is it me that does the looking?
Αναρωτιέμαι… Έχεις πονέσει ποτέ, μοναδικέ μου αναγνώστη;
Αντ άι ελάμπορεϊτ:
Όταν όλα πάνε καλά, όταν όλα σου τα όργανα λειτουργούν όπως πρέπει (όταν δηλαδή υπάρχει απουσία προβλήματος ή/και δυσλειτουργίας) δεν νιώθεις τίποτα. Κινείσαι, αναπνέεις, περπατάς, τρως, πίνεις και όλα τα σχετικά, χωρίς να έχεις (συν-)αίσθηση του πώς το κάνεις. Δηλαδή, γνωρίζεις πως όταν τρως, μασάς με τα δόντια σου, καταπίνεις, η τροφή φτάνει στο στομάχι από τον οισοφάγο σου κλπ, αλλά δεν έχεις σωματική αίσθηση της διαδικασίας αυτής.
Όταν όμως κάποιο κομμάτι σου δεν λειτουργεί σωστά… ΤΟΤΕ το αισθάνεσαι. Αν δεν έχεις πρόβλημα με τη χώνεψη, δεν έχεις αίσθηση του ΠΟΥ είναι το στομάχι σου (προσοχή: δεν εννοώ πως δεν ξέρεις που βρίσκεται. Απλή ανατομία. Το ξέρεις αυτό. Εγώ λέω πως δεν το αισθάνεσαι). Όταν όμως έχεις πρόβλημα γιατί το στομάχι σου δυσλειτουργεί, και πονάει καθώς χωνεύεις, ο πόνος που δημιουργείται σου θυμίζει πού είναι το στομάχι σου, μέσα στο σώμα σου. Δεν έχεις λόγο να νιώσεις το δέρμα σου, αλλά αν κάτι σε τσιμπήσει ή χτυπήσεις, ξαφνικά έχεις επίγνωση και καθαρή εικόνα του σημείου.
Μια λογική συνέχεια αυτής της παρατήρησης είναι η σκέψη ότι, η απουσία αίσθησης του σώματος είναι ΚΑΛΗ. Πράμα που έρχεται σε άμεση αντίθεση με τις ψυχαναλυτικές θεωρίες για το σώμα. Ή μάλλον είναι λίγο “η κότα ή το αυγό”.
Στις θεωρίες της περί “ασυνείδητης εικόνας του σώματος“, η Φρανσουάζ Ντολτό καταλήγει πως η κακή εικόνα για το σώμα μας, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα φυσιολογίας. Αν όμως η ασυνείδητη εικόνα του σώματος είναι καλή και υπάρξουν τέτοια προβλήματα, καλώντας την προσοχή του εγκεφάλου στα προβληματικά σημεία… τότε δεν υπάρχει εξασθένηση της καλής εικόνας;
(Δεν πιάνω καν τα υπόλοιπα ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με το body schema και την ανυπαρξία εικόνας σώματος στις cyber ζωές μας…)
Το κερασάκι στην τούρτα όμως, μπήκε όταν διάβασα κάποιες ιατρικές μελέτες (μόλις θυμηθώ πού τις βρήκα, θα τις λινκάρω) που αποδεικνύουν το εξής:
Ασθενείς με προχωρημένες περιπτώσεις Altzheimer’s και άνοιας “χάνουν” τις προηγούμενες ασθένειές τους. Πχ. αν κάποιος ασθενής έχει καρδιοπάθεια ή ακόμα και καρκίνο, ΟΛΑ τα συμπτώματα και σιγά σιγά, η ίδια η ασθένεια, εξαφανίζεται καθώς γίνεται πιό έντονη η άνοια ή το Altzheimer’s!
Χάου κούλ ιζ ΔΑΤ!!;
Τέλος πάντων. Όλες αυτές οι σκέψεις είναι ερωτήματα που πηγάζουν από την πρώτή, βασική, παιδική απορία: όταν αγγίζεις το χέρι σου με το άλλο σου χέρι τι νιώθεις; Να αγγίζεις ή να σε αγγίζουν; Ή και τα δύο;
Πόνεσε το κεφάλι μου.
Πάω να δω λίγο Pimp My Ride να ισιώσω.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
famous last words