Αρνάκι άσπρο και παχύ

“Μαζί με τον βασιλικό, ποτίζεται κι η γλάστρα” λέει η παροιμία κι έτσι είχα 2 μέρες άδεια εξ αιτίας της Ανάστασης Του Θεανθρώπου™ και άρα τετραημεράκι. Ξεκινήσαμε παρέα την Παρασκευή, φουλ εξοπλισμένοι με φραπέδες, κουλουράκια, νερό, μουσική και καπέλα και κινηθήκαμε προς την εξωτική Κορινθία.

Η κίνηση ήταν ερμ… ΠΟΛΛΗ. Εμείς χεστήκαμε όμως διότι περνούσαμε εξαιρετικά μέσα στο αυτοκίνητο και τραγουδάγαμε (α λα Βουγιουκλάκη, με τον αέρα να μας παίρνει τα μαλλιά) και εκνευριζόμασταν με τους καγκουρίλους που οδηγούσαν σαν να ήταν η εθνική η αυλή τους.

Φτάσαμε (από τον ήλιο είχα ήδη πάρει χρώμα ελαφρώς ροδισμένης αφράτης πίτας) και μας περίμεναν πανσέτες, λουκάνικα, χορτόπιτα και μπύρες. Αυτό ήτανε… η αρχή! Σε τρεις μέρες πρέπει να καταναλώθηκαν δυό βόδια, τρια γουρούνια, ένα αρνί, δυό κήποι μαρούλια, τρια χωράφια πατάτες, δύο λίτρα τσίπουρο και τουλάχιστον μια νταλίκα μπύρες. Srsly dude… ΠΟΛΥ φαΐ.

Στο τραπέζι παρατηρείς πολλά για τους συνδαιτημόνες σου. Εγώ με τη Σ. (aka Θέκλα Η Γυναίκα Με Το Μούσι) κάναμε τράμπα το αλάτι σε ρυθμό αγώνα πινγκ-πονγκ, ο Οριζόντιος έτρωγε με το ένα χέρι και κάπνιζε με το άλλο, οι Αδελφές Τατά δεν βρέθηκαν ποτέ στο ίδιο τραπέζι γιατί τη μισή ώρα κοιμόντουσαν, το Άγρυπνο Μάτι έτρωγε με διακοπές γιατί έψηνε ΚΙ ΑΛΛΑ λουκάνικα, ο Άγιος Βεεμώθ ο Κατσαριδοκτόνος (μεγάααααααλη η χάρη του) ήταν πολύ ήσυχος ενώ άδειαζε συστηματικά ό,τι πιάτο πλησίαζε τη θέση του σε ακτίνα μισού μέτρου και ο Γαλανομάτης έφαγε τα πάντα εκτός από τις σεφταλιές και τα τηγανόψωμά του (γιατί τα είχαμε τσακίσει όλοι οι άλλοι).

Μέσα σε τρεις μέρες πήρα το κλασσικό μου χρώμα του αστακού (όχι, δεν είναι κάψιμο… αυτό είναι το χρώμα μου) και κάμποσα κιλά. Την Κυριακή γίναμε ακόμη πιο πολλοί, με την Οσία Ποντικοκτόνα να καβατζώνει όλο το ψωμάκι (άσε ρε κοπελιά και λίγο για να ψήσουμε!) και τους λοιπούς να ξερογλύφονται πάνω από τα φρυγαδέλια, κοκορέτσια, γλυκάδια και λοιπά εντεράκια.

Εγώ έφαγα προφιτερόλ.

Ένα βράδυ αποφασίστηκε να επισκεφθούμε το καζίνο. Zomfg αγαπημένε μου αναγνώστη!! Έπαθα μεγάλο τράκο… Είχα υπόψη μου ότι το Λουτράκι δεν είναι Las Vegas και δεν χαλάστηκα, αλλά… να… Η άμεση συνειδητοποίηση του ελάχιστου χρόνου μέσα στον οποίον χάνονται χρήματα που δεν θα δω ποτέ μου… Ε… Είναι σοκαριστικό! Δεν έπαιξα ούτε ένα cent αλλά είδα μια γιαγιά 80-φεύγα να παίζει σε αναπηρική καρέκλα με καθετήρα και αναπνευστήρα. Κατέληξα ότι τα “φρουτάκια” είναι EVUL και πως ο καφές του καζίνο είναι απαίσιος.

Στην επιστροφή το αυτοκίνητο βογγούσε κάτω από το βάρος μας και η κίνηση ήταν εξίσου πολλή. Όπως πάντα, παρατηρούσα τους συνταξιδιώτες μας στα διπλανά αυτοκίνητα, οι οποίοι φαίνονταν χορτασμένοι με hangover. Σε άλλα αυτοκίνητα ολόκληρες οικογένειες συνέχιζαν το δράμα των οικογενειακών διακοπών, σε άλλα, ζευγαράκια επέστρεφαν από τα ρομαντικά τους gettaways, αλλού έβλεπες παρέες κι αλλού μοναχικούς οδηγούς. Φτάσαμε όλοι αρτημελείς, σκασμένοι, κοκκινισμένοι και χαρούμενοι.

Ευχαριστώ τους φίλους που κάναμε παρέα και όσους μαγείρεψαν!
/highfive dudes! ^__^

Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες