Οκτωβρίου 31, 2008 • 14:40 10
Μοναδικέ μου αναγνώστη; Μήπως ζεις στο Λονδίνο; Αν ναι, τσέκαρε την έκθεση “SPLATTER: the plausible impossibility of death in the mind of cartoon characters” στη γκαλερί THE AQUARIUM. Γαμώου!
(Ευχαριστίες στο Who Killed Bambi? που όπως πάντα μας φέρνει τα καλύτερα!)
Filed under: arts
• 14:26 8
Το ξέρουμε όλοι. Ακόμα κι αυτοί που δεν το παραδέχονται. Έι! Έχει και τραγουδάκι:
Επίσης, όποιος έχει έστω και λίγο κινηθεί στο ίντερνετ, ξέρει πώς it caters to every taste. Το φοβερό είναι, αν ποτέ πέσει στην αντίληψή σου κάτι πραγματικά φρικιαστικό (pregnant teenage midget with horse πχ), πρέπει να σκεφτείς, αγαπημένε μου αναγνώστη, πρέπει να φέρεις στο μυαλό σου εκείνον τον άνθρωπο που το βλέπει γιατί πραγματικά ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ. Κάποιος εκεί έξω φτιάχνεται με τριχωτές γριές, ποδαρίλα, άντρες με βυζιά και άλλα τέτοια.
Τα ξέρω όλ’ αυτά. Γι’ αυτό το παρακάτω βίντεο… είναι κοινωνιολογική μελέτη.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν έχετε κάποιο πρόβλημα υγείας, αν είστε κάτω των 42 ετών και αν το όνομα της μαμάς σας είναι Λίτσα, ΜΗΝ προχωρήσετε στο βίντεο.
Και πάλι… καθώς το βλέπεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, σκέψου τον άνθρωπο που το βλέπει και ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Φέρε στον νου σου τη φάτσα του. Εντζόυ:
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Οκτωβρίου 28, 2008 • 20:31 17
(Συγγνώμη που δηλώνω τα αυτονόητα αλλά φαίνεται πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που κοιμούνται τον ύπνο του ηλίθιου.)
Όχι. Ούτε αυτός υπάρχει.
Είναι αρκετά αστείο να σκεφτείς, αγαπημένε μου αναγνώστη, πόσοι άνθρωποι δέχονται να ζουν τη μαζική παραίσθηση αυτή. Πόσοι εναποθέτουν τα πάντα σ’ αυτήν την αβάσιμη και παράλογη ιδέα. Βέβαια, αν το σκεφτείς λίγο παραπάνω, παύει να είναι αστείο. Είναι καταθλιπτικό και τρομακτικό.
Δεν είναι απλά η απογοήτευση και η κατάθλιψη που σε πιάνει όταν συνειδητοποιείς ΠΟΣΟΙ άνθρωποι δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα, αλλά πόσοι απ’ αυτούς βρίσκονται σε θέσεις τόσο καίριες που ουσιαστικά κανονίζουν το μέλλον μας, ακόμα και την καθημερινότητά μας. Πόσοι απ’ αυτούς (αυτούς που πιστεύουν όλ’ αυτά τα παρανοϊκά) έχουν πρόσβαση σε πυρηνικά. Πόσοι απ’ αυτούς (τους διαταρραγμένους) ρυθμίζουν τι μαθήματα διδάσκονται στα σχολεία. Θα μπορούσα να συνεχίζω ώωωωρα έτσι αλλά άστο καλύτερα γιατί θα γαμηθεί τελείως η διάθεσή μου.
Πρόσφατα διάβαζα ένα ενδιαφέρον άρθρο του Matthew Hutson στο Psychology Today που έλεγε τα εξής:
“In ongoing research at the University of Chicago, psychologist Nick Epley and his collaborators are finding that people’s own beliefs line up much more closely with the beliefs they attribute to their gods than to those they peg on other people (these include attitudes about abortion, gay marriage, and the Iraq war). And if you manipulate people’s views, their god’s assigned views change too. Further, neuroimaging shows that pondering God’s thoughts and considering your own, both activate the same parts of the brain, areas distinct from those used to guess the views of the average American.
Epley suggests three possible explanations for the god-self overlap. First, when we have little information about what others are thinking -god is the ultimate secret-keeper- we assume they’re like us. Second, the idea that you and your “man upstairs” are on different pages is threatening. And third, since what you believe is true (you think) and god believes what’s true, you must have the same beliefs.
(…) About half of Americans consult god for advice daily. In light of these data one could ask whether that’s any more productive than asking your imaginary friend where you put your keys; he doesn’t know any more than you do.”
Φάσινειτινγκ ε;
Έτσι, για το κερασάκι στην τούρτα, ας βάλουμε στο παιχνίδι και τη φιλοσοφία. Ανέκαθεν το “Πρόβλημα του Κακού” έφερνε τους θρήσκους σε δύσκολη θέση. Δανείζομαι το φιλοσοφικό σίκουενς από το Stanford Encyclopedia of Philosophy και το Metaphysics Research Lab του Stanford:
Μπορείτε να βρείτε και τις ωραίες και πλήρεις φιλοσοφικές εξισώσεις – παραδείγματα, διαβάζοντας τη σχετική σελίδα.
Δεν αναφέρω κανένα λογικό και επιστημονικό επιχείρημα. Νομίζω πως 1. έχουμε προχωρήσει πολύ στην επιστήμη για να την εξευτελίζουμε χρησιμοποιώντας την για ν’ αποδείξουμε σουρεαλιστικούς ισχυρισμούς και, 2. όπως λέει κι ο Dawkins “the burden of proof” πέφτει σ’ εκείνους που υποστηρίζουν τις παράλογες και τρελες ιδέες.
50ft queenie over and out.
Filed under: (αντι)θρησκευτικά
Οκτωβρίου 27, 2008 • 22:58 0
Ελλείψει ίντερνετ, είδα αρκετά Scrubs, κάποια Reno 911! και The Big Bang Theory. Σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα και τα τρία!
Το The Big Bang Theory είναι πραγματικά καταπληκτικό, φτιαγμένο από τον Chuck Lorre, ο οποίος πρέπει να είναι γαμώ τα παιδιά, γιατί εκτός του ότι κάνει ωραίες σειρές, στο τέλος κάποιων επισοδίων πετάει μια εικόνα μιας κάρτας (που ονομάζει “vanity card”) για λίγα δευτερόλεπτα και λέει τα δικά του. Τα δικά του όπως:
Doctor: Any other physical problems lately?
Me: Well, yeah… frequent urination. Very annoying.
Doctor: Oh, that’s just a result of your prostate getting larger as you get older.
Me: It could be a result of your index finger.
Doctor: Hey, I don’t enjoy that part of the exam either.
Me: So you say, but you do it every time.
Doctor: If you’re interested, there’s a new drug you can try that will help with the frequent urinating.
Me: Oh yeah, I think I saw a commercial. Bunch of middle-aged guys driving in a convertible, drinking bottles of water and celebrating not having to pee. Made me weep for the Age of Aquarius.
Doctor: Huh. Well, I don’t watch much TV.
Me: Thanks. I support your profession.
Doctor: Would you like to try some free samples?
Me: Maybe. Are there any side effects?
Doctor: Not really. Occasional retrograde ejaculation.
Me: I’m sorry, what?
Doctor: The ejaculation reverses direction and goes into the bladder.
Me: I think I’m okay peeing a lot.
Doctor: Are you sure?
Me: Positive. In fact I’m peeing right now.
(Chuck Lorre Productions – Vanity Card #179)
(Μπορεί να είναι φτηνά υποκατάστατα του internet αλλά… i haz them.)
Εντζόυ!
Filed under: προσωπικές παράνοιες, ταινίες
• 12:19 10
Μην τη βλέπεις έτσι χαριτωμένη. Ροχαλίζει.
Από την Παρασκευή δεν έχω ίντερνετζ στο σπίτι.
Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα έχοντας δει στον ύπνο μου ότι (για λόγο που δεν θυμάμαι. Ίσως και χωρίς λόγο) έριχνα βόμβες σε κάτι καθολικούς και τους ανατίναζα. Φορούσαν λευκά ράσα κι εκείνα τα γελοία ψηλά καπέλα και κάτι πωςταλένε, αυτά που κρεμάνε σαν κασκολάκια. Η όλη φάση ήταν POV σαν να έπαιζα Quake αλλά νομίζω πως με άκουγα να γελάω. Τα ματωμένα διαμελισμένα σώματά τους πετάγονταν αρκετά ψηλά. Θυμάμαι πως σκεφτόμουν “αυτές οι χειροβομβίδες είναι πολύ καλές. Να ξαναπάρω”.
Την Κυριακή κοιμήθηκα περίεργες ώρες οπότε δεν ξέρω καν αν είδα όνειρο.
Σήμερα το πρωί… Πλένοντας τα δόντια μου κ.λπ., μου ήρθαν οι εικόνες από το όνειρο που είδα:
Είχα πάει, λέει, με τη μαμά μου σε ένα υπαίθριο μαγαζί (που βρισκόταν ΚΑΙ στην Αθήνα ΚΑΙ στη Λευκάδα ταυτόχρονα για κάποιον λόγο) να φάμε. Στην αρχή όλα ήταν καλά και το φαγητό νόστιμο. Μετά μας φέρνουν 2-3 πιάτα και η μάνα μου τα παίρνει κρανίο λέγοντας κάτι του τύπου “Μα είναι δυνατόν!; Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι κλέβετε το φαγητό από (*insert something surreal here* δε θυμάμαι από πού το κλέβανε αυτοί το φαγητό)!”
Καθώς τα έλεγε αυτά, εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι τι γινότανε και προσπαθούσα να φάω τα μακαρονάκια μου. Ώσπου στη δεύτερη μπουκιά, κάνω έτσι και βλέπω μέσα στο πιάτο ένα κέλυφος κατσαρίδας. Από αυτές τις τεράστιες που συνήθως έχουν φτερά. Μου έρχεται εμετός, κρατιέμαι, σκέφτομαι ότι δεν έφαγα τίποτα που να κάνει κρατσκρατς αλλά ένιωθα σαν κάποιος να μου είχε κάψει το στομάχι.
Από εκεί, με κάποιον τρόπο και για κάποιον λόγο, βρέθηκα να είμαι σε μία σπηλιά γιατί έπρεπε, λέει, να πάω εκεί να επισκεφθώ μια τρελή γυναίκα που ζούσε με κατσαρίδες για να συνεργαστούμε και να νικήσουμε την κακιά, η οποία ήταν η Μπακογιάννη (κάπου εδώ το υποσυνείδητό μου έχει βαρέσει τρεις ενέσεις μπας και ξυπνήσω και γλιτώσει).
Τεσπά, πάω στη σπηλιά, όπου είναι πολύ μικρή και στη μέση είναι ξαπλωμένο ένα γκομενάκι με μαύρο μαγιώ και γαμώ τα κορμιά, και είναι καλυμμένη με κατσαρίδες (ίσως θα έπρεπε σ’ αυτό το σημείο να αναφέρω πως οι κατσαρίδες είναι ο μεγαλύτερος φόβος/αηδία μου). Αυτή λέει ήταν μουγκή και επειδή και η σπηλιά ήταν στενή, έπρεπε να σταθείς στη μια μεριά κι εκείνη έστελνε μια κατσαρίδα να σου μιλήσει με τη φωνή της.
Η κατσαρίδα ήρθε, μου μίλησε για το σχέδιο της Μπακογιάννη και μου εξήγησε τι πρέπει να κάνω για να μη νικήσει. Μετά το σώμα της γκόμενας άρχισε να ανοίγει σε φλούδες και το κρέας της από μέσα είχε κάτι περίεργα σχέδια σαν στόματα με δόντια μυτερά. Ένα από αυτά τα ανοίγματα/φλούδες, κατάπιε την κατσαρίδα που μου μιλούσε κι εγώ έφυγα.
Υπάρχει περίπτωση να υπήρχε και ένα σπαθί που έπρεπε να πάρω ενάντια στη Μπακογιάννη.
Και αυτό ήταν το όνειρο.
Εννοείται πως πρέπει να συνδυάσω τα φρικτά όνειρα με την έλλειψη ίντερνετ. Είναι φανερό πως ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ το ίντερνετζ μου! Επίσης κατάφερα να ξυπνήσω κουρασμένη. Δεν ξέρω αν έβλεπα τον εαυτό μου ως θηλυκό Μπίλμπο να πολεμάει τη Σάουρον/Μπακογιάννη, αλλά ξύπνησα λες κι έσκαβα (Ίσως φταίει και που κλείνει η μύτη μου και δεν μπορώ ν’ ανασάνω στον ύπνο μου).
Αχέμ. Όβερ αντ άουτ.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Οκτωβρίου 22, 2008 • 23:18 7
Περπατώντας προς το ταχυδρομείο σήμερα το πρωί, παρατήρησα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι στην άκρη του δρόμου που περίμενε ταξί. Στον δρόμο που περίμεναν, πολύ σπάνια θα έβρισκαν και σκέφτηκα να τους πω να πάνε δυό στενά πιο κει.
Πάνω που το σκεφτόμουνα, σκάει μια μαύρη μερσεντές, τους κορνάρει και σταματάει λίγο πιο κει, στην άκρη. Η κυρία κοιτάζει τον κύριο και του λέει “Φώντα; Ο Ιάκωβος είναι;”, “Όχι ρε Λιλή”, λέει εκείνος “στάσου να δω”. Πάει στο παράθυρο της μερσεντές, κοιτάει και ρωτάει τον οδηγό “Ε… γνωριζόμαστε;” όπου και ο οδηγός του απάντησε: “Όχι κύριος… Πειρατικό είμαι.”
Ο πειρατής τους έβαλε μέσα και έφυγε με πατητές.
Στο σύννεφο που άφησε πίσω του με τύλιξε και με άφησε να σκέφτομαι τις αγγλικές διαφημίσεις για τα παράνομα ταξί (“ΤΗ ΒΙΑΣΑΝ! Θα μάθει τώρα να μην μπαίνει σε ΠΑΡΑΝΟΜΑ ταξί!”).
Άντε. Καλή αρχή.
Filed under: επικαιρότητα;
Οκτωβρίου 21, 2008 • 18:22 4
Έσπασα ένα νύχι κουβαλώντας κάτι κουτιά σήμερα!
Αργκ!
(Τώρα θα αρχίσουν τα σχόλια από τον Άγνωστο και τον Ονούφριο για την ποιότητα του blog… Ρ’ΑΕΙΣΙΧΤΙΡ!!)
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Οκτωβρίου 19, 2008 • 22:31 10
…και μου έχει σπάσει τα νεύρα.
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
Οκτωβρίου 17, 2008 • 17:20 7
Όσοι έχει τύχει να γίνουν μάρτυρες των διάφορων ψυχαναγκαστικών τικ μου, (αφού ανακαλύπτουν πως δεν έχω κανένα rainmanικό ταλέντο και γκρεμίζονται τα όνειρά τους για γρήγορα κέρδη από στοιχήματα στο πόκερ) συνήθως ξεκινούν σενάρια για την υποθετική μου καριέρα σαν προγραμματίστρια.
Περνάει κάποια ώρα μέχρι να εξηγήσω ότι είμαι τόσο σχετική με τα μαθηματικά και τους υπολογιστές όσο ένα ψάρι πάνω σε μονότροχο ποδήλατο και πως το να έχεις ψυχαναγκασμούς σε σχέση με την τάξη, τη θέση των πραγμάτων, την ισορροπία των μεγεθών και να είσαι compulsive counter of all things tangible, δεν σημαίνει ότι μπορείς να γίνεις προγραμματιστής.
Μετά από αυτές λοιπόν τις συζητήσεις, σκέφτομαι πόσο εύκολα θα έπεφτα στην παράνοια, αν όντως έκανα αυτή τη δουλειά… Η ευτυχία του να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα σε ένα δυαδικό περιβάλλον, η τάξη που εγγυάται η linear σκέψη, η συγκέντρωση σε ένα κλειστό και προστατευμένο σύστημα, το χτίσιμο των κανόνων και ο έλεγχος και επανέλεγχος όλων αυτών…
*bliss*
Αλλά μετά;
Πώς μπορεί κανείς να έχει ΟΛΑ αυτά και κάθε φορά που ανοίγει την πόρτα του να μπαίνει/βγαίνει στο χάος; Πώς να μην αποκτήσει διαρκή μανία με την υπογράμμιση μοτίβων σε όλα όσα υπάρχουν γύρω; Πώς να μην αναπτύξει σοβαρά προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις; Πώς να μην έχει πρόβλημα με την κατανόηση και έκφραση των (φύσει παράλογων) συναισθημάτων; Πώς αφήνει τη ζεστή -σχεδόν εμβρυακά ήρεμη- αγκαλιά ενός κόσμου με σκοπό, με κανόνες, με τάξη, με τέλεια δομή;
Γι’ αυτό οι προγραμματιστές είναι πάντα στην καρδιά μου.
Υποφέρουν.
Ας τους δείχνουμε την αγάπη μας.
*HUG*
Filed under: science freaktion, προσωπικές παράνοιες
famous last words