Οχυρωθείτε

Τα τηλέφωνα δεν έχουν σταματήσει από την Κυριακή. Παίρνουμε ο ένας τον άλλον τηλέφωνο (φίλοι, συνεργάτες, γνωστοί, συγγενείς) και ρωτάμε “Είσαι καλά; Ρε συ… Τι έγινε; Τι έχει γίνει; Τι θα γίνει;”

Έτσι έχουν περάσει αυτές οι μέρες. Συζητήσεις επί των συζητήσεων μπας και νιώσουμε λιγότερο ανήμποροι.

Ο Χάρης συνοψίζει με απίθανο τρόπο τις σκέψεις μας στα τελευταία του δύο ποστς (εδώ και εδώ). Κρατάω τις παρακάτω προτάσεις που με εκφράζουν στο ακέραιο:

“Οι Έλληνες αστυνομικοί θα έπρεπε να είναι προστάτες των πολιτών και μέσω αυτού της δημοκρατίας όμως δεν μπορείς να ζητήσεις από κάποιον να προστατεύσει κάτι στο οποίο δεν πιστεύει, κάτι που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει. Ο Έλληνας μπάτσος εκπαιδεύεται για να είναι μπάτσος, όχι ως πολίτης που προστατεύει πολίτες αλλά ως εξουσία που προστατεύει εξουσίες και αφηρημένες ιδέες ή αν προτιμάτε ιδεοληψίες (πατρίς, θρησκεία, μαλακία). Αυτός ο κατασκευασμένος μπάτσος κυκλοφορεί με ένα όπλο και αδυνατεί να διακρίνει την διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί και σε έναν κακοποιό, βλέπει τα πάντα ως απειλές για μια αόριστη εξουσία, πολλαπλασιάζει τη διαφωνία του και την κάνει δολοφονία και αυτό δεν είναι απλά μια παρενέργεια αλλά η ίδια η αρρώστια του συστήματος που ο μπάτσος μέσα στο κεφάλι του νομίζει ότι προστατεύει, με το οποίο ταυτίζεται. Αυτός ο μπάτσος δεν αισθάνεται εκπρόσωπος της εξουσίας, αισθάνεται ότι είναι ο ίδιος η εξουσία, αισθάνεται ανώτερος του πολίτη και απειλούμενος από αυτόν καθώς πιστεύει ότι όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που σκέφτονται έτσι, δεν έχουν καμία αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και στην αξιακή τους κλίμακα τοποθετούν τις ιδεοληψίες τους υψηλότερα από την ανθρώπινη ζωή. Δεν είναι μόνο αστυνομικοί, συχνά είναι παπάδες, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, αθλητές, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, γιατροί, αριστεροί και δεξιοί κλπ. Είναι όλοι τους βλαπτικοί για την κοινωνία όπως και ο αστυνομικός με τη διαφορά ότι αυτοί δεν έχουν όπλο. Όλοι όμως αυτοί φορτίζουν και πολώνουν και όλοι τελικά συμβάλλουν ηθελημένα ή μη στην συντήρηση ενός κοινωνικού εμφυλίου. Είμαστε όλοι όμηροι αυτής της κατάστασης.”

“Ακόμα κι αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτοί που τα σπάνε είναι κάποιοι άλλοι από τον ελληνικό λαό, κάποιοι που δεν είναι λαός, κάποιοι “λιγότερο σώφρονες” που “χτυπούν τυφλά” τις “περιουσίες” κάποιων “καλών νοικοκυραίων”, μάλλον θα πρέπει να αναλογιστούν ότι αυτοί που τα έσπασαν χθες είναι κάποιες πολλές χιλιάδες και ότι δεν γεννήθηκαν οργισμένοι, κάποιος τους έκανε, τους πολλαπλασίασε, τους εξόργισε, τους έδωσε απλόχερα τα αίτια και την αφορμή να πιάσουν πέτρες και μολότοφ. Ποιος είναι αυτός ο κάποιος; Το ίδιο το κράτος και οι δημοσιογράφοι που τους βαφτίζουν “γνωστούς αγνώστους” και αυτόματα τους περιθωριοποιούν, αγνοώντας επιδεικτικά ότι αυτοί είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας και μάλιστα ιδιαίτερα μεγάλο πλέον. Κύριοι ξυπνήστε, αυτή τη φορά αυτοί που τα σπάνε δεν είναι γνωστοί άγνωστοι, είναι τα παιδιά σας μαζί με όλους τους αποκλεισμένους και αυτοί δεν είναι μόνο κάποιοι περιθωριακοί ή κάποιοι αλήτες.”

Όλοι μαζεύτηκαν, όλοι φώναξαν κι έκλαψαν. Κάποιοι πέταγαν γλάστρες στα κεφάλια των ΜΑΤ από τα μπαλκόνια τους. Όλοι έβριζαν. We’re in this together. Το ξαναείπα και θα το ξαναπώ. Δεν είναι ώρα να γκρινιάζουμε μόνο. Σ’ αυτή τη φάση, και το σπίτι μου το ίδιο να καίγανε τα “αναρχοαυτόνομα γκρουπούσκουλα” ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΟΜΟΥΝ. Γιατί κάποιες γειτονιές πιο κει, το δωμάτιο του Αλέξανδρου είναι άδειο. Και φταίω κι εγώ. Κι εσύ.

[Ομολογώ πως το φλεγόμενο δέντρο ("Μαμά! Μαμά! Οι αναρχικοί σκότωσαν τα χριστούγενα!") και οι νίντζα κουκουλοφόροι με κατάνα από τον Στρατηγό... Επικές σουρρεαλιστικές εικόνες.]

Καλό κουράγιο και σήμερα.

Filed under: επικαιρότητα;