Ιανουαρίου 30, 2009 • 13:08 0
Μια ευφάνταστη δουλειά από τη Julia Murakami (δεν ξέρω αν έχει σχέση με τον Takashi Murakami), δίνει άρωμα CSI σε κάποια από τα πιο κλασσικά παραμύθια όπως η Χιονάτη, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Μικρή Γοργόνα κ.λπ.
Απίθανη δουλειά και φοβερή παρουσίαση (όσο μπορώ να καταλάβω από τις φωτογραφίες).
Filed under: arts
• 12:51 18
γκλουκγκλουκ
Η σοκολάτα. Πρώτη αγάπη και παντοτινή. Κυρίαρχη γεύση.
Την προτιμώ γάλακτος, άντε με φουντούκια ή αμύγδαλα ή και καμιά σταφίδα. Πάνω απ’ όλα την προτιμώ με κάποιου είδους γκοφρέτα.
Θα ήθελα να πεθάνω από πνιγμό σε μια πισίνα από σοκολάτα.
Filed under: pet loves
Ιανουαρίου 28, 2009 • 13:32 8
Κοιμάμαι και ξυπνάω (όπως και τόσοι άλλοι) με το άγχος των λογαριασμών και των εξόδων.
Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτ’ άλλο. Μπροστά από τα μάτια μου περνάει η εικόνα των ευρώ να φεύγουν σαν φέιγ-βολάν κι ανατριχιάζω.
Πρέπει να βρω ακόμα μια δουλειά.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Ιανουαρίου 21, 2009 • 12:54 20
Ο μαλάκας που έχει διπλοπαρκάρει στο αδιέξοδο, κι ο άλλος μαλάκας που κορνάρει στον πρώτο μαλάκα για να ξεπαρκάρει (ο δεύτερος μαλάκας) και που μου παίρνουνε τ’ αυτιά πρωϊνιάτικο.
Επίσης. ΌΛΟΙ οι μαλάκες που μαρσάρουνε έξω από το παράθυρό μου. (Πού θα πας ρε μαλάκα; Τι μαρσάρεις έτσι; Αδιέξοδο είναι!)
Χρουμφ.
Filed under: pet peeves
Ιανουαρίου 19, 2009 • 13:21 14
Πολλά ράμματα για τη γούνα τους έχω. Μέσα στα χρόνια, έχω γνωρίσει πολλούς, έχω συμπαθήσει και εκτιμήσει κάποιους κι έχω απογοητευτεί και θυμώσει με πάρα πολλούς.
Οι περισσότεροι πια ξεχνάνε ότι κάποτε ορκίστηκαν αυτό:
Πρόσφατα, μπήκε στο νοσοκομείο ο πατέρας ενός γνωστού. Σοβαρή η κατάσταση και όλοι οι δικοί του άνθρωποι ήταν πολύ αγχωμένοι. Τον είχαν σε ένα νοσοκομείο όπου βρίσκεται επικεφαλής του σχετικού τμήματος κάποιος γιατρός (και καθηγητής), πολύ καλός με καλή ομάδα.
Πάει λοιπόν ο άνθρωπος, αφού περνάει πολλά, κάνει την (πολύ επικίνδυνη) εγχείρησή του και βγαίνει καλά. Ο γιός (που αναλαμβάνει σχεδόν τα πάντα), έχοντας “συνεργαστεί” ξανά στο παρελθόν με τον συγκεκριμένο γιατρό, ξέρει τι πρέπει να κάνει.
Επιτρέψτε μου να περιγράψω την πρώτη τους συνάντηση:
Πριν από κάμποσο καιρό κι ενώ ο πατέρας του είχε πάλι χειρουργηθεί ο αρχι-γιατρός αυτός, μπαίνει στο δωμάτιο και του πιάνει την εξής κουβέντα:
-Νεαρέ, εσείς εργάζεστε;
-Μάλιστα, σε μια **** εταιρία.
-Χμ. Και αμοίβεστε για την εργασία σας;
-(απορία) Ε, ναι.
-Εγώ λοιπόν δεν πρέπει να αμοιφθώ για την εργασία μου!;
-(σιωπή)
Του είχε δώσει και τότε φακελάκι και ξέροντας πια το “ήθος” του καταξιωμένου αυτού γιατρού, του είχε έτοιμο ένα φακελάκι με €500. Έρχεται λοιπόν στο δωμάτιο του αρρώστου και αφού λένε μια-δυό κοινοτοπιές, του δίνει το παιδί το φακελάκι.
Εκείνος ΤΟ ΨΑΧΟΥΛΕΥΕΙ, και του λέει με πολύ σοβαρό ύφος:
-Καλά, πόσα είναι εδώ μέσα;
-Ερμμμ…
-Λέγε πόσα είναι μέσα!
-Πεντακόσια ευρώ
-500; Καλά, δεν μου ‘παιρνες λουλούδια καλύτερα; Τι να τα κάνω αυτά; (πετάει το φακελάκι πάνω στο κρεβάτι του αρρώστου) Σου είχα πει, πρέπει κι εγώ να αμοιφθώ για την εργασία μου όπως κι εσύ για τη δική σου. Δεν αμοίβεσαι εσύ;
-(εκνευρισμένος) Ναι, αμοίβομαι. Έχω μισθό €1000 και στο φακελάκι βρίσκεται ο μισός μου μισθός! Αν δεν σας κάνει αφήστε το.
Στο καπάκι το παιδί βγήκε συγχισμένο από το δωμάτιο. Μόλις επέστρεψε, έλειπε και ο γιατρός ΚΑΙ το φακελάκι. Δεν τον χάλασαν τελικά τα πεντακόσια.
Τις ίδιες περίπου ημέρες, μου έτυχε κι εμένα ένα ιατρικό επείγον. Απευθύνθηκα -πού αλλού;- στη γιατρό μου. Μια γιατρό που έχω χρόνια, έχει υπάρξει γιατρός συγγνενών και φίλων και γνωρίζει πολύ καλά το ιστορικό μου.
Η καλή μου γιατρός λοιπόν, αφού σχεδόν με ξεπέταξε από το ιατρείο (περίμεναν άλλοι πελάτες απ’ έξω) μου είπε με μεγάλη ευκολία πως “ναι μεν θα περιμένουμε τα αποτελέσματα της Χ εξέτασης, αλλά όπως και να ‘χει, πρέπει να μπεις το γρηγορότερο δυνατόν για βιοψία Ψ”.
Όπως είμαι σίγουρη ότι θα κατάλαβε κι από μόνη της (μιας και ξέρει εμένα και την οικογένειά μου πάρα πολλά χρόνια), η αναφορά και μόνο της λέξης “βιοψία” σε συνδυασμό με το πολύ βεβαρυμένο από καρκίνους ιστορικό μου, ήταν αρκετή για να με στείλει σε καλό τριπάκι πανικού.
Γυρνώντας στο σπίτι μου, έκατσα τον εαυτό μου κάτω, διάβασα κάποια πράγματα σχετικά με τη βιοψία που μου είπε να κάνω (γιατί φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να μου εξηγήσει τίποτα) και καπάκι αποφάσισα πως δεν επρόκειτο να κάτσω να την κάνω.
Τελικά, μετά από πολλές μέρες ψάξιμο, διάβασμα σχετικό, πανικούς, άγχος και ενώ πέρασα αρκετές μέρες με τη βεβαιότητα πως έχω καρκίνο, και ενώ η ίδια μου η γιατρός δεν μπορούσε να θυσιάσει 5 λεπτάκια ανάμεσα στα ραντεβού της για να μου μιλήσει ανθρώπινα και να μου εξηγήσει δυό πράγματα, επισκέφθηκα άλλους γιατρούς οι οποίοι με διαβεβαίωσαν ότι ούτε καρκίνο έχω, ούτε βιοψία χρειάζεται να κάνω.
Θα μου πείτε “ε, όλοι οι γιατροί κάνουν λάθη”. Ναι. Αλήθεια είναι. Αλλά εδώ δεν ήταν απλά μια λάθος εκτίμηση. Ήταν πλήρης εκμετάλλευση του άγχους που ξέρει ότι μου δημιούργησε, για να πάω στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ νοσοκομείο όπου δουλεύει για να κάνω μια εξέταση ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ (κι ας είναι αιματηρή και επικίνδυνη για την υγεία μου).
Περιττόν να πω πως ήδη άλλαξα γιατρό. Αλλά… Δεν ντρέπονται λίγο; Πώς κοιμούνται το βράδυ στα πανάκριβα σεντόνια τους;
Γεμίστε τα φακελάκια με εκτυπώσεις του Όρκου του Ιπποκράτη.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Ιανουαρίου 16, 2009 • 14:46 0
Με τη βοήθεια του Ponder Stibbons (Reader of Invisible Writting – Head of Inadvisably Applied Magic), κατάφερα να διαβάσω αυτά που γράφει η Αόρατη Μελάνη.
Ενθουσιάστηκα με τον τρόπο γραφής της, με τις απόψεις και τη γενική της στάση.
Σας παραπέμπω όμως στο άρθρο που περισσότερο με έκανε ν’ αναφωνήσω “RESPECT!!”, να κατσουφιάσω και να χαμογελάσω: Πάρτυ Γενεθλίων!
Φτου κακά!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 12:42 11
(Σημ. Η πίτσα δεν ήταν μια. Απλά ο τίτλος είναι πιο πιασάρικος έτσι. Το τραπέζι ήταν γεμάτο -όπως και τα ποτήρια ;P)
Και τίποτ’ άλλο να μην κατάφερε αυτό το ρημάδι το άρθρο στο Έψιλον, τουλάχιστον μας γνώρισε μεταξύ μας: εχτές, είχα τη χαρά να βρεθώ με άλλους δώδεκα άθεους.
Γνωριστήκαμε και πολύ το χάρηκα, μιας και βρέθηκα σε έναν χώρο που οι ανησυχίες που έχω είναι η κοινή βάση. Για πρώτη μου φορά χρησιμοποίησα σε χώρο με (σχεδόν) αγνώστους, πρώτο πληθυντικό!
Έπεσαν ιδέες, ειπώθηκαν προσωπικές ιστορίες και εμπειρίες… Όλοι ήμασταν εντελώς διαφορετικοί, αλλά ανοιχτοί. Άλλοι έγιναν άθεοι αφού περπάτησαν πρώτα το μονοπάτι του θεϊσμού, άλλοι μεγάλωσαν ως άθεοι, αρκετοί αντιμετωπίζουν προβλήματα στις οικογένειές τους εξ αιτίας των (μη-) πιστεύω τους, άλλοι το θεωρούν δεδομένο.
Ήταν μια ματιά που μέχρι τώρα δεν είχα τόσο ολοκληρωμένη. Ευχαριστώ όλα τα παιδιά γι’ αυτό. Κι ευχαριστώ γιατί πρώτη φορά είχα την αίσθηση της συλλογικότητας σε οποιοδήποτε επίπεδο.
Χάρηκα που σας γνώρισα!
Filed under: (αντι)θρησκευτικά
Ιανουαρίου 15, 2009 • 17:24 8
Μετά από ψυχοβγαλτικές συζητήσεις περί πολιτικής, φιλοσοφίας και εαυτού και για να μην πάει χαμένη τόση ανάλυση στα παράθυρα του msn, είπα να συγκεντρώσω εδώ τη θεωρία μου περί ντισκομπάλας.
Θυμίζω πως η άποψή μου είναι υποκειμενική, μιλάει για μένα και για το πως βλέπω εγώ τον εαυτό μου και τον κόσμο. Μην αρχίσετε να μου τη λέτε επειδή σας παρομοίασα με κάτι στρογγυλό και φωτεινό (που δεν είναι ο ήλιος).
Queenie is a Discoball (a personal theory):
Έστω ότι κέντρο των πάντων στο άτομο είναι το μυαλό (το όργανο αντίληψης και ερμηνείας).
Και έστω ότι το μυαλό του ατόμου είναι σαν μια ντισκομπάλα.
Ξεκινά με ένα-δυό κομμάτια γυαλάκια που τα παίρνει από το DNA του (τα οποία καθορίζουν με τι ταχύτητα και προς ποιά κατεύθυνση γυρίζει η μπάλα, πόσο εύκολα κολλάνε πάνω γυαλάκια, πόσα βατ αντέχει κ.λπ).
Από ‘κει κι έπειτα, κάθε εμπειρία, κάθε γεύση, κάθε άνθρωπος, κάθε συζήτηση, κάθε ανάγνωσμα, κάθε άκουσμα… ΟΛΑ, προσθέτουν πάνω στη ντισκομπάλα κι από ένα κομματάκι γυαλί.
Κάποια θέματα, όπως η φιλοσοφία, η βιολογία, η ιστορία, η φυσική, η λογοτεχνία, προσθέτουν μεγαλύτερα κομματάκια γυαλί. Κάποια άλλα, όπως η απομνημόνευση της δισκογραφίας της Έφης Θώδη, προσθέτουν μικρότερα κομματάκια γυαλί.
Το όλο πόιντ της ντισκομπάλας είναι να φωτίζει με το φως της ότι υπάρχει τριγύρω. Δηλαδή, τον κόσμο, τον εαυτό, τους άλλους, τα πάντα. Άρα, όσα περισσότερα κομματάκια κολλάς στη ντισκομπάλα, τόσο πιο φωτεινή γίνεται και άρα φωτίζει και μεγαλύτερη έκταση.
Όσο περισσότερο γνωρίζεις ένα θέμα-κομματάκι γυαλιού, τόσο πιο φωτεινό είναι (όσο λιγότερο γνωρίζεις ένα θέμα-γυαλάκι, τόσο πιο μουντό είναι το φως του). Έτσι, μπορεί να έχεις πολλά γυαλάκια αλλά η φωτεινότητα της ντισκομπάλας να μην είναι ιδιαίτερη. Μπορεί να έχεις ελάχιστα γυαλάκια που να είναι πολύ πολύ φωτεινά μεν, αλλά σου φωτίζουν πολύ περιορισμένη έκταση δε.
Δεδομένου πως ο χρόνος ζωής μας είναι περιορισμένος, δεν μπορούμε να μάθουμε τα πάντα (ναι, είναι κρίμα). Οπότε αφού κολλήσουν τα πρώτα αρκετά κομμάτια, ο καθ’ ένας λίγο-πολύ επιλέγει (βάσει των ήδη υπάρχοντων κομματιών γυαλιού) ποιά άλλα γυαλάκια θα ψάξει να κολλήσει πάνω, πόσο πολύ θέλει να φωτίζει το καθ’ ένα και πόση τελικά έκταση τριγύρω θέλει να φωτίσει.
Άρα είναι λογικό να θέλει κανείς να μάθει και να κάνει και να βιώσει και να δει και ν’ ακούσει όσα περισσότερα μπορεί ώστε να κάνει πιο φωτεινή τη ντισκομπάλα του!
</theory?>
Δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο νόημα όλο αυτό. Αλλά γουάτ δε χελ. Γενικά το blog μου στερείται νοήματος, οπότε θα έπρεπε να το είχες συνηθίσει ως τώρα, μοναδικέ μου αναγνώστη.
υγ: Μια ώρα (μίνιμουμ) wiki την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα (εκτός αν είναι οφθαλμίατρος).
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 14:40 9
Ο Ροΐδης έχει το καλύτερο κείμενο που έχω δει να γράφεται γι’ αυτόν τον απολιτικό τηλεοπτικό καραγκιοζομαΐντανό (ie τη Γαρουφαλιά).
Δεν μπορώ να πω πως κόπτομαι για το αν και πόσο βλάπτει το ΚΚΕ γιατί ποσώς με ενδιαφέρει το ΚΚΕ. Αλλά ρε συ μοναδικέ μου αναγνώστη… Το άτομο είναι αλλού! Και είναι ΤΟΣΟ αλλού που βλάπτει το σύνολο της πολιτικής, διαβρώνει (κι άλλο) την εικόνα του κόσμου για την πολιτική και για να είμαι ειλικρινής, ενοχλούμαι που αυτό το επικίνδυνο σούργελο βρίσκεται στη Βουλή (ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία θα μου πεις. Εμ, παίρνουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας και στην πορεία βγάζουμε και τα ματάκια και όλων των υπολοίπων).
Κλείνω με το εύστοχο σχόλιο του doctor από το προαναφερθέν ποστ του Ροΐδη (via Νίκου Δήμου):
“Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη.”
Filed under: επικαιρότητα;
• 13:19 5
Πρόσφατο σοκ-συνειδητοποίηση!
Δεν θυμάμαι αν έχω αναφέρει πάλι την παρακάτω ιστορία (και αν ναι, βαριέμαι να ψάξω να βρω λινκ) οπότε την αναφέρω εδώ:
Κάπου στα 4-5 μου χρόνια, μου ήρθε μια ιδέα! Σκέφτηκα (μη ρωτήσεις πώς και γιατί, αγαπημένε μου αναγνώστη) πως η μύξα είναι υγροποιημένος εγκέφαλος και φυσώντας τη μύτη μου κινδύνευα να γίνω ηλίθια (too late for that harharhar). Η σκέψη παραγκωνίστηκε μετά από καμμιά εβδομάδα. Πρέπει να είχα καταπιεί κιλά μύξας και η μάνα μου να είχε πλύνει άπειρες μπλούζες με ασπρισμένα μανίκια.
Προ ημερών, χαζεύοντας ένα επεισόδιο QI, είδα τον Stephen Fry να αναφέρεται στον Αριστοτέλη. Αφού είπαν διάφορα με τους καλεσμένους του, λέει σε κάποια στιγμή (παραφράζω λίγο) “Ε, οκ. Γενικά καλά τα έλεγε αλλά έχει πει κι αυτός μερικές κοτσάνες! Πχ. πως η μύξα είναι υγροποιημένος εγκέφαλος!”. (ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΕΔΩ!!)
Καταλαβαίνεις το σοκ μου, μοναδικέ μου αναγνώστη! Έπρεπε να βρω αποδείξεις! Δεν κατάφερα (ακόμα) να βρω άμεση αναφορά στον Αριστοτέλη, αλλά βρήκα αποσπάσματα στον Γαληνό, τον Ιπποκράτη, τους ιατρούς Στέφανο και Παλλάδιο και στον Ορειβάσιο.
Ιδού απόσπασμα από τον Γαληνό:
κᾀκ τῆς κατὰ τὰς ῥῖνας συντρήσεως ὅ τ΄ εἰσπνεόμενος ἀὴρ καὶ ἡ κόρυζα· καλεῖ δ΄ αὐτὴν Ἱππο κράτης μὲν ὡς τὰ πολλὰ βλένναν͵ οἱ δὲ ἄλλοι μύξαν· ἔτι τε πρὸς τούτοις ἐξ ἐγκεφάλου δι΄ ὑπερῴας περίττωμα͵ κᾀκ τῶν παρὰ τῇ ῥίζῃ τῆς γλώσσης ἀδένων τὸ σίελον͵
Πταρμὸς γίνεται ἐκ τῆς κεφαλῆς διαθερμαινομένου τοῦ ἐγκεφάλου ἢ διυγραινομένου τοῦ ἐν τῇ κεφαλῇ κενοῦ· ὑπερχεῖται γὰρ ὁ ἀὴρ ὁ ἐνεὼν ἔξω. ψόφει δὲ ὅτι διὰ στενοῦ αὐτῷ ὁ διέξοδός ἐστιν
Περιττεύει η περιγραφή μου να κοιτάω την οθόνη άναυδη.
Filed under: science freaktion, προσωπικές παράνοιες
famous last words