν με εκτίμηση των συναισθημάτων των ψηφοφόρων αλλά με απλούς -άδικους- μαθηματικούς αλγορίθμους στους οποίους το άκυρο, λευκό, αποχή και ψήφος σε κόμμα που δεν μπαίνει στη βουλή σημαίνει αβαντάρω τα κόμματα με τα μεγαλύτερα ποσοστά και αυξάνω τα ποσοστά τους.
Το άκυρο διδάσκει ότι ακριβώς και η αποχή: τίποτα σε κανέναν. Ίσως και λιγότερο γιατί πρακτικά άκυρο σημαίνει πρόθεση ψήφου που δεν προσμετράται λόγω λάθους του ψηφοφόρου.
Το έχουμε συζητήσει άπειρες φορές αλλά μιας και πόσταρες σχετικά καταθέτω κι εδώ τη διαφωνία μου :)
[...] 2 10 2009 Μεταφέρω την άποψη που έγραψα εδώ για να επεκταθώ με ένα πιο μεγάλο και βαρετό [...]
Ναι. Το έχουμε συζητήσει αρκετά και πάλι δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι συναισθηματική αλλά πολιτική στάση.
Δεν ψηφίζω άκυρο γιατί τα έχω πάρει (μόνο), αλλά γιατί δεν θέλω να ψηφίσω κάποιον: 1. γιατί αν δεν τον ψηφίζω τα δίνω στην πλειοψηφία, 2. αν δεν με καλύπτει πολιτικά.
Από τη στιγμή λοιπόν που δεν θεωρώ πως κάποιο από τα 4-5 κόμματα που σίγουρα θα μπουν στη Βουλή με εκφράζει πολιτικά, δεν θα ψηφίσω ένα από αυτά.
Δεν με ενδιαφέρει να υποστηρίξω αριθμητικά ένα κόμμα (είτε μεγάλο είτε μικρό) που δεν με καλύπτει. Γιατί μετά θα το έχω βάρος στη συνείδησή μου.
Το θέμα είναι πως, με τον τρέχοντα εκλογικό νόμο, αναγκαστικά όλες οι ψήφοι από τα μικρά κόμματα, το άκυρο και το λευκό μεταφράζονται σε ποσοστό για τα πρώτα κόμματα.
Οκ. Άδικο.
Άρα λοιπόν οι επιλογές μου έχουν ως εξής:
1. Ψηφίζω ένα από τα κόμματα που θα μπουν σίγουρα στη Βουλή,
2. Ψηφίζω κόμμα που ναι μεν δεν θα μπει στη Βουλή αλλά θα διατηρήσει το ποσοστό του,
3. Ψηφίζω οτιδήποτε άλλο με τη γνώση ότι με τον ισχύοντα νόμο η ψήφος μου θα πάει με το μεγαλύτερο ποσοστό.
Εδώ λοιπόν τίθεται το θέμα που είναι πολιτικό και καθόλου συναισθηματικό: Αρνούμαι να ψηφίσω κάτι με το οποίο δεν συμφωνώ. Δεν θέλω να ψηφίσω κάτι απλά και μόνο γιατί είναι “λιγότερο κακό” ή κάτι με το οποίο συμφωνώ σε ένα-δυό θέματα αλλά διαφωνώ σε εκατό.
Θεωρώ πως το άκυρο είναι πολιτική στάση ενώ το λευκό και η αποχή είναι απολίτικη.
Σε πολλά πράγματα όλοι μας κάνουμε τις παραχωρήσεις μας και τους συμβιβασμούς μας. Δέχομαι λοιπόν πως με αυτόν τον νόμο η ψήφος μου πάει στην πλειοψηφία. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο γιατί έχω ηθικούς φραγμούς.
Μια σημείωση ακόμη: Κατά τη γνώμη μου, η εξίσωση της επιλογής του ακύρου με την αποχή είναι ό,τι πιο αριστερά λαϊκιστικό μπορείς να πεις. ΔΕΝ είναι το ίδιο.
Αποχή σημαίνει πως δεν ασχολείσαι, δεν σε ενδιαφέρει. Λευκό σημαίνει πως αν και σηκώθηκες να πας να ψηφίσεις, δεν σε κόφτει και ιδιαίτερα ή δεν μπορείς ν’ αποφασίσεις. Το να πας και να εκφράσεις μια πολιτική άποψη με το να ψηφίσεις άκυρο ή κάποιο μικρό κόμμα ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν νοιάζεσαι.
Έτσι λοιπόν ή δέχεσαι να εκχωρήσεις την ψήφο σου ΑΜΕΣΑ, δίνοντας σκληρό και αδιαμφισβήτητο ποσοστό σε κάποιο από τα μεγάλα κόμματα, ή δηλώνεις την άποψή σου και, ενώ εμμέσως σου κλέβουν το ποσοστό σου, η άποψή σου καταγράφεται ως ποσοστό.
Μπορεί δηλαδή τελικά να σου το κλέβουν αλλά πρώτα έχει φανεί και ειπωθεί η γνώμη σου. Αλλιώς κάποιος τριγυρνάει με το φρούστο της “επιλογής του κόσμου” και αλλιώς με την κατάπτυστη κλοπή αυτών των ποσοστών. Και φυσικά, μην ξεχνάς, πως όσο μεγαλύτερο το ποσοστό στο άκυρο και τα μικρά κόμματα, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό πρέπει να συμπληρώσει το πρώτο κόμμα για να πάρει αυτοδυναμία.
Δεν πρόκειται να τους το κάνω πιο εύκολο. Και αυτό είναι πολιτική και ουχί συναισθηματική απόφαση.
“Θεωρώ πως το άκυρο είναι πολιτική στάση ενώ το λευκό και η αποχή είναι απολίτικη.”
Αν αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι το άκυρο καταγράφεται ως σφάλμα του ψηφοφόρου, ανεξάρτητα αν αυτό είναι ηθελημένο ή όχι. Μια πολιτική στάση πρέπει να έχει και σαφή τρόπο να διαχωρίζεται από την περίπτωση κάποιου πχ που έβαλε παραπάνω σταυρούς. Όποιος καταμετρήσει το ψηφοδέλτιό σου θα καταλάβει ότι ήταν ηθελημένα ακυρωμένο, στατιστικά θα καταγραφεί ως λάθος όμως.
“Κατά τη γνώμη μου, η εξίσωση της επιλογής του ακύρου με την αποχή είναι ό,τι πιο αριστερά λαϊκιστικό μπορείς να πεις. ΔΕΝ είναι το ίδιο.”
Την εξίσωση δεν την κάνω εγώ, την κάνει η αριθμητική του εκλογικού νόμου.
“Μπορεί δηλαδή τελικά να σου το κλέβουν αλλά πρώτα έχει φανεί και ειπωθεί η γνώμη σου”
Αυτό ισχύει για τα μικρά κόμματα και αν υπήρχε κόμμα να με εκφράζει σε ικανοποιητικό βαθμό θα το επέλεγα ανεξάρτητα από τα ποσοστά του. Δυστυχώς δεν βλέπω πως ισχύει για το άκυρο.
“Και φυσικά, μην ξεχνάς, πως όσο μεγαλύτερο το ποσοστό στο άκυρο και τα μικρά κόμματα, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό πρέπει να συμπληρώσει το πρώτο κόμμα για να πάρει αυτοδυναμία.”
Αυτό δεν βλέπω πως ισχύει. Στο άκυρο ισχύει με βεβαιότητα το αντίθετο. Για τα μικρά κόμματα κρατώ μια επιφύλαξη, αλλά γνωρίζω ότι, βάσει εκλογικού νόμου, όσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό τους τόσο χαμηλώνει το ποσοστό που πρέπει να πάρει το πρώτο κόμμα για αυτοδυναμία.
Εσύ δηλαδή σοβαρά πιστεύεις ότι το συνειδητό άκυρο δεν είναι πολιτική γνώμη;
Όσο για την αριθμητική εξίσωση: είμαι σίγουρη ότι η συμπεριφορά, ο αέρας και η μούρη ενός κόμματος είναι αλλιώς αν έχει πάρει πχ. 78% από μόνο του και αλλιώς αν έχει πάρει 45% και τα υπόλοιπα κλεμμένα.
Κι επειδή όλα έχουν να κάνουν με το φαίνεσθε, ό,τι δεν ανεβάζει ΑΜΕΣΑ το ποσοστό ενός από τα πρώτα κόμματα, σίγουρα βλάπτει την εικόνα τους.
Ειδικά σε εκλογές που η αυτοδυναμία και το μέγεθος των ποσοστών παίζει τόσο μεγάλο ρόλο, καλό είναι με όποιον τρόπο (εφόσον δεν τα υποστηρίζουμε πολιτικά) μπορούμε, να μην τους δίνουμε hard percentages.
Κι ας κλέβουν μετά.
(Γι’ αυτό που αναφέρεις στο τέλος, θα ψάξω να βρω ένα σχετικό άρθρο με τα σχετικά νούμερα και θα το βάλω εδώ. Ανάθεμα που δεν το έκανα bookmark :\)
Πιστεύω ότι το άκυρο είναι πολιτική γνώμη και μάλιστα είναι και η δική μου πολιτική γνώμη. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι παίζω σε ένα παιχνίδι που οι κανόνες του εξισώνουν την πολιτική μου γνώμη με αυτήν του απολίτικου απέχοντα και επιλέγω την αμέσως κοντινότερη επιλογή μου, η οποία είναι η αποδυνάμωση των 2 μεγάλων κομμάτων.
“η συμπεριφορά, ο αέρας και η μούρη ενός κόμματος είναι αλλιώς αν έχει πάρει πχ. 78% από μόνο του και αλλιώς αν έχει πάρει 45% και τα υπόλοιπα κλεμμένα.”
Η τελευταία πενταετία αρκεί για να σε διαψεύσει. Δυστυχώς.
“Ειδικά σε εκλογές που η αυτοδυναμία και το μέγεθος των ποσοστών παίζει τόσο μεγάλο ρόλο, καλό είναι με όποιον τρόπο (εφόσον δεν τα υποστηρίζουμε πολιτικά) μπορούμε, να μην τους δίνουμε hard percentages.”
Ακριβώς!
Δες αυτό
Τα άκυρα, λευκά και αποχές απλά δεν λαμβάνονται υπόψη. Το ποσοστό βγαίνει από τα έγκυρα, μη λευκά ψηφοδέλτια. Αυτό μειώνει το ποσοστό που πρέπει να λάβει το πρώτο κόμμα για αυτοδυναμία. Και η πριμοδότηση του πρώτου κόμματος με 40 έδρες στη Β Διανομή επιβεβαιώνει και αυτό που λέω για τα μικρά κόμματα. Όσο μεγαλύτερο το ποσοστό τους τόσο μικρότερο το ποσοστό που θα χρειαστεί το πρώτο για αυτοδυναμία.
Και τέλος, πόσοι νομίζεις θα ψάξουν αρκετά ώστε να δουν ότι το κόμμα που κυβερνά με 157 έδρες έχει πάρει λιγότερο από το 50% των έγκυρων ψηφοδελτίων και κατά (εξωφρενικά λόγω άκυρων και αποχής) πολύ λιγότερο από το σύνολο του πληθυσμού; Το φαινεσθαι, που λες, είναι με το μέρος αυτού που έχει τους καλύτερους επικοινωνιολόγους. Και οι 157 έδρες μεταφράζονται από αυτούς “λαϊκή εντολή” και “ίσχυρή κυβέρνη” άσχετα αν στην πραγματικότητα τους ψήφισε λιγότερο από το 40%
Ουφ, αυτή είναι μια πονεμένη ιστορία. Έτσι όπως τα έχουν κάνει πας να ψηφίσεις και σε πιάνει πονοκέφαλος… Επειδή κανένα κόμμα δεν με εκφράζει προφανώς το άκυρο ήταν μια καλή λύση, όμως τελικά τείνω στο ότι με ενοχλεί περισσότερο να “βοηθήσω” το πρώτο κόμμα έμμεσα παρά να ψηφίσω κάτι που δεν με καλύπτει στο 100%. Άλλωστε ένα κόμμα που είναι έστω και θεωρητικά κοντά στην ιδεολογία μου ίσως να κάνει κάτι καλό, έστω μια πίεση προς μια καλύτερη κατεύθυνση σ’ένα θέμα, αν πάρει κάποιο μεγαλύτερο ποσοστό στην βουλή (φρούδες ελπίδες ε;)
Φρούδες, φλούδες… Τι να σου πω βρε Ιοκάστη… Τα ίδια μας βασανίζουν όλους…
Ακριβώς τα ίδια βασάνιζουν και μένα… (ή μάλλον βασάνιζαν γιατί στις τελευταίες εκλογές δεν μπορούσα εκ των πραγμάτων να ψηφίσω) Με ένα μόνο θα διαφωνήσω:
“Θεωρώ πως το άκυρο είναι πολιτική στάση ενώ το λευκό και η αποχή είναι απολίτικη.”
Οποιαδήποτε στάση στις εκλογές μπορεί να είναι ή να μην είναι πολιτική στάση. Για παράδειγμα κάποιος μπορεί να έχει ολοκληρωμένη πολιτική άποψη και να αποφασίσει ότι το καλύτερο κατά τη γνώμη του είναι να μην παέι να ψηφίσει. Ενώ ένας άλλος πάει και ψηφίζει ΝΔ επειδή ψηφίζει και ο μπαμπάς του. Ποιά από τις δύο θεωρείς πολιτική στάση;
Εγώ πάντως στις προηγούμενες εκλογές είχα προτιμήσει το λευκό γιατί το άκυρο μπορεί να θεωρηθεί λάθος και η αποχή αδιαφορία…
Σ΄αυτό έχεις δίκιο bozonie. Το ότι κάποιος πάει να ψηφίσει δεν σημαίνει αυτόματα πως έχει και άποψη. Το σχόλιό μου ήταν για τη δική μου περίπτωση.
(Καλώς ήρθες btw ^__^)