Πώς τη βγάζεις τη μέρα σου μοναδικέ μου αναγνώστη;
Κάποια στιγμή (συνήθως το απόγευμα) νιώθω σαν να μου έχουν ρουφήξει όλη την ενέργεια. Νιώθω τα μέλη μου βαριά, την ανάσα μου λίγο κοφτή, το κεφάλι μου σαν να ζυγίζει 4 τόνους (πράγμα αδύνατον, αφού ξέρουμε πως είναι άδειο), τα μάτια μου θολά…
Μου φαίνεται δύσκολο να συγκεντρωθώ για να κάνω ακόμα και τις πιο απλές δουλειές στο σπίτι. Δεν μπορώ να σύρω τα ποδαράκια μου ούτε να πάω να πιω έναν καφέ έξω. Μετά βίας σέρνομαι να κάνω ένα μπανάκι (να φύγει η μάκα) και άντε να συρθώ να κάτσω λίγο στον καναπέ, να χαζέψω τίποτα στο pc, να διαβάσω λίγο ή να παίξω κανένα παιχνίδι.
Πότε γίναμε έτσι; Πότε έγινα έτσι;
Σε λίγους μήνες κλείνω τα 30. Δεν είναι και τίποτα φοβερό. Δεν είναι καν η ηλικία αυτή καθεαυτή. Μάλλον το γεγονός ότι μιλάνε όλοι για τα 30 σαν ορόσημο με κάνει να σκέφτομαι πως έφτασα ήδη… “το πρώτο μαξιλαράκι”. Και σκέφτομαι πως μου φαίνεται σαν να πέρασε ο χρόνος ΤΣΑΦ! Γρήγορα. Αν όντως έτσι περνάνε τα 30 χρόνια, σημαίνει ότι μια μέρα θα γίνει άλλο ένα ΤΣΑΦ! και θα είμαι 60.
Χα!
Φαντάζομαι θα το έχεις νιώσει κι εσύ, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. Αυτό το αίσθημα της διπλής ταχύτητας του χρόνου.
Ζεις κάτι και σου φαίνεται ο χρόνος ατελείωτος, βυθίζεσαι στη στιγμή, ανασαίνεις τον χρόνο και μετά… ΤΣΟΥΦ! έχει περάσει και είναι σαν να τελείωσε μέσα σε 2 δευτερόλεπτα.
Αυτή η αλλαγή στο 2000 μου τσακίζει την αντίληψη για τα χρόνια δε. Επειδή ήταν τόσο χοντρή αλλαγή από το 1… να πας στο 2… σκέφτομαι ασυναίσθητα το 2000 σαν ορόσημο. Έτσι, όταν σκέφτομαι πόσα χρόνια πέρασαν από το 1994, μου παίρνει λίγα παραπάνω δευτερόλεπτα για να μην πω “έξι” και να πω “δεκαπέντε”.
Πώς τον διαχειρίζεσαι τον χρόνο εσύ, λατρεμένε μου αναγνώστη; Με τι ταχύτητα περνάς το οχτάωρό σου στη δουλειά; Τη μέρα σου; Τις διακοπές σου; Τη ζωή σου;
Πόσο υποκειμενικός είναι για σένα ο χρόνος;
Filed under: προσωπικές παράνοιες
δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι ήμασταν συνομήλικοι, όχι ότι έχει σημασία αλλά αυτό με το 2000 ισχύει..την πατάω πολύ συχνά έτσι.
Όσο για την διαχείρηση του χρόνου, τώρα που είμαι μπακούρι κάτι γίνεται…αν ξαναγίνω δύο δεν ξέρω πως θα την παλέψω….αλλά και μόνος για πάρα πολύ δεν λέει.
1979 FTW! ^__^
Ναι, μας έχει κάψει. Εγκεφαλικό Y2K! xD
Σου εύχομαι να βρεις κάποια για την οποία ν’ αξίζει να γίνεις “δύο”. ^__^
καλά ας βρούμε χρόνο πρώτα και μετά βλέπουμε για το εταιρό μας ήμισυ.
Ayup! Βασικό! xD
Εγώ θυμάμαι στο δημοτικό που μας είπε ο δάσκαλος ότι το 1993 θα μπούμε πλήρως στην ΕΟΚ (χωρίς να έχω ιδέα τι είναι ΕΟΚ τότε – μόνο ότι θα μπορούμε να πηγαίνουμε σε άλλες χώρες χωρίς διαβατήριο) και είπα “το 1993;;; Μα καλά τότε θα είμαι 14 ετών, καλαααααααααααα”! Μετά υπολόγιζα πόσο θα είμαι το 2000 και μόλις βγήκε 21 το ξέχασα αμέσως, μέχρι τότεεεεε…
Πριν λίγες μέρες έκλεισα και εγώ τα 30. Δεν με πείραξε άλλωστε το πρόβλημα δεν είναι τα δικά μου 30 αλλά τα 30 των άλλων. Εγώ μια χαρά νιώθω, αλλά κανείς άλλος πια γύρω μου δεν έχει όρεξη να κάνει τίποτα. Μόνο παντρεύεται, κάνει παιδιά, τα μεγαλώνει, πεθαίνει – και γουστάρει. Ότι λέγαμε να μην πάθουμε.
Το τσουπ της συνειδητοποίησης θα το πάθω στα 35 μου φαίνεται.
ο φιλος μου ο Εκτορας λεει πως μετα το Cern ο χρονος τρεχει με την διπλη ταχυτητα.
τον πιστευω
Isxuei auto me to 2000. Einai h nosos tou millenium, de 3erw an to exete akousei.
O xronos einai upokeimenikos….
To poso diarkei e3artatai me to poia pleura ths portas tou mpaniou blepeis :P
@δφδσφγ: (Καλώς σε βρήκαμε! ^__^) “το πρόβλημα δεν είναι τα δικά μου 30 αλλά τα 30 των άλλων”. Ε/α! Άσε που τόοοσο πολύ έχει ψηθεί ο κόσμος με το ότι ΠΡΕΠΕΙ να πάθει κρίση στα 30 που γαμιέται το σύμπαν.
Η εικόνα μας είναι είτε τρελές single τριαντάρες με το άγχος του γάμου, είτε τακτοποιημένα ζευγάρια. Σιχτίρ!
@σαύρα: ο φίλος σου ο Έκτορας φαίνεται να ξέρει πολλά! Κι εγώ τον πιστεύω. Καλώς ήρθες! ^__^
@alex: Αυτό με το μπάνιο είναι μεγάλη σοφία! ;D
εμένα όλες οι φίλες μου (και έχω αρκετές) είναι μεταξύ 29-31 και είναι όλες singles including me και όλα τα males που ξέρω. Βέβαια ξέρω και μία παντρεμένη αλλά δεν μετράει διότι δεν τις μιλάω.
αυτό με την ΕΟΚ το θυμάμε και εγώ ..χαχα.
όπως επίσης ελαφρά (γιατί ήμουν και 3ον) θυμάμε και τον ντόρο με τους πολιτικούς γάμους (1982)
Μα μόνο η ΕΟΚ ήτανε; Εγώ θυμάμαι που είχα γράψει στην έκθεση του Δημοτικού “Τι έγινε τη χρονιά που μας πέρασε” για τον Τσαουσέσκου και το τοίχος του Βερολίνου…
Ρεεεεε! Γεράσαμε ρεεεεεεεεεεε! xD
Tsaouseskou e? Gerasate :D
Εμ, ναι. Αυτό λέω! ;P
αν δεν με πει κάποιος “παππού” παιδί θα είμαι για πάντα…και επειδή δεν με βλέπω να κάνω και παιδιά και αυτά να κάνουν και δικά τους…πριν πεθάνω…θα πεθάνω παιδί.
Πφφφφτ! Αμάν πια με τα παιδιά. Προτιμώ το πως είμαι τώρα. Μπορεί να παίζει άγχος και μασελάκια, αλλά όταν ήμασταν παιδιά δεν είχαμε κανένα από τα όμορφα και απολαυστικά “βίτσια” που έχουμε ως μεγάλοι (πχ. διάβασμα, κάπνισμα κ.ο.κ.)! ;P
πάντα διάβαζα
ποτέ δεν κάπνιζα
ακόμα παίζω παιχνίδια, είτε στον υπολογιστή, είτε επιτραπέζια
τι διαφορά έχει που μεγάλωσα; η δουλειά…στην χαρίζω
αγχος δεν παίζει και ποτέ δεν έπαιζε.
Χμ… Εγώ ήμουν αγχωτική από παιδάκι.
Η δουλειά μου αρέσει πολύ. Την απολαμβάνω και την αποζητώ όταν δεν έχω.
Παιχνίδια κι εγώ συνεχίζω να παίζω (ίσως περισσότερα από ότι έπαιζα).
Πάντα διάβαζα (αλλά όχι αυτά που μπορώ να διαβάσω τώρα. Μην το γαμήσουμε τελείως!).
Το τσιγάρο μεγάααααααλη απόλαυση.
(Ξέχασες το σεξ. Τα παιδάκια δεν κάνουν σεξ. Σοβαρό μείον! xP)
Εεε, λοιπόν, κάπου εκεί ψηλά στα σχόλια διάβασα ότι είσαι του ‘79 και είσαι 30. Σταμάτησα να διαβάζω από κει και κάτω γιατί αυτό που έχω βασικά να πω είναι ότι δεν είσαι τριάντα ή μάλλον αν είσαι του ‘79 δεν είσαι τριάντα γιατί αυτό αυτομάτως θα σήμαινε ότι εγώ που είμαι του ‘76 είμαι τριάντα τρία, εγώ όμως είμαι σαφώς μόνο τριάντα δύο αφού δεν τα έχω κλείσει ακόμα, οπότε κι εσύ πρέπει να είσαι είκοσι εννιά. Εντάξει;;;
— Μην ακούω για ηλικίες λέμε!!! —
Φιλάκια
Ακκααααακακκαρκαρκαρκαρ! Έτσι ακριβώς είναι που τα λες! Εγώ τον Νοέμβρη του 1979 είμαι γεννημένη αλλά άμα με ρωτάνε πόσο είμαι λέω 30 για να μη μου τη λένε ότι κρύβω χρόνια και άλλες τέτοιες παπαριές.
Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα μπορώ να λέω ότι είμαι 23. Νόου πρόμπλεμ!
Φιλάκια ^__^