Απριλίου 30, 2009 • 21:20 11
Εσύ ξέρεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, τις ζωγραφικές μου ικανότητες…
Για να ευχαριστήσω τον ευγενέστατο Οριζόντιο για το υπέροχο σκίτσο του, κάνω κι εγώ ένα πορτραίτο του με τη σειρά μου, δανειζόμενη το MS-Paint Madness του:
MS-Paint FAIL!
Ε; Ε; Εεεεεεεε; Μαγεία; Εεεεε;
Filed under: arts, προσωπικές παράνοιες
Απριλίου 28, 2009 • 11:14 8
Τα χρωματολόγια.
λατρεμένη παντονιέρα
Στην ιδέα ότι θα πιάσω στα χέρια μου χρωματολόγιο το μυαλό μου γεμίζει με ομπσκιούρ ονόματα χρωμάτων (πχ. Κάμπος, Ελαφρόπετρα, Οινοπνευματί κ.ο.κ.) και όλες τις πιθανές εκδοχές ρολών και πινέλων! Το κάθε χρωματολόγιο έχει τη χάρη του. Αλλιώς είναι αυτά με τα υφάσματα, αλλιώς αυτά για τις εκτυπώσεις, αλλιώς αυτά για τους τοίχους…
Και λα-τρεύ-ω τις “παντονιέρες“! Ααααχ λατρεμένη μου παντονιέρα… Θέλω να την κρατάω ανοιχτή και να χαζεύω τα χρώματα και τα νούμερα και να συγκρίνω αποχρώσεις και να σκέφτομαι πώς μπορεί να χρησιμοποιηθούν.
Οκ. Είναι λίγο περίεργο, τ’ ομολογώ, αλλά δεν είναι και το ΠΙΟ περίεργο! ;P
Filed under: pet loves
Απριλίου 27, 2009 • 11:19 5
Η σημερινή Δευτέρα ξεκινάει όπως όλες, με μια κραυγή για ξύπνημα και την ατάκα:
Επειδή αυτό είναι πολύ σνακ-μπάιτ, πάρε άλλο ένα Ολ Τάιμ Φέιβοριτ βιντεάκι:
Καλή αρχή της εβδομάδας, μοναδικέ μου αναγνώστη!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 01:11 6
Όπως ξέρεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, έχω την τάση να χαζεύω άσχετα πράγματα στη wikipedia. Η πιο πρόσφατη αναζήτησή μου ήταν σχετικά με την Ισλανδία. Αυτή η μικρή χώρα, αποκομμένη, μυστηριώδης, κρύα και γεμάτη θερμές πηγές, που πρόσφατα εξέλεξε αριστερή, γυναίκα, ομοφυλόφιλη πρωθυπουργό. Η πρωτεύουσα της χώρας, το Ρέυκιαβικ (μαζί με τα περίχωρά του) έχει πληθυσμό 202.000 άτομα (το 64% του συνολικού πληθυσμού της χώρας), έχουν περίεργα ονόματα, η πιο γνωστή εξαγωγή τους είναι η Björk και η δεύτερη δημοφιλέστερη θρησκεία στη χώρα είναι ο Νεοπαγανισμός. Χιπ-Χιπ-Χουρέι για την Ισλανδία.
Αναπόφευκτα, όλο αυτό το διάβασμα για τη χώρα των sagas, μου άνοιξε την όρεξη και είπα να ρίξω μια ματιά στην παραδοσιακή τους κουζίνα… :\ Αντιγράφω από τη wiki:
Το παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό τους, ονομάζεται χαϊδευτικά Black Death και συνοδεύει τα παραπάνω.
Και ερωτώ: ποιός σκέφτηκε πρώτος πως θα ήταν καλή ιδέα να φτιάξει τυρί από το ζουμί στο οποίο έβρασαν οι πεπιεσμένοι όρχεις του τράγου (άλλο ένα από τα τυριά τους); Στο οποίο σημείο παίζει ο παρακάτω μίνι διάλογος:
-(Μετά την ανάγνωση της περιγραφής του τυριού) Πωωωωω… Τυρί μ’ αρχίδια, όχι μαλακίες!
-Μπα… Αρχίδια τυρί!
Στο σημείο αυτό, κι επειδή ξέρω πως σου άνοιξε η όρεξη, επίτρεψέ μου να σε ενημερώσω, αγαπημένε μου αναγνώστη, ότι οι τιμές των εισητηρίων για την Ισλανδία (τη χώρα του καλού φαγητού) κυμαίνονται στα €750-€1500.
Ακόμα εδώ είσαι;
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Απριλίου 23, 2009 • 11:05 9
“Μαζί με τον βασιλικό, ποτίζεται κι η γλάστρα” λέει η παροιμία κι έτσι είχα 2 μέρες άδεια εξ αιτίας της Ανάστασης Του Θεανθρώπου™ και άρα τετραημεράκι. Ξεκινήσαμε παρέα την Παρασκευή, φουλ εξοπλισμένοι με φραπέδες, κουλουράκια, νερό, μουσική και καπέλα και κινηθήκαμε προς την εξωτική Κορινθία.
Η κίνηση ήταν ερμ… ΠΟΛΛΗ. Εμείς χεστήκαμε όμως διότι περνούσαμε εξαιρετικά μέσα στο αυτοκίνητο και τραγουδάγαμε (α λα Βουγιουκλάκη, με τον αέρα να μας παίρνει τα μαλλιά) και εκνευριζόμασταν με τους καγκουρίλους που οδηγούσαν σαν να ήταν η εθνική η αυλή τους.
Φτάσαμε (από τον ήλιο είχα ήδη πάρει χρώμα ελαφρώς ροδισμένης αφράτης πίτας) και μας περίμεναν πανσέτες, λουκάνικα, χορτόπιτα και μπύρες. Αυτό ήτανε… η αρχή! Σε τρεις μέρες πρέπει να καταναλώθηκαν δυό βόδια, τρια γουρούνια, ένα αρνί, δυό κήποι μαρούλια, τρια χωράφια πατάτες, δύο λίτρα τσίπουρο και τουλάχιστον μια νταλίκα μπύρες. Srsly dude… ΠΟΛΥ φαΐ.
Στο τραπέζι παρατηρείς πολλά για τους συνδαιτημόνες σου. Εγώ με τη Σ. (aka Θέκλα Η Γυναίκα Με Το Μούσι) κάναμε τράμπα το αλάτι σε ρυθμό αγώνα πινγκ-πονγκ, ο Οριζόντιος έτρωγε με το ένα χέρι και κάπνιζε με το άλλο, οι Αδελφές Τατά δεν βρέθηκαν ποτέ στο ίδιο τραπέζι γιατί τη μισή ώρα κοιμόντουσαν, το Άγρυπνο Μάτι έτρωγε με διακοπές γιατί έψηνε ΚΙ ΑΛΛΑ λουκάνικα, ο Άγιος Βεεμώθ ο Κατσαριδοκτόνος (μεγάααααααλη η χάρη του) ήταν πολύ ήσυχος ενώ άδειαζε συστηματικά ό,τι πιάτο πλησίαζε τη θέση του σε ακτίνα μισού μέτρου και ο Γαλανομάτης έφαγε τα πάντα εκτός από τις σεφταλιές και τα τηγανόψωμά του (γιατί τα είχαμε τσακίσει όλοι οι άλλοι).
Μέσα σε τρεις μέρες πήρα το κλασσικό μου χρώμα του αστακού (όχι, δεν είναι κάψιμο… αυτό είναι το χρώμα μου) και κάμποσα κιλά. Την Κυριακή γίναμε ακόμη πιο πολλοί, με την Οσία Ποντικοκτόνα να καβατζώνει όλο το ψωμάκι (άσε ρε κοπελιά και λίγο για να ψήσουμε!) και τους λοιπούς να ξερογλύφονται πάνω από τα φρυγαδέλια, κοκορέτσια, γλυκάδια και λοιπά εντεράκια.
Εγώ έφαγα προφιτερόλ.
Ένα βράδυ αποφασίστηκε να επισκεφθούμε το καζίνο. Zomfg αγαπημένε μου αναγνώστη!! Έπαθα μεγάλο τράκο… Είχα υπόψη μου ότι το Λουτράκι δεν είναι Las Vegas και δεν χαλάστηκα, αλλά… να… Η άμεση συνειδητοποίηση του ελάχιστου χρόνου μέσα στον οποίον χάνονται χρήματα που δεν θα δω ποτέ μου… Ε… Είναι σοκαριστικό! Δεν έπαιξα ούτε ένα cent αλλά είδα μια γιαγιά 80-φεύγα να παίζει σε αναπηρική καρέκλα με καθετήρα και αναπνευστήρα. Κατέληξα ότι τα “φρουτάκια” είναι EVUL και πως ο καφές του καζίνο είναι απαίσιος.
Στην επιστροφή το αυτοκίνητο βογγούσε κάτω από το βάρος μας και η κίνηση ήταν εξίσου πολλή. Όπως πάντα, παρατηρούσα τους συνταξιδιώτες μας στα διπλανά αυτοκίνητα, οι οποίοι φαίνονταν χορτασμένοι με hangover. Σε άλλα αυτοκίνητα ολόκληρες οικογένειες συνέχιζαν το δράμα των οικογενειακών διακοπών, σε άλλα, ζευγαράκια επέστρεφαν από τα ρομαντικά τους gettaways, αλλού έβλεπες παρέες κι αλλού μοναχικούς οδηγούς. Φτάσαμε όλοι αρτημελείς, σκασμένοι, κοκκινισμένοι και χαρούμενοι.
Ευχαριστώ τους φίλους που κάναμε παρέα και όσους μαγείρεψαν!
/highfive dudes! ^__^
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
Απριλίου 13, 2009 • 01:05 9
Είπα να σου χαρίσω τώρα το Επικολυρικό Οντιοβίζουαλ σφηνάκι σου, μοναδικέ μου αναγνώστη, που έχουμε ήδη μπει στη Δευτέρα, μιας και αύριο θα είμαι αναβέλαμπολ.
Πρόκειται για μια από τις καλύτερες σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου και κάνω εξαίρεση προσθέτοντάς τη στην κατηγορία αυτή, αλλά πραγματικά είναι άξια για να γυρίσει τα ταμπλώ στη σκατοδιάθεση της Δευτέρας.
Στην ταινία του “Όλα είναι δρόμος” (1998), ο Παντελής Βούλγαρης έδωσε την καλύτερη απεικόνιση του έλληνα τύπου αυτού (με άψογη ηθοποιία από τον Γιώργο Αρμένη), χωρίς διαννοουμενίστικα κόμπλεξ και ηθικά διδάγματα και έβγαλε την κορυφαία κινηματογραφική στιγμή που ονομάζεται “Βιετνάμ”.
Το απόσπασμα αυτό το αγαπώ πολύ, το ίδιο το κομμάτι “Βιετνάμ” το έχω δει γύρω στις εκατό φορές από τότε που βγήκε και ειλικρινά πιστεύω πως, αν δεν το έχεις δει ολόκληρο, αγαπημένε μου αναγνώστη, πρέπει να ψάξεις να το δεις.
Filed under: δευτέρες
Απριλίου 8, 2009 • 01:50 27
Είμαστε σκατά και μας αξίζει. Κολυμπάμε μέσα τους με ανοιχτό το στόμα τόσα χρόνια και μας αρέσει. Θέλουμε κι άλλο. Δεν μας φτάνει. Τίποτα δεν είναι αρκετό. Δεν θέλουμε να βγούμε απ’ αυτήν τη βαθειά πισίνα που είναι γεμάτη με ΣΚΑΤΑ και ΕΜΕΤΟ.
Γκρινιάζουμε (εγώ τουλάχιστον) για την κατάσταση με τα μουσικά και τα συναυλιακά στην Ελλάδα. Βρίζουμε και σιχτιρίζουμε τη μοίρα μας γιατί δεν έχουμε αξιοπρεπείς “σκηνές”… Και δεν έχουμε ποινικοποιήσει ακόμα (ΑΚΟΜΑ!) το γαμημένο ελληνικό ροκ.
Πυξ-Λαξ, Τσακνής, Μαχαιρίτσας, Παπακωνσταντίνου, Κατσιμιχαίοι… Οι άνθρωποι που καθιέρωσαν το μέτριο (στην καλύτερη), άνευρο, χωρίς φαντασία, ιμιτασιόν “ροκ” το οποίο ζει ακόμα γαμώ το φελέκι μου γαμώ μέσα.
Και μετά από ατελείωτες δεκαετίες που αυτά τα ΣΚΑΤΑ όχι απλά επιπλέουν, αλλά βγάζουν λεφτά, κινούν τα νήματα του χώρου (λύνουν και δένουν) και διαμορφώνουν μουσική συνείδηση, ε, πώς να το κάνουμε… είναι πια μέρος της κουλτούρας (sic) αυτού του γαμότοπου.
Εν έτει 2008 πχ, βγήκε το παρακάτω (δεν κρατιόμουν να περιμένω να έρθει η Δευτέρα για να το βάλω. Πρέπει να το δεις ΤΩΡΑ):
Λοιπόν αυτό το… το… πράμα… είναι “μέινστριμ” ελληνικό ροκ. Χα. Λες και έχουμε 1987 ρε συ αγαπημένε μου αναγνώστη! Αυτή είναι η αισθητική μας, αυτή είναι η κουλτούρα μας, αυτή είναι η μουσική μας άποψη.
Αργκ… Πάω να πιω ένα καφεδάκι να χαλαρώσω γιατί τσίτωσα τώρα.
Filed under: μουσική, προσωπικές παράνοιες
Απριλίου 7, 2009 • 15:12 0
Στις 30 του περασμένου μήνα βγήκε η νέα συνεργασία της PJ Harvey με τον John Parish, με τίτλο: A Woman A Man Walked By.
Το πρώτο βίντεο είναι ήδη εδώ:
Μετά τη συνεργασία τους στο Dance Hall At Louse Point, επιστρέφουν με άλλον έναν δίσκο-σφηνάκι (και τα δύο διαρκούν λίγο πάνω από μισή ώρα) που σε πετυχαίνει σ’ εκείνο το σημείο μέσα σου που έχει πάντα ανάγκη “ένα σφηνάκι ακόμα”.
Οι ήχοι που έδωσε ο Parish είναι θλιμμένα κοφτοί και μελωδικοί μαζί, και επενδύουν ταιριαστά τις λέξεις της Harvey που εξερευνά (όπως πάντα) τις εσωτερικές διεργασίες της αγάπης, της χαράς, του ξοφλημένου έρωτα, της απώλειας και του θυμού.
Ακούστε το.
Filed under: μουσική
• 14:48 4
Η πρώτη ακρόαση ενός νέου δίσκου τον οποίον περιμένεις. Η πρώτη φορά που θα πατήσεις το play, τόσο γεμάτη πιθανότητες, τόσο γεμάτη από χαρά και προσμονή!
Και μετά από λίγο, η χαρά που σε γεμίζει από μέσα προς τα έξω, καθώς η μουσική περνάει μέχρι τα κόκκαλα και τη ράχη σου…
Απριλίου 6, 2009 • 11:11 2
Το βίντεο της σημερινής Επικολυρικής Δευτέρας έρχεται σε δύο βερσιόν. Προτιμώ την πρώτη.
Το κομμάτι απλά το αγαπώ. Είναι τέλειο. Είναι απιστευταπίθανο.
Και με αγγλικούς “υπότιτλους”.
Το τραγουδάω μέχρι και στον ύπνο μου!
Filed under: δευτέρες
famous last words