Και τα μυαλά στα κάγκελα…

omnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnomnom
nom
!

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Facebook, ιδιωτικότητα και ανοησία

Σήμερα, μέσω ενός φίλου στο facebook, είδα το παρακάτω άρθρο από την Καρολίνα Παπακώστα στα χτεσινά Νεα:

Λάθε Βιώσας

“Από την πρώτη στιγμή που έμαθα για το Facebook απορούσα για τις διάφορες «υπηρεσίες» που προσφέρει. Γιατί να θέλεις να βρεις παλιούς συμμαθητές και συμφοιτητές; Όσοι ήταν και παραμένουν σημαντικοί, σίγουρα θα είναι μέρος της ζωής σου ή τουλάχιστον θα έχεις κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας. Γιατί να θέλεις να «ανεβάσεις» σε δημόσια θέα φωτογραφίες συνδεδεμένες με όμορφες αναμνήσεις; Αφορούν κάποιον άλλο εκτός από εσένα; Γιατί να δηλώσω αν είμαι μόνη, δεσμευμένη ή σε… ελεύθερη σχέση; Μήπως πρέπει να δώσω και περισσότερες λεπτομέρειες; Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μαθαίνω για τη νέα μανία των απανταχού χρηστών τού ονόματι 25 Τhings Αbout Μe. Πρόκειται για μια λίστα που μπορεί να σου στείλει οποιοσδήποτε και «αποκαλύπτει» 25 πραγματικά άχρηστες και ανούσιες πληροφορίες γι΄ αυτόν. Για παράδειγμα, ήταν παχουλός στο σχολείο, ξυρίζει την πλάτη του ή είναι ρατσιστής. Το σκέφτομαι μέρες τώρα και αδυνατώ να βρω ένα λογικό ή έστω πειστικό επιχείρημα για να απαντήσω την ερώτηση: «Γιατί να το κάνει κάποιος αυτό;». Και το χειρότερο; Κάποιοι την αντιμετωπίζουν ως ευκαιρία «εκδημοκρατισμού» της λογοτεχνίας, αφού ο καθένας έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει μια μίνι αυτοβιογραφία του. Αυτό δεν επιδέχεται καν σχόλιο…

Δεν έχω προφίλ στο Facebook και αρνούμαι πεισματικά να δημιουργήσω. Μου είναι αδύνατον να συλλάβω την ανάγκη να δημοσιοποιείς, μέσω εικόνας ή κειμένου, κάθε λεπτομέρεια της προσωπικής σου ζωής. Πόσω μάλλον την τάση να δίνεις το στίγμα σου ανά δύο λεπτά και να ενημερώνεις για το παραμικρό κάποιους, που πιθανόν τούς είναι τελείως αδιάφορο τι σκέφτεσαι ή με τι ασχολείσαι τη δεδομένη στιγμή. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τόσοι άνθρωποι είναι έτοιμοι να «εκτεθούν»- και εννοώ με όλες τις σημασίες του ρήματος: να τοποθετηθούν κάπου για να τους βλέπουν όσο το δυνατόν περισσότεροι, να αφεθούν απροστάτευτοι, να γίνουν αντικείμενο επικρίσεων, αν όχι ψόγου- για να μοιραστούν τα πάντα, από τον χωρισμό και την προαγωγή τους μέχρι το τι χρώμα παπούτσια αγόρασαν ή το αφροδίσιο νόσημα που τους είπε ο γιατρός ότι κόλλησαν, με άλλους που ίσως να μη γνωρίσουν ποτέ από κοντά. Και η κυριότερη απορία όλων: Αιτία είναι ο ναρκισσισμός, η μοναξιά ή η καθαρή ανοησία;”

Μου φάνηκε εξαιρετικά σαρκαστικό που ενημερώθηκα γι’ αυτό το άρθρο από το facebook. Μου φάνηκε εξαιρετικά υποκριτικό που βρήκα εκεί ανθρώπους που συμφωνούν με τις απόψεις της κας. Παπακώστα.

Μη γράφεις!

Και ερωτώ: Αν πραγματικά κάποιος έχει την άποψη ότι το facebook είναι κάτι ανόητο, ναρκισσιστικό, ένδειξη μοναξιάς, χαφιεδισμού, απώλειας της ιδιωτικής ζωής… Γιατί είναι γραμμένος στο facebook; Τους υποχρεώνει κάποιος; Τους τραβάει κανείς το χέρι; Τους πιέζει κάποιος να γράφουν για τη ζωή τους; Μου φαίνεται επιεικώς σχιζοφρενικό!

Το ίδιο το άρθρο μου φαίνεται άκαμπτο και πραγματικά δεν μπορώ να βρω ούτε ένα σημείο που να με αγγίζει.

Οι Έλληνες ήμασταν πάντα του δημόσιου βίου. Είτε στο περβάζι του παραθύρου, είτε στο σκαλοπάτι της πόρτας, εκεί μαζεύονταν οι γυναίκες και ζούσαν τις ζωές τους μέσα από τις συγγένισσες, τις γειτόνισσες, τις φίλες. Δημόσια κάναμε τις παρέες μας κοινότητες, δημόσια υποστηρίζαμε τα λεγόμενά μας.

Έχουμε μια μακρά παράδοση με βάση το δημόσιο. Στην αρχαία Ελλάδα το ρήμα “ιδιωτεύω” σήμαινε παράλληλα “αποχωρώ από τα δημόσια, αλλά και “γίνομαι ηλίθιος”. Κι αυτό γιατί ό,τι είχε να κάνει με τα σημαντικά (πολιτικά, πολιτειακά, κοινοτικά), συνέβαινε δημόσια. Μειοψηφική και χλιαρή ήταν η Επικουρική άποψη “λάθε βιώσας” (να ζεις κρυμμένος). Η αποχή από τα κοινά, από τα δημόσια ήταν ειδωμένη σαν ανοησία. (Ανόητος - idiot, ιδιωτεύειν – ζω σαν ιδιώτης, μακριά από τα κοινά.) Η λέξη ιδιωτικότητα (privacy) μας ήρθε απ’ τη Δύση. Δεν είναι τυχαίο που δεν χρησιμοποιούταν παλαιότερα.

Μη μιλάς!

Στη χρήση που κάνει ο καθ’ ένας μας προσωπικά του facebook των blog και των άλλων ηλεκτρονικών υπηρεσιών, τίθεται ένα θέμα “μεγάλου αδερφού”. Θα καταλάβαινα να αναφερόταν κανείς σε κρατική παρακολούθηση και τα σχετικά. Αλλά να ψέγει κανείς την ύπαρξη και τη χρήση τους;

Ο καθ’ ένας μας επιλέγει τι χρησιμοποιεί και πως. Αν δεν σου αρέσει το facebook, δεν κάνεις λογαριασμό. Αν βαριέσαι να διαβάζεις το μακρύ και το κοντό του καθ’ ενός, δεν διαβάζεις blog (βέβαια θα έπρεπε να μη διαβάζεις και εφημερίδες και να μη βλέπεις τηλεόραση, ταινίες και όλα τα σχετικά μιας και είναι προσωπικές και υποκειμενικές εκφράσεις).

Και πάλι προσωπικά επιλέγουμε να βάζουμε το όριο του ιδιωτικού. Προσωπική επιλογή είναι το τι θα πούμε για τους εαυτούς μας και τη ζωή μας. Δεν μας υποχρεώνει κανείς, ούτε να μπούμε στο facebook, ούτε να κάνουμε blog, ούτε να μιλήσουμε για τις ζωές μας. (Πολύ ενδιαφέρον κείμενο του κου. Ροδόλφου Μορώνη, Προέδρου του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων, στην ημερίδα με θέμα “Τα εν οίκω και τα εν δήμω“.)

Αδιαμφισβήτητα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι (όπως λέει και το άρθρο) είτε λόγω ναρκισσισμού, είτε λόγω μοναξιάς επιλέγουν να μοιραστούν περισσότερα, ίσως και άχρηστα. Και; Από πότε αρχίσαμε να ενοχλούμαστε μ’ αυτό;

Είμαι σίγουρη πως πολλοί θα συμφωνήσουν ότι οι ρυθμοί της ζωής μας έχουν γίνει τέτοιοι που βάζουν εμπόδια ακόμα και στις πιο απλές και βασικές προσωπικές σχέσεις. Είναι ανάγκη να μοιραστούμε. Να πούμε. Να γράψουμε.

Η ίδια η κα. Παπακώστα, σε προηγούμενό της άρθρο γράφει για την ευεργετική επίδραση που έχει το γράψιμο. “Σύμφωνα με έρευνα ομάδας ψυχολόγων στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες, καταγράφοντας κανείς τα συναισθήματά του βοηθάει τον εγκέφαλό του να ξεπεράσει ό,τι τον αναστατώνει, με αποτέλεσμα να νιώθει πιο ήρεμος και χαρούμενος.”

Πώς λοιπόν έτσι εύκολα ονομάζουμε “ανοησία” την ανάγκη του να μοιραστούμε πράγματα; (Επιμένω πως το άρθρο δεν αναφέρεται σε κρατικές παρεμβολές, υποκλοπές ή χρήση προσωπικών στοιχείων για διαφήμηση. Αναφέρεται στο τι ο καθ’ ένας μας είναι διατεθειμένος να μοιραστεί μέσα από το internet για τον εαυτό του και τη ζωή του.)

Εγώ τη νιώθω την ανάγκη, αγαπημένε μου αναγνώστη, να μοιράζομαι πράγματα μαζί σου. Μέσα στον χρόνο αυτός ο υπολογιστής έχει δει όλες μου τις κινήσεις, έχω γελάσει, κλάψει, μιλήσει, γνωρίσει ανθρώπους… Αισθάνομαι ευτυχής που βρέθηκα εδώ και που έστω ένας-δυό άνθρωποι διαβάζουν αυτά που λέω, τα συζητάμε, ακούω καινούργια πράγματα, μαθαίνω απόψεις…

Αν δεν έγραφα και δεν διάβαζα… θα ήμουν ανόητη!

Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Γκρινιάρικο μιμ!

Η Razz έχει βαλθεί να περάσει όλα τα πιθανά μίμζ. Δεν της χαλάω το χατήρι και το συνεχίζω!

Το θέμα του μιμ είναι 5 pet peeves. Επειδή εγώ είμαι κλασσική γκρινιάρα, ξέρεις ότι έχω ξεχωριστή, μόνιμη κατηγορία για τα πιβς και έχω γράψει ήδη πολλά, οπότε γράφω μερικά ακόμα:

xkcd - pet peeve #114

1. Οι κουλές στιγμές που συνειδητοποιείς ότι έχεις γλύψει τη λάθος μεριά από το χαρτάκι του τσιγάρου και σου χύνεται όλος ο καπνός (συνήθως πάνω σου).

2. Όταν ψάχνεις κάτι (πχ. κλειδιά, την κάρτα της τράπεζας, εκείνο το χαρτί με τα χρήσιμα τηλέφωνα που είσαι σίγουρος ότι είχες αφήσει στο κομοδίνο) και δεν το βρίσκεις με τί-πο-τα. Φυσικά είναι μπροστά στα μάτια σου και θα το βρεις την επόμενη φορά (που θα ψάχνεις για κάτι άλλο).

3. Το μαγικό δευτερόλεπτο που -ενώ κάνεις κάτι άλλο- θυμάσαι ότι έχεις αφήσει τον καφέ στο γκαζάκι και τρέχεις στην κουζίνα για να τον δεις να χύνεται πάνω σε οτιδήποτε έχεις ξεχάσει δίπλα στο γκαζάκι, και στο πάτωμα (ειδικά στο άσπρο σου χαλάκι).

4. Οι ηλίθιες γωνίες, τραπεζάκια, πόδια από καρέκλες, πόμολα, κόχες από πόρτες και άλλα συναφή που ξεπετιούνται στη μέση του δρόμου σου κι εσύ πας και κοπανάς πάνω τους το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σου, το γόνατό σου ή τον αγκώνα σου (εκεί που πιάνει το νεύρο και σε ανατριχιάζει).

5. Οι άνθρωποι.

Πετάω με τη σειρά μου το μπαλάκι στον tougo, την Banshee, το ελληνάκι, τον Αλέξη στους brightbites και τον Βεεμώθ (μπας και αξιωθεί να γράψει τίποτα).

Filed under: pet peeves

Διάβασα και μ’ άρεσε

Λίγο οι στραβές ώρες, λίγο η σωματική και διαννοητική (χα!) κούραση, λίγο η δουλειά κι άλλο τόσο οι σκέψεις…

Εγώ μπορεί να μην έγραψα τίποτα ενδιαφέρον αλλά υπάρχουν άλλοι που γράφουν. Όπως:

-Η Banshee για τις επαγγελματικές δυνατότητες των Μέντιουμ,

-Ο Χάρης που ως φαντάρος εξακολουθεί να είναι άνθρωπος και όχι σειρά,

-Το ελληνάκι που ζητά πολιτικοποίηση των Τεχνών και,

-Η δική μας Razz που έπεσε θύμα κατεψυγμένης μπριζόλας.

Εντζόυ, αγαπημένε μου αναγνώστη. Ακόμα κι αν δε γράφω, τουλάχιστον διαβάζω για σένα! ^__^

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Το gmail τα ‘παιξε!

Προσπαθώ μάταια από το πρωί να δω τα κακόμοιρα τα email μου. Άρχισα ν’ αναρωτιέμαι αν είναι απλά άλλο ένα χτύπημα του Μέρφυ.

Τελικά φαίνεται πως το πρόβλημα είναι συνολικό.

Υπομονή και κουράγιο μικρά, καλά μου mail! Οι καλοί άνθρωποι στη Google πολεμούν για σας. Έρχομαι!

Filed under: science freaktion

Δευτέρες

Δευτέρες στη Δουλειά

Δεν νομίζω πως ξέρω αρκετές λέξεις ώστε να περιγράψω πραγματικά ΠΟΣΟ σιχαίνομαι τις Δευτέρες.

Σιχαίνομαι το όνομα, το νόημα, την ύπαρξη και την υποψία της Δευτέρας.

Χρουμφ / Μπλεργκ

(Photo by: Khuong Nguyen - Who Killed Bambi?)

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Βιβλιαράκια (νομνομνομ!)

Είδα το ποστ του tougo και ενθουσιάστηκα! Οπότε αντιγράφω και βάζω κι εγώ κομμάτια από τις δικές μου βιβλιοθήκες!

1. Lone Wolf and Cub, Love Hina, Samurai Executioner, Lady Snowblood, Chobits και μια όμορφη νοσοκόμα!

2. Douglas Adams και Terry Pratchett (δεν μπόρεσα να τα χωρέσω όλα τα ράφια με τα βιβλία του PTerry. Είναι καμιά σαρανταπενταριά τα άτιμα).

3. Διάφορα και διαφορετικά (συμπεριλαμβανομένων και των 2 αγαπημένων μου coffee-table-books “BORING POSTCARDS”. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί με κορόιδευαν γι’ αυτά τα βιβλία. Είναι απλά έπος.)

4. Κι άλλα κόμιξ. Κυρίως Marvel χώρεσαν στη φωτογραφία (ααααααααχ λατρεμένη μου She-Hulk).

5. Όχι, όχι. Δεν έχω κανένα κόλλημα με τον Douglas Coupland! ;P

6. Κι άλλα χύμα. (Το MEXICANA από τις εκδόσεις Taschen το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον γουστάρει να χαζεύει.)

Και πάλι μπράβο στον tougo για τη γαμάτη ιδέα! ^__^

Filed under: προσωπικές παράνοιες

No Problem

Στο Design Walk οι Poor Designers μας παρουσίασαν τη σειρά NoProb/The Swift Relief. Απλά θεϊκά κόνσεπτς!

Φυσικά και μας κέρασαν κι εμάς:

Και καλή Παρασκευή! ^__^

Filed under: arts

Βρισίδι

Ήμουν ανέκαθεν φανατική με το βρισίδι. Βγάζεις το άχτι σου ρε παιδάκι μου! Όλοι έχουμε αγαπημένες εκφράσεις αλλά και βρισιές που, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, δεν λέμε ποτέ.

Θυμήθηκα το βιντεάκι που έχω ξαναποστάρει στο παρελθόν, το ξαναείδα και γέλασα πάλι με το πόσο αστείες είναι οι βρισιές μας.

Όσα χρόνια κι αν περνάνε, όσες βρισιές κι αν ακούω, επιμένω πως η χειρότερη βρισιά που έχω ακούσει ποτέ να λέγεται είναι το “κακοθάνατος”. Αυτό το έλεγε η γιαγιά μου (Λευκαδίτισσα) σε βαριές περιπτώσεις. Πχ, αν έβλεπε κάτι απίθανα κακό στις ειδήσεις, το ξεφούρνιζε: TV- φούτατζ δολοφόνου. Γιαγιά- Μπααα τον κακοθάνατο! Τσκτσκτσκ…

(Όταν έβλεπε Φωσκολιάδες και Ατίθασα Νιάτα, είχε και δυό βρισιές -που υποθέτω πως σημαίνουν κάτι σαν “άτιμη”, “ξέκωλη”- τις οποίες μουρμούραγε όταν κάποια ηρωΐδα έκανε κάτι ξετσίπωτο: “τσιτσίκω” και “τσατσαφίλω”! xD)

Ομολογουμένως, οι επτανήσιοι έχουν τις καλύτερες και πιο ευφάνταστες βρισιές. Ειδικώς στην Κεφαλονιά, έχουν μια μανία με το “θείο”. Εκτός από τα καντήλια, τα λάδια των καντηλιών, τον Άη Σπυρίδωνα και άλλους ομπσκιούρ αγίους, πετάνε κάααατι ατάκες να γουρλώνει το μάτι σου.

Υπαρκτό παράδειγμα: “Γαμώ τη μεταξωτή νταντέλα στο μεσοφόρι τσι Παναΐας!” ή “Γαμώ τσι οπλές του γαϊδάρου που κουβαλούσε το άγιο βρέφος!” και άλλα τέτοια!

Τους βγάζω το καπέλο μου για την απίστευτη φαντασία! (Για να μην παρεξηγηθώ: ΔΕΝ τους βγάζω το καπέλο για την εμμονή τους στην καθύβριση του “θείου” στοιχείου, αλλά γιατί μου φαίνεται απιστευταπίθανο που κατεβάζει το κεφάλι τους τόσο πολύπλοκες βρισιές!)

Επιμένω πως η λέξη “μαλάκας” σου γεμίζει το στόμα εξίσου όσο και η λέξη “κρετίνος” και “άχρηστος βλάκας”. Ολ τάιμ κλάσικς. xD

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Όχι. Δεν είσαι μαστουρωμένος

…εγώ αλλάζω ακατάπαυστα τα χρώματα του theme. Πέτυχα ένα με τρελό colour customization και δεν μπορώ να σταματήσω.

Είναι να μη βάλεις γυναίκα με χρωματολόγιο κάπου…

Filed under: προσωπικές παράνοιες