Shit-for-brains #6293

Εκεί δίπλα στη γειτονιά των Brightbites ο κόσμος τους ψάχνει >ΚΑΥΛΙΑΡΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ<

Εδώ στις μαύρες τρύπες των quasars ο κόσμος ψάχνει (και σε παρακαλώ μοναδικέ μου αναγνώστη, προσπάθησε να εικονοποιήσεις το άτομο που έκατσε και γκούγκλαρε την κάθε πρόταση και σε τι φάση το έκανε):

-porno vinteo a horse
-ραμπο music
-και ματσα και μουτσα
-ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΠΙΝΩ ΠΟΝΑΩ Σ
-αφεντικό τσούζει και
-εχω αργησει στη δουλε
-ΓΚΡΙΚ ΠΟΡΝΟ

Το αγαπημένο μου τελευταία ήταν το >μίσθωση βοσκοτόπου< και φυσικά κάθε μέρα έχουμε τους κακομοίρηδες που ψάχνουν για >ΤΡΑΝΣΑΜΙΝΑςΕΣ<.

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς Brights!

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Παρασκευές και Καταχρήσεις

Κι έτσι φτάσαμε στο τέλος άλλης μιας εργάσιμης εβδομάδας. Η επόμενη θα μας φέρει τον Δεκέμβρη (και τα κρύα ελπίζω).

Τα τελευταία 20 λεπτά κάθε Παρασκευής στο γραφείο είναι σαν να γράφεις τελευταίο μάθημα τον Ιούνη στο σχολείο και να παραδίδεις και να φεύγεις ελεύθερος…

Είμαι λοιπόν στο σπίτι, τα προγράμματα της μέρας μακριά μου, ένα γεμάτο ποτήρι Martin Miller’s Gin και παίζει η γαμηστερότερη playlist* των τελευταίων ημερών (δια χειρός queenie).

(Άλλη μια μεγάλη παρένθεση:) Καπνίζω καπνό. Καπνίζω δυό καπνούς. Καπνό Καρέλια και Old Holborn άσπρο. Τα ανοίγω μαζί, και τα ανακατεύω στην καπνοσακούλα μου και φτιάχνω ένα απίθανο χαρμάνι. Το αποτέλεσμα είναι ένας καπνός ούτε πολύ υγρός αλλά ούτε και πολύ ξερός, που έχει πικρόγλυκη γεύση, θυμίζει βανίλια και ξύλο και καπνίζεται ιδανικά με χοντρό φιλτράκι και ασημί rizzla. (Κλείνει η ρημάδα η παρένθεση)

Πάνω λοιπόν που πίνω μια γεμάτη γουλιά τζιν και τραβάω μια χορταστική τζούρα τσιγάρο, μπαίνει το εξής κομμάτι της Bessie Smith:

Stay away from me ’cause I’m in my sin.
Stay away from me ’cause I’m in my sin.
If this place gets raided, it’s just me and my gin.

Don’t try me nobody, oh, you will never win.
Don’t try me nobody ’cause you will never win.
I’ll fight the army, navy just me and my gin.

Any bootlegger sure is a pal of mine.
Any bootlegger sure is a pal of mine.
‘Cause a good ol’ bottle o’ gin will get it all the time.

When I’m feeling high ain’t nothing I won’t do.
When I’m feeling high ain’t nothing I won’t do.
Get me full of liquor and I’ll sure be nice to you.

I don’t want no pork and I don’t need no beer.
I don’t want no pork and I don’t need no beer.
I don’t want no porkchop just give me gin instead.

Δεν είναι τίποτα παραπάνω από την απλή απόλαυση της… απόλαυσης. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Ο καναπές απαλός, η κουβερτούλα κρατάει ζεστά τα πόδια μου, το τσιγάρο με το τζιν έχει γαμάτη γεύση και τώρα η φωνή της Koko Taylor τα δένει όλα.

Μετά μπαίνει το I Gotta Get Drunk του Willie Nelson και έχω ήδη ψοφήσει. Αλκοολική playlist και δεν έχω τελειώσει καν το πρώτο ποτήρι.

Απορώ γιατί ο κόσμος βγαίνει έξω. Ειδικά π/σ/κ. Σε ποιό μπαρ θα μπορώ να κάτσω ήσυχη, να πιώ το καθαρό τζινάκι μου και ν’ ακούω Cash, Burke, FNM, Blur και Guthrie φορώντας μαλακές πυτζάμες;

Ααααααααχ… Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

/puff /gulp / sing

**Για όσους βαριούνται να κάνουν κλικ από κάτω και να τη διαβάσουν, ιδού η λίστα (τώρα ιντεγκρέιτεντ ΚΑΙ μέσα στο ποστ!):

Johnny Cash:
Beer drinking songs
San Quentin Blues
Cocain Blues
Ring of fire
Hurt (the Nine Inch Nails cover)

Willie Nelson:
I gotta get drunk
Goodnight Irene

Faith No More:
Stripsearch
Easy
Take this bottle
I started a joke

Bessie Smith:
Me and my gin
Momma’s got the blues
You gotta give me some

Bo Diddley & Muddy Waters:
Going Down
I’m a man

Ma Rainey & Papa Charlie Jackson:
Ma and Pa Poorhouse blues

Screaming Jay Hawkins:
Voodoo Jive
Constipation Blues

Alberta Hunter:
A good man is hard to find

Fats Domino:
Blueberry Hill

Howling Wolf:
Wang Dang Doodle
Moanin’ at midnight

Madrugada:
Hands up

Blur:
Trimm Trabb

Odetta:
When I was a young girl

Koko Taylor:
I’m a woman
I’d rather go blind
Voodoo woman

Anthrax:
Safe Home
Cadillac Rock Box

Victoria Spivey & Lonnie Johnson:
Dope Head Blues

Radiohead & Pixies (live):
Blowout

Jon Brion (I Heart Huckabees soundtrack):
Over our heads
Revolving door

The Skatalites:
Ska boss
Naked city

Amy Winehouse:
Cupid
Unholy war

Μερικά κομμάτια από τα albums:
Dubstep Allstars
The Roots of Dubstep
Trojan Ska Set
Trojan Dub Set

Και κάποια ακόμα που σιγά μη θυμηθώ.

Enjoy!

Filed under: μουσική, προσωπικές παράνοιες

Κώλοι και απόψεις

Επειδή θ’ αρχίσω φοβερές παπαροαμπελοφιλοσοφίες, πάρτε ένα κωλαράκι για να σας αποζημιώσω εξ αρχής:

Ας αρχίσω δηλώνοντας πως είμαι της άποψης ότι (σχεδόν) όλα είναι υποκειμενικά και τυχαία. Περνάμε τις ώρες μας και τα χρόνια μας στον πλανήτη και βλέπουμε τα πράγματα μόνο όπως μπορούμε να τα δούμε μέσα από τα θολά, υποκειμενικά μας μάτια. Έχουμε πού και πού τις αναλαμπές μας αλλά (μεταξύ μας τώρα) πολλοί χρειάζονται βοηθήματα (αλκοόλ, ναρκωτικά κ.ο.κ.) για να δουν έστω την υποκειμενικότητα του άλλου.

Μέσα στην υποκειμενικότητά μας όμως, είμαστε εμείς. Αυτή η ίδια η υποκειμενικότητα είναι που κάνει εμάς, εμάς. Μας διαχωρίζει από τους άλλους υποκειμενικούς (αν κι αυτό ακόμα είναι προς συζήτηση γιατί πάνω κάτω τα ίδια σκατά είμαστε).

Ως ξεχωριστές υποκειμενικότητες αναπτύσσουμε απόψεις, όρια, στάσεις, γνώσεις ανντ σο ον ανντ σο φορθ. Κι όλ’ αυτά τα νιώθουμε πολύ μα πολύ έντονα.

Σκεφτόμουν λοιπόν πως δεν μπορώ να εμπιστευτώ ιδιαίτερα ανθρώπους που δεν έχουν ούτε ΜΙΑ σκληρή, δυνατή, απόλυτη, ξεροκέφαλη στάση. Πχ, εγώ μπορεί να λέω πως η πατάτα είναι το καλύτερο πράγμα που φυτρώνει στη γη και πως οι θεϊστές είναι άρρωστοι. Αναγνωρίζω πως αυτή είναι μια υποκειμενική θέαση του κόσμου που την έχω μόνο εγώ αλλά γκοντζντάμιτ! Την έχω!!

Αυτό το πολύ λάρζ, το πολύ κουλ, το πολύ ανοιχτό… Μου φαίνεται λίγο λαπαδιάρικο (δεν το έχω ακόμα καταλάβει αυτό το αρνητικό κονοτέισον… εμένα ο λαπάς μου αρέσει! Ωωωωωω! Υποκειμενική άποψη!!! xD).

Δε λέω ρε παιδί μου να είμαστε κολλημένοι και φονταμενταλιστές! Λέω πως πιστεύω ότι χρειάζεται να έχουμε και μερικά πράγματα με τα οποία να παθιαζόμαστε! Να εκφράζουμε κάθετη άποψη! Να επιμένουμε! Να συζητάμε έντονα (όχι να τσακωνόμαστε ή να τα παίρνουμε).

Κι αυτά ακόμα αλλάζουν, διαμορφώνονται, πλάθονται, εξελίσσονται. ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Πώς γίνεται να περνάς όλη σου τη ζωή και να μην εκφράζεις τίποτα;

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Τρίχες (ίσιες)

τρίχεςτρίχεςτρίχες

Πρόσφατα ήταν τα γεννέθλιά μου. Νοτ ε μπιγκ ντιλ. Αλλά είναι καλό να διατηρούμε το έθιμο γιατί οι συγγενείς με πληρώνουν επειδή θυμήθηκα ότι γεννήθηκα.

Αφού λοιπόν πλήρωσα κοινόχρηστα και κινητό είπα να κάνω δωράκι στον εαυτό μου και να πάω να βάψω το τριχωτό της κεφαλής (απαίσια έκφραση. Απαιτώ ν’ απαγορευτεί. Σου κολλάει σαν κακό τραγούδι).

<Παρένθεση> Ο φίλος και κομμωτής μου δουλεύει σε ένα εξαιρετικά ψωνισμένο/χάι/μούρη κομμωτήριο, οπότε τον αγγαρεύω κι έρχεται και με κουρεύει στο σπίτι γιατί εκεί σου πιάνουνε το κωλαράκι και με τα δύο χέρια. Επειδή όμως βαφές και λοιπά δεν κάνει, πάω εκεί μια φορά τους 3-5 μήνες και με αναλαμβάνει η χρυσοχέρα γυναίκα του και μου κάνει το κεφάλι τζιτζί.</Παρένθεση>

Πάω λοιπόν. Ανέκαθεν η διαδικασία του κομμωτηρίου μου φαινόταν πολύ βαρετή και αρκετά αστεία. Είμαι πάντα εφοδιασμένη με 1-2 βιβλία για να περνάει η ώρα και ατσάλινα νεύρα. Με καθίζουν, με σερβίρουν το καφεδάκι μου. Τα ηχεία παίζουν κάποιο παλιό Aphex Twin του οποίου τον τίτλο δεν θυμάμαι.

Με παστώνουνε βαφή (η οποία ΤΣΟΥΖΕΙ! Αλλά μπρος στα κάλλη…) και μου κοτσάρουνε διάφορα, από βαμβάκι ως αλουμινόχαρτο. Κοιτάζομαι και γελάω σαν χαζή. Οι διπλανές/οί μου είναι σε αντίστοιχες φάσεις παστώματος – κουρέματος – μπούκλας κ.ο.κ. με μεμβράνες και αλουμινόχαρτα. Αφού με βάζουν στο υπεραστείο και φουτουριστικό τριχοστεγνωτή, στρίβω τσιγαράκι και διαβάζω το βιβλίο μου.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω τις ιεραρχίες στα κομμωτήρια… Το συγκεκριμένο είναι αρκετά μεγάλο οπότε έχουμε: Το αφεντικό (κουρεύει μόνο λίγους), 3-4 αρχικομμωτές/τριες οι οποίοι παίρνουν τα περισσότερα ραντεβού, 1-2 χρωματοαρχηγούς οι οποίοι αναλαμβάνουν τις βαριές βιομηχανικές βαφές, μια (τουλάχιστον) κυρία για μάνι-πέντι και πολλά άντερλινγκζ που τρέχουν να λούσουν, να καθαρίσουν, να στεγνώσουν, να κάνουν τα απλά χτενίσματα.

My assigned underling for the day λοιπόν είναι μια κοπελίτσα πολύ συμπαθητική, γελάει πολύ και λούζει απαλά και συμπαθιόμαστε γενικά. Κάποια στιγμή που έχει έρθει πάνω από το στεγνωτήριο (που θα μπορούσε να ήταν όργανο βασανιστηρίων) και τιτιβίζει γύρω απ’ το κεφάλι μου, βλέπει ότι κρατάω ένα βιβλίο και ρωτάει “Τι διαβάζεις;”

Ξεκινάω να εξηγήσω “Είναι μια σειρά βιβλίων που διαδραματίζονται σε έναν φανταστικό κόσμο…” όταν με διακόπτει και με απορία/έκπληξη/φρίκη αναφωνεί:

-ΚΑΛΕ! Αγγλικά διαβάζεις;
-Ερμ… Ναι;
-Και καταλαβαίνεις;;!
-*κενό βλέμμα* Εερμ… Ναι;

Αφού ξεκαθαρίσαμε πως, ναι, για να το διαβάζω προφανώς το καταλαβαίνω και μου τσέκαρε τα αλουμινόχαρτα στο κεφάλι με μετακόμισε στον λουτήρα (άλλη λέξη προς απαγόρευση) για να τα ξεβγάλει.

Κάθομαι στον ακριανό. Δίπλα μου κάποιον λούζουν. Παίζει το I wanna be adored των Stone Roses και ενώ νιώθω το χλιαρό νερό να με χαλαρώνει, τα πόδια μου κουνιούνται και ψιθυρίζω τους στίχους. Ο διπλανός σηκώνεται, στεγνώνεται και ετοιμάζεται να φύγει.

Είναι ο Τσίπρας.

Πόσο σουρεάλ είναι τα κομμωτήρια…

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Artistic Hitlers Of Thought

Γράφονται διάφορα. Πάντα γράφονται διάφορα. Και πολλά από αυτά έχουν να κάνουν με το ΓΙΑΤΙ μπλογκάρουμε, γιατί μιλάμε, γιατί μοιραζόμαστε, ποιοί είναι οι γνωστοί-άγνωστοι μπλόγκερζ; Είναι κάστα; Είναι επάγγελμα; Είναι αεροπλάνο;

Μετά το τελευταίο post του Χάρη, κι επειδή εγώ ξέρετε πολύ καλά πως δεν γράφω τέτοια σοβαρά, είπα να φιλοξενήσω μια άλλη άποψη. Παρακάτω λοιπόν είναι το κείμενο του ForPony!. Καλώς όρισέ τον πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. Θα τον αγαπήσεις.

Blogging is DeviantArt for Literature
By: ForPony!

Cats. Babies. Music. Cold. Coffee, or its lack there of. How do homeless people breed when it’s cold outside? Or inside I guess. What’s outside when there’s no inside? Lost thoughts that were so vivid a couple of minutes ago, and now I’m struggling to remember them. Linux.. Sex? Probably. Radio talk shows and how I hate them. How I never seem to have the music I want to listen to. Being in a different country. Libraries and stacks of books. Video games. Boredom. Gadgets and Ipods. Creativity. Cutlery and its accompanying culture. Religion. Paperclips and the money their inventor made. Anger, Fear and Aggression [smashes egg with hammer]. Movies. Schedules and Plans. Doing things you don’t want to. Catching up. Socializing. Spending money or not spending money and their respective pros and cons. Love. Concerts. Bodily functions. Organic lemons and fair trade coffee. Animal bones. Coherent thoughts. Trees. Punctuation.

These are a few things I could express an opinion or an interest in. What does the fact that I don’t mean? What makes people tell other people their thoughts when no one’s asked for them? Would I walk into a crowded room and exclaim, at the top of my voice, that I love tabasco in my pizza? Would I set up a bench on the side of a crowded street telling passers-by what I think about Korea? But what if I put a paper bag over my face? Hmm..

I  probably wouldn’t. I do think that my thoughts are mine and nobody else is interested. Don’t tell me about inferiority complexes, you don’t know me. I always believed that a thought or an opinion is best kept private, at least when it comes to expressing it outside of a conversation. Experience has taught me that people don’t always perceive it as you want, which leads to misconceptions, and then you have to explain what your initial thought was, but by the time you do you really don’t feel like talking about it any more. Then again maybe I just can’t properly express my self and that’s all.

So yes. Why do people blog? What is this burning desire that makes people want to tell others how they feel about things? Whether those things are grocery prices or their innermost secrets, why publish it? And online to boot! If I want to let my friends know what I’m up to, I email them, or call them or go out with them. And I don’t care what strangers think of me or my political/religious/coffee views. I also don’t think I’m very good at writing.

Is there a kind of templated blog where people ask you questions? “What do you think of bricks?” “What is your opinion on contemporary kenyan literature?”. Nah, I still wouldn’t consider it. I would only post one question to myself. “Who do you think you are?”, and close it.

I admit I’ve spent many an hour of entertainment reading some blogs. But I can’t help but think “how the hell do they come up with things like this?”. And what is the purpose behind it? It’s not journalism, so it’s not there to inform me. Is it patronizing me? Urging me to think? Paving the way? What if I don’t want to think about that? Noooo, I’ve already started reading it and now I can’t take my mind off it!

So from now on I will rank blogging as an art. Small bits of literature, some good, some better. Some popular, some buried. An art it is, because again it boggles my mind to think that I could ever draw something and consider it good or important enough to impose it on people. And I shall call bloggers Artistic Hitlers of Thought. Not because I don’t like you, au contraire mon fraire! But because it just popped in my head and I thought I’d share it with you.

___________________

Όσο για μένα, ξέρεις γιατί γράφω αγαπημένε μου αναγνώστη. Επειδή μπορώ. Επειδή γουστάρω ν’ ακούω το κλικι-κλικι των πλήκτρων. Επειδή έτσι μου ‘ρθε. Άι’μ ε σίμπλ γκέρλ.

Filed under: arts, επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Τραγωδία

Ποιός μαλάκας αποφάσισε ότι είναι καλό να πηγαίνουν τα παιδάκια του δημοτικού να βλέπουνε Ντενίση;

Κάθε πρωί η Παπαδιαμαντοπούλου πήζει με τα σχολικά λεωφορεία που ξεφορτώνουν ανυποψίαστα ανήλικα στην είσοδο του θεάτρου Ντενίση Ιλίσια.

ΜΗΠΩΣ κάποιος τα παίρνει;

Γιατί αποκλείεται να θεωρείται κατάλληλο για ανηλίκους αυτό!

Filed under: arts, επικαιρότητα;

Υγρός αλκοολούχος οργασμός

Δεν είναι απλά ένα τζιν. Είναι το καλύτερο τζιν που έχω πιεί ποτέ μου.

Μπήκα στην κάβα προ ημερών. Όπως ξέρετε από προηγούμενο ποστ, τα λεφτά είναι περιορισμένα, κι έτσι πήγα απλά να πάρω ένα Tanqueray να βρίσκεται στο σπίτι γιατί δεν μπορώ να τη βγάζω με motion.

Εκεί λοιπόν που απλώνω το χέρι να πιάσω το μπουκάλι (επιμελώς αγνοώντας το No.10 που είναι δίπλα), κοκκαλώνω ως συνήθως γιατί βλέπω πάλι το ε-πι-κό μπουκάλι.

Το ‘χω ξαναδεί. Κάθε φορά που μπαίνω για να πάρω το φιξάκι μου από τζιν, το χαζεύω και πάντα παίρνω το διπλανό του απλό tanqueray. Κάθε φορά που κοιτάω το ταμπελάκι μου ‘ρχεται μια σκοτοδίνη.

Λέω κι εγώ μέσα μου “μωρή Κουίνι… έχεις 2 κονσέρβες Ρίο Μάρε ΚΑΙ ένα τάπερ από τη μάνα σου. Δεν χρειάζεται να φας. Δεν χρειάζεται να βγεις. Δεν χρειάζεσαι τίποτα εκτός από αυτό το μπουκάλι. Ιτ γουίλ μπικάμ γιορ μπεστ φρένντ!”.

Κατάλαβες πολυαγαπημένε μου αναγνώστη ότι ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Νομίζω πως κι εσύ θα συμφωνήσεις ότι είναι σίγουρα από τα ωραιότερα μπουκάλια αλκοόλ που έχεις δει.

Ο ιδιοκτήτης της κάβας με κοιτάζει κάθε φορά με το ίδιο βλέμμα γεμάτο κατανόηση. Αυτή τη φορά όμως…

Το χέρι μου σταμάτησε λίγα χιλιοστά μακριά από το ράφι κι αντί να συνεχίσει τη συνηθισμένη του διαδρομή έπιασε το Hendrick’s.

Το κράτησα λιγάκι και με περηφάνεια το ακούμπησα στον πάγκο. Ο τυπάκος με κοιτάει κι εκείνος με χαρά και μου λέει “Ήρθε η ώρα του ε;”.

Ω, ναι.

Εκτός λοιπόν του ότι είναι το καλύτερο τζιν που έχω πιεί, τα ατομάκια διαθέτουν τη γαμηστερότερη σελίδα που έχω δει ποτέ για αλκοολούχο. Φαίνεται πως το φτιάχνουν με γνώση και κέφι και όπως λένε κι οι ίδιοι:

“Preferred by 1 out of 1000 gin drinkers (fine by us. It’s not easy making this stuff).”

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Το τεφτέρι

Σε κάποια ελληνική ταινία (ντάμν ιφ άι ριμέμπερ ποιά) υπάρχει το κλασσικό τραγουδάκι “Λεφτέρη Λεφτέρη…” κλπ

Ε, λοιπόν εγώ όταν το άκουσα (παιδάκι. Κάποια Κυριακή με την οικογένεια. Τρώγοντας κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Βλέποντας την ελληνική ταινία της Κυριακής), κατ’ ευθείαν μου γεννήθηκε η απορία: Τι σκατά λέει;

1. Σ’ έχω σταμπάρει στο παλιό μου το τεφτέρι; – Δηλαδή, έχει γράψει για κείνον στο τετράδιό της; ή,

2. Σ’ έχω στ’ αμπάρι στο παλιό μου το τεφτέρι; – Δηλαδή… Τον έχει κλειδώσει στο αμπάρι της και τον έχει βάλει να κάθεται πάνω σ’ ένα τετράδιο;;

Πέρασαν τόσα χρόνια και πάντα αυτή η σκέψη μου έρχεται.

Α, ρε κακομοίρη Λεφτέρη.

Filed under: μουσική, προσωπικές παράνοιες, ταινίες

Το κορίτσι και ο τόνος

Με ενοχλούν πολύ όλοι όσοι γράφουν στα ελληνικά χωρίς τόνους. Ξεβράκωτες λέξεις (νοτ ιν ε γκουντ γουέι!).

Αλλά για τον άλλο τόνο μιλάω.

Αυτός ο καλός, ευγενικός, ημιπλαστικός, λατρεμένος ψαροτόνος…

Μιας και δεν μαγειρεύω, οι πολυσαλάτες Ρίο Μάρε (ΠΟΣΟ ορόσημο είναι αυτή η μάρκα;!) είναι οι καλύτερές μου φιλενάδες. Κι όταν βρίσκεσαι στη Δίαιτα του Σκορβούτου, κι έχεις βαρεθεί το σκέτο καλαμπόκι από κονσέρβα, η ποικιλία τους είναι καλοδεχούμενη.

Ευχαριστώ Ρίο Μάρε. Για κάθε σπυρί καλαμποκιού, για κάθε καροτάκι, για κάθε φασολάκι και κάθε αρακά.

Θενκς του γιου, δις γκερλ ιζ νέβερ χάνγκρι!

Filed under: προσωπικές παράνοιες

SLAAAAAAAAAAAM!

(Many thanks to The Panda! ^__^ I owe you buddy!)

Τους αγαπώ τους Αυστραλούς. Τι καλοί κατάδικοι άνθρωποι!

Εκτός από τα καγκουρώ και άλλα συναφή, διαθέτουν και Tim-Tams.

Τα Tim-Tams είναι κάτι μπισκότα (σαν να λέμε Παπαδοπούλου γεμιστά ένα πράμα) σοκολατένια. Έχουν μπισκοτάκι πάνω και κάτω, σοκολάτα στη μέση και επικάλυψη σοκολάτας. Φυσικά, αυτή είναι η κλασσική γεύση και υπάρχουν κι άλλες, πολλές όπως: Chewy Caramel, Double Coated, Hazelnut Praline, κ.ο.κ.

Τα άτομα οι Αυστραλοί λοιπόν, εκτός από το ότι έφτιαξαν αυτό το γαμηστερό μπισκότο βρήκαν κι έναν απιστευταπίθανο τρόπο να το τρως.

Η τεχνική ονομάζεται Tim-Tam Slam και έχει ως εξής:

*Παίρνεις τα Tim-Tams σου και ένα φλυτζάνι ζεστό ρόφημα (εγώ προτιμώ ελληνικό καφέ αλλά γίνεται με οποιονδήποτε καφέ, με γάλα ή και με τσάι).
*Δαγκώνεις λιγάκι και τις δύο άκρες του μπισκότου.
*Βουτάς το μισό μπισκότο στο ρόφημα
*ΡΟΥΦΑΣ

Καθώς ρουφάς, το υγρό σπρώχνει τη σοκολάτα από το κέντρο του μπισκότου προς το στόμα σου και παπαριάζει τα δύο μπισκοτοκομματάκια ώστε να είναι ζεστά και μαλακά μόλις το βάλεις στο στόμα σου να το φας (αφού έχεις ρουφήξει ντε!).

(*ίνσερτ όργκαζμ χίαρ*)

Το μειονέκτημα είναι πως πρέπει να βρεις κάποιον (pusher) στην Αυστραλία για να σου στέλνει τα μπισκότα (fix). Αν μαζευτούμε πολλοί ίσως να μπορούμε να κάνουμε τεράστια παραγγελία -αποθέματα ενός έτους- για να έχουμε να γουστάρουμε!

Δεν είναι γλυκό. Είναι τέχνη.

Filed under: arts, προσωπικές παράνοιες