εικ.1
“Ταράμ, ταράμ, ταράμ – Σταμάτησ’ ένα τραμ – Και μπήκε μια χοντρή – Κι έσπασ’ η μηχανή – Κι ο οδηγός που οδηγούσε – Το κεφάλι του κουνούσε!” (Παιδικό τραγουδάκι)
Καθημερινά βρίσκομαι στους δρόμους για περίπου 3 ώρες προς και από τη δουλειά. Αναγκαστικά, χρησιμοποιώ το Τραμ. Δεν μπορώ να περιγράψω, μοναδικέ μου αναγνώστη, πόσο ΑΡΓΟ είναι το τραμ. Πολύ. Πολύ. Πάρα πολύ αργό. Εξουθενωτικά αργό. Ο βραδύπους των συγκοινωνιών.
εικ.2
Εκτός του ότι πηγαίνει με max 25χλμ/ώρα και κάνει 2571309834 στάσεις, σταματάει σε κάθε φανάρι και πολύ συχνά ακινητοποιείται εξαιτίας της ηλιθιότητας διαφόρων οι οποίοι κλείνουν με τ’ αυτοκίνητά τους τις γραμμές (βλ. εικόνα 1) ενώ τα δρομολόγιά του είναι απελπιστικά αραιά -τόσο που, αν χάσεις ένα, μετά πρέπει να περιμένεις κανένα τεταρτάκι για το επόμενο.
εικ.3
Μέσα στους συρμούς του Τραμ επικρατεί πολικό ψύχος. Δεν έχει σημασία αν έξω βρέχει ή έχει ήλιο. Όχι. Μέσα στο τραμ η μύξα σου κρυσταλοποιείται και αποζητάς το παλτουδάκι που φύλαξες με τα χειμωνιάτικα. Εάν αποφασίσεις να κάτσεις στη θέση που άδειασε, πρόσεξε να κάτσεις στις κανονικές και όχι σ’ εκείνες που είναι κάτω από τα παράθυρα, αφού είναι τόσο άβολες που θα μπορούσε να τις έχει σχεδιάσει βασανιστής του Γκουαντάναμο. Σκέψου να πηγαίνεις καθιστός Σύνταγμα-Βούλα σ’ αυτήν τη θέση. Μπρρρρ!
Εάν δεν έχεις μάθει απ’ έξω τις στάσεις του τραμ, μπορεί να έχεις προβληματάκι. Συνηθισμένη από το μετρό (ααααχ, το γλυκό, καλό μου μετρό!), σηκώνω τα μάτια πάνω από την πόρτα για να κοιτάξω τις στάσεις αλλά ΟΧΙ! Στο Τραμ δεν έχει τέτοια! Το αυτοκόλλητο με τις στάσεις είναι πάνω από μόνο μία πόρτα μέσα στον συρμό. Όταν έχει κόσμο, απλά δεν μπορείς να φτάσεις ποτέ αρκετά κοντά ώστε να δεις. Φυσικά, υπάρχουν αυτές οι γλυκύτατες οθονίτσες που δείχνουν τις στάσεις. Έλα όμως που δεν τις δείχνουν! Εδώ και 2 εβδομάδες οι οθονίτσες λένε “Ευχαριστούμε που χρησιμοποιείτε το Τραμ”.
εικ.4
Λίγο πιο δίπλα υπάρχει ένα αυτοκόλλητο στο ύψος των καθισμάτων. Χαζεύω κι εγώ και τι να δω; (εικόνα 2) Πόσο δύσκολο είναι να φανταστεί κανείς πως η λέξη “απωλεσθέν” προέρχεται από τη λέξη “απώλεια” και άρα γράφεται με ΩΜΕΓΑ;!
Παραδίπλα, υπάρχει το επικό αυτοκόλλητο του Μπιντέ των Αναπήρων (εικόνα 3). Κάποιος έξυπνος έβαλε το σηματάκι του Tram S.A. κάτω από το εικονίδιο για τους ανάπηρους και έβγαλε αυτό το αριστούργημα.
Σε όλα τα παράθυρα υπάρχει επίσης και το στάνταρ αυτοκόλλητο για την ασφάλεια των επιβατών (εικόνα 4) όπου μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι πρέπει να πιανόμαστε για να μην πέσουμε γιατί προφανώς είμαστε πολύ ηλίθιοι να το φανταστούμε μόνοι μας. Ανάμεσα σε όλα αυτά, τα περισσότερα ρολόγια στους σταθμούς του τραμ πάνε λάθος (εικόνα 5). Έτσι, όχι απλά περιμένεις, αλλά, αν δεν έχεις ρολόι, δεν ξέρεις και τι σου γίνεται.
εικ.5
Το Τραμ θα έπρεπε να είναι γαμάτο. Υπέροχη ιδέα, κακή εκτέλεση. Μια συγκοινωνία που διασχίζει τη μισή Αθήνα, αλλά για να πας από την αφετηρία στο τέρμα πρέπει να έχεις πακετάρει τσαντάκι για πικ-νικ, κουβερτούλα, ένα μαξιλαράκι και κυρίως… ΝΑ ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ! Διότι αν βιάζεσαι (αν πχ πηγαίνεις στη δουλειά σου) θες να κατέβεις και να σπρώξεις μπας και κουνηθεί λιγάκι.
Γιατί δηλαδή να μην είχαμε ένα τραμ γρήγορο, άνετο, χωρίς ανορθογραφίες (οκ, ναι, έχω ένα κόλλημα κι εγώ) που να σε πηγαίνει χωρίς προβλήματα, να το σέβεται ο κόσμος στο δρόμο και να φτάνεις γρήγορα στη στάση σου;
Χα. Το άλλο με τον Τοτο, το ξέρεις;
Filed under: προσωπικές παράνοιες
famous last words