Είμαι νομοταγής καπνίστρια. Δεν έχω σκοπό να μην τηρήσω τους κανονισμούς ή τους νόμους που έχουν τεθεί ή θα τεθούν σε σχέση με το τσιγάρο. Αλλά για να δούμε την κατάστασή μου τώρα τελευταία:
Μέχρι πρόσφατα, δούλευα σε γραφείο όπου το τσιγάρο επιτρεπόταν. Δεδομένου ότι καπνίζω καπνό και χρησιμοποιώ τα πιο λεπτά χαρτάκια (rizzla ασημί), κατέληγα να καπνίζω 3-4 τσιγάρα ημερισίως. Στις μέρες με πολλή πίεση μπορεί να κάπνιζα 2 και τις μέρες που το χρειαζόμουν πολύ κάπνιζα ως και 6. Μετρημένα.
Στο γραφείο που εργάζομαι τώρα, το τσιγάρο απαγορεύεται αυστηρά μέσα στον χώρο που δουλεύουμε. Απαγορευόταν και πριν να μας κάτσουν τα νέα μέτρα στο κεφάλι. Είμαστε 2 καπνιστές και 2 μη-καπνιστές. Το γραφείο είναι αρκετά μεγάλο, αλλά σεβόμενοι τις επιθυμίες των συνεργατών μας, καπνίζουμε έξω.
Και Ω!, τι παράξενο! Τώρα καπνίζω περισσότερο από πριν! Μερικές μέρες, καταλήγω να καπνίζω έως και 10-12 τσιγάρα. Γιατί; Μη έχοντας το ελεύθερο να καπνίσω, μου λείπει περισσότερο (αυτό είναι ψυχολογικό), στρίβω ένα, πάω έξω και το καπνίζω ολόκληρο (αντί να το αφήνω στο τασάκι να σβήνει).
Εκτός αυτού, ο διαρκής εκνευρισμός γιατί δεν μπορώ να καπνίσω και οι διαρκείς διακοπές για τσιγάρο, κάνουν την απόδοσή μου στη δουλειά να είναι χαμηλότερη απ’ ότι θα μπορούσε να είναι. Έτσι, όλοι χάνουμε (εκτός από τους μη-καπνιστές συνεργάτες).
Από τότε που άρχισα να καπνίζω είμαι ευγενής καπνίστρια. Πάντα ρωτάω αν ενοχλεί να καπνίσω, αποφεύγω να καπνίζω όταν υπάρχει κοντά κάποιος που ενοχλείται πολύ ή έχει πρόβλημα υγείας, δεν ντουμανιάζω έναν χώρο, δεν φυσάω τον καπνό μου πάνω σε κανέναν, σέβομαι τους γύρω μου.
Γιατί λοιπόν δεν σέβονται εμένα οι γύρω μου;
Τα αντικαπνιστικά μέτρα είναι κατά τη γνώμη μου ένας ακόμη τρόπος “εκπαίδευσης” του κόσμου να ακολουθεί και να υπακούει τυφλά ό,τι κουλό μέτρο μπορεί να βγει. Και, την τελευταία δεκαετία, επέκταση της συστηματικής περιθωριοποίησης των καπνιστών -από την Αμερική, στην Ευρώπη και τελικά και στο Ελλαδιστάν.
Ακούω λοιπόν αυτές τις μέρες διάφορους που λένε “Έλα μωρέ, στην Ελλαδάρα μας δεν περνάνε τέτοια”… Τι δεν περνάει ρε μεγάλε; Αφού είμαστε υποχρεωμένοι να τα επιβάλλουμε αυτά τα μέτρα. Και θα επιβληθούν. Και το κράτος θα χαρεί για μια νέα ευκαιρία να μαζέψει κανένα ευρουλάκι από τα πρόστιμα. Και οι μαγαζάτορες θα χάσουν δουλειά και θα αυξήσουν τα έξοδά τους.
Καταλαβαίνω να επιβληθεί να υπάρχουν παντού χώροι καπνιστών και μη-καπνιστών. Το βρίσκω έως και δίκαιο. Το να απαγορευθεί παντού όμως, μου ακούγεται λιγάκι… Απριλιάτικο (ιφ γιου νόου γουάτ άι μιν).
Στη δε Αμερική, που τα μέτρα έχουν επιβληθεί εδώ και χρόνια, έχουν φτάσει σε εξοργιστικά άκρα, όπως πχ. υπάρχουν ολόκληρες περιοχές σε πόλεις στις οποίες δεν πουλάνε σπίτια σε καπνιστές. Υπάρχουν γονείς που απαγορεύουν στα παιδιά τους να δούν τον παππού και τη γιαγιά μιας και καπνίζουν…
Κι αν ποτέ έχετε ταξιδέψει και έχετε περάσει από διεθνή αεροδρόμια, θα έχετε αηδιάσει με τα Εσωτερικά Πογκρόμ Καπνιστών. Πας να κάνεις ένα τσιγάρο μετά από 10 ώρες πτήση και καταλήγεις σε ένα γυάλινο πράμα, κάτι ανάμεσα σε ντουλάπα και φέρετρο, όπου -επίτηδες- ο εξαερισμός είναι ανύπαρκτος και οι περαστικοί σε κοιτούν σαν να είσαι ζητιάνος πρεζάκι με aids.
Γιατί; Γιατί όλο αυτό; Μεγάλα παιδιά είμαστε. Ξέρουμε ότι το τσιγάρο δεν είναι ό,τι καλύτερο για τον οργανισμό μας. Ούτε το αλκοόλ κάνει καλό. Ούτε το κρέας (κάθε μέρα). Ούτε η πολλή ζάχαρη. Δεν είδα πουθενά γκετοποιημένα ζαχαροπλαστεία ή ντίλερς αρνίσιου κρέατος.
Γιατί να μην υπάρχουν εντελώς διαχωρισμένοι χώροι για καπνιστές και μη-καπνιστές, χώροι που να σέβονται τα δικαιώματά μας ως ανθρώπους, χώροι καθαροί, περιποιημένοι, με σωστό εξαερισμό; Δεν θέλω να ενοχλώ! Σέβομαι τους γύρω μου και απαιτώ να με σέβονται κι εκείνοι.
Δεν είμαι φανατική του έξω. Με την επιβολή των νέων μέτρων λοιπόν, θα πηγαίνω μόνο στο καλύτερο μαγαζί. Το σπίτι μου. Όπου μπορώ να καπνίσω με την ησυχία μου χωρίς να με κοιτάει κανείς σαν εγκληματία.
Με γεια τα μέτρα λοιπόν. Συνεχίζουμε την αναχρονιστική πορεία μας προς το 1981.
famous last words