(my thanks to null)
O Τζον χωρίς τον Γκάρφιλντ είναι απλά ένας μοναχικός, τραγικός λούζερ.
Άσε που το στριπάκι δείχνει καλύτερο έτσι.
Filed under: comics
Αυγούστου 28, 2008 • 11:35 0
Garfield Minus Garfield
Αυγούστου 27, 2008 • 11:50 8
Σουρεάλ όνειρα και φάνκι βυζιά
Εχτές είπα/έκανα μια μαλακία και μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Αφού κάποια στιγμή κοιμήθηκα, άρχισα να βλέπω περίεργα όνειρα. Δεν θυμάμαι αν ήταν ένα ή πολλά μαζί (μάλλον το δεύτερο) αλλά έπαιζε πολύς σουρεαλισμός.
Κάτι λίγο που έτρεχα ατελείωτα μέχρι που πονούσαν οι πατούσες μου, κάτι τα ταξίδια με αερόστατο, κάτι που είδα σχεδόν όλον τον κόσμο που ξέρω… ξύπνησα κουρασμένη.
Στο τέλος του ονείρου θυμάμαι που εξηγούσα στον null ότι ξέρω για το Azumanga Daioh για να γράψει κάποιο ποστ που ήθελε.
Καθώς λοιπόν έψαχνα μια φωτογραφία στο google images ψάχνοντας τη λέξη surreal, έτσι για να πάρει το ποστάκι λίγο χρώμα… έπεσα πάνω στην DJ Surreal. Της αξίζει η θέση στο ποστ.
DJ Portia Surreal
Αυτά προς το παρόν μοναδικέ μου αναγνώστη.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Αυγούστου 26, 2008 • 11:27 5
Τουτού (aka Βρουμβρουμ – μπιπμπιπ)
Έχω αρκετές φορές αναφέρει θέματα σχετικά με αυτοκίνητα. Κυρίως σε σχέση με το πόσο δεν χρειάζονται στην Αθήνα κ.ο.κ. Είπα λοιπόν, έτσι για διαφορά, να βάλω εδώ ένα από τα αγαπημένα μου αυτοκίνητα.
Το BMW Isetta είναι από τα πιο χαριτωμένα αυτοκίνητα που έχω δει ποτέ!
Γεννημένο στα μεταπολεμικά χρόνια από την ανάγκη της οικονομικής μετακίνησης βρήκε σπίτι σε πολλές χώρες με λιγάκι διαφορετική όψη και παρατσούκλια όπως “αυγουλάκι”. Η μπροστινή του πόρτα και τα στραβά του πόδια (ρόδες) ήταν τα χαρακτηριστικά που με έκαναν να το ερωτευτώ.
Όχι πως δεν μου αρέσουν και άλλα αυτοκίνητα που είναι πιό φαντεζί, αλλά αυτό είναι πραγματικά μοναδικό!
Άσε που και ακόμα και σαν μπατσικό δείχνει απίστευτα CUTE!
Με λίγα λόγια, το Isetta είναι απιστευταπίθανο! Περιμένω με χαρά το 2010 που θα βγάλει καινούργια βερσιόν του η BMW.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Αυγούστου 20, 2008 • 00:04 7
Μεταδιακοπευτική Ντόπα
Γύρισα.
Στον δρόμο έμαθα αρκετά εκπαιδευτικά πράματα:
-Τι κι αν ζητήσεις (και πληρώσεις για) να ταξιδέψεις με το “γρήγορο” δρομολόγιο του ΚΤΕΛ; Με το αργό θα σε βάλουνε να πας.
-Τι κι αν παραπονεθείς; Πάλι θα έχεις κάνει 7 ώρες μέχρι να φτάσεις.
-Τι κι αν έχεις πάρει μαζί σου ωτοασπίδες; Η Βανδή κι ο Τερλέγκας θα ακούγονται και πάλι στο τέρμα μέσα στο λεωφορείο.
-Τι κι αν περιμένεις στην ουρά για το ταξί με υπομονή (ενώ καπνίζεις πέντε-πεντε τα τσιγάρα μετά την έλλειψη); Κάποιος ελληνοπαπάρας θα χωθεί μπροστά σου.
Κερασάκι στην ταξιδιωτική μου τούρτα: Μπήκα στο ταξί (πάλι Βανδή έπαιζε. Και ο ταρίφας και ο ΚΤΕΛιατζής άκουγαν Ντέρτι FM) και έπεσα σε έναν από τους ομιλητικούς. Έτσι έμαθα πως εχτές, ο εν λόγω κύριος, πήρε κούρσα μια τύπισσα από το αεροδρόμιο, η οποία μόλις είχε φτάσει από το εξωτερικό όπου παραθέριζε με την οικογένειά της και του ζήτησε να την πάει μέχρι ένα μέρος κοντά στη Λαμία για να δει αν ο γκόμενός της (ο παράνομος ντε!) ήταν στο εξοχικό με γνωστό τσουλάκι που υποψιάζεται. Πήγαν, ήπιαν καφέ στα πλατανάκια της πλατείας όσο περίμεναν το (δις)παράνομο ζευγάρι, δεν έβγαλαν άκρη (πιστός εραστής φαίνεται αυτός) και μετά επέστρεψαν στην Αθήνα.
260 ευρουλάκια έβγαλε το άτομο. Αυτά είναι. Μετά μου έλεγε για κάτι γνωστούς του που πήγαν διακοπές στο Ντουμπάι (“πολύ χλίδα ρε κοπελιά”) και πως πιό φτηνά τους ήρθε από τη Σαντορίνη που ψάχνανε και μετά συνέχισε με συνομωσιολογικά στοιχεία για τους Άραβες και το πετρέλαιο.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά έφτασα στο σπίτι, άνοιξα βαλίτσα, έβαλα τα πλυντήριά μου και σας δίνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς για τη νέα εργατική σεζόν.
Εγώ λέω ν’ αρχίσω να ντοπάρομαι από Σεπτέμβρη γιατί δεν με βλέπω καλά.
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
Αυγούστου 11, 2008 • 23:49 8
ΣΟΚ!
ΣΟΚ!
Η κυρία που “προσέχει” τη γιαγιά μου είναι από το Ουζμπεκιστάν. Κατάλαβες. Είναι μορφωμένη κυρία, που η τύχη την έριξε από τα ψηλά στα χαμηλά και λοιπά και λοιπά (έκανα και ρίμα!).
Η εν λόγω κυρία, στο δωμάτιο που χρησιμοποιεί, έχει αναρτήσει τρία κάδρα. Ένα του μπαμπά της. Ένα της μαμάς της. Κι ένα με τον Πρόεδρο Πούτιν. Ο.ο
Έψαξα μάταια να βρω την ίδια φωτογραφία αλλά μη βρίσκοντάς την, βολεύτηκα με την παραπάνω. Εκείνη που έχει η κυρία είναι κλάσεις ανώτερη, καθώς έχει τον πρόεδρο ημίγυμνο (όπως ανωτέρω), κρατώντας ένα τεράστιο όπλο.
Γουάτ μόρ κουντ ε γκέρλ ασκ φορ!;?!
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
• 23:44 0
Σπλιτσπλατσπλοτς!
Είμαι επισήμως σε διακοπές!!
Αυτό δεν σημαίνει πως σε ξεχνάω, μοναδικέ μου αναγνώστη! Σ’ έχω έννοια εγώ.
Από αύριο το πρωί θα μουλιάζω μέσα στη θάλασσα κάνοντας ατελείωτες βουτιές, τούμπες, κατακόρυφους και πατητές. Θα χρησιμοποιώ και το αγαπημένο μου αξεσουάρ θαλάσσης (όχι τα μπρατσάκια): εκείνο το πραματάκι που δεν ξέρω πως το λένε, ας το πούμε “μανταλάκι μύτης” (ναι, αυτό που βάζουνε τα κορίτσα στη συγχρονισμένη κολύμβηση).
Θα γυρίσω μόνο όταν θα έχω μουλιάσει τόσο ώστε το ζάρωμα του δέρματος να έχει γίνει μόνιμο.
Ως τότε, η παρουσία μου θα είναι αραιή (σαν το μαλλί μου).
Φιλάκια στα μουστάκια!
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
Αυγούστου 8, 2008 • 00:02 14
Γκαβομάρα στο ντους
Είναι παράξενο τι παρατηρούμε…
Όντας “παιδί με γυαλιά” από τα 7 μου (seriously), έχω συνηθίσει να κοιτώ τον κόσμο είτε μέσα από ένα πλαίσιο σαν κορνίζα, είτε εντελώς θολά (no sir. I just don’t DO contacts ;P). Οι λίγες φορές μέσα στη μέρα μου που δεν φοράω τα γυαλιά μου είναι αρκετά άβολες και αποσυντονιστικές.
Μη με λυπάσαι μοναδικέ μου αναγνώστη! Τρελαίνομαι για τα γυαλιά. Είναι απίστευτα όμορφο αξεσουάρ. Άσε που βλέπεις και πού πηγαίνεις κιόλας.
Παρατήρησα λοιπόν το εξής: κάνοντας ντους, κι ενώ το νερό κυλάει στα μούτρα, σκύβοντας (για το σαπούνι – χαρχαρχαρ) οι σταγόνες του νερού έπεφταν από το πρόσωπό μου. Συγκεκριμένα, ένοιωθα τις σταγόνες να κυλούν από τα ματοτσίνορά μου (αυτή η λέξη είναι γαμάτη btw) και κόλλησα…
Κοιτώντας τις σταγόνες τις έβλεπα θολές όταν είχαν απομακρυνθεί από το πρόσωπό μου, αλλά υπήρχε μια στιγμή που ήταν στην τέλεια απόσταση από τα μάτια μου, ώστε να τις βλέπω ξεκάθαρα!! Το εφέκτ του να τις παρατηρώ γι’ αρκετή ώρα ήταν σαν να κοίταγα μέσα από μια φωτογραφική μηχανή που έμπαινε και έβγαινε από το φόκους της σε δευτερόλεπτα!
Συμπέρασμα 1: Who needs drugs when you can have short-sightedness???!
Συμπέρασμα 2: Αν κάτσεις σκυμμένος στο ντους αρκετή ώρα παρατηρώντας το κινηματογραφικό εφέκτ των σταγόνων που κυλάνε από τη μάπα σου, σε πιάνει η μέση σου.
Συμπέρασμα 3: Sleep tight boys and girls. I’ve got us covered on the insanely-stupid-remarks area.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Αυγούστου 4, 2008 • 23:53 6
Στον δρόμο
Είναι κάτι φορές που το μόνο που φαντάζομαι μπροστά μου είναι ανοιχτός δρόμος. Μαυρόασπρος, κόκκινος, πράσινος, πορτοκαλής, μπλε… Ανοιχτός. Εικόνες από όλες τις ταινίες που έχω δει. Σκηνές μέσα από άπειρα παρμπρίζ με θέα τον ορίζοντα, τρεις κάκτους να τους δέρνει ο άνεμος της ερήμου και το πουά από ρόουντκιλ.
Τις έχω από αρκετά μικρή αυτές τις φαντασιώσεις. Πότε σε αυτοκίνητο, πότε σε (μη γελάσεις) νταλίκα*, είμαι εκεί και δεν υπάρχει τίποτα και κανείς άλλος.
Μαλακία που είμαι στην Αθήνα απ’ αυτήν την άποψη. Γιατί εδώ τι να το κάνω το αυτοκίνητο; Άλλο να τρέχεις μόνη σου στις ερημιές του Νότου της Αμερικής, κι άλλο να είσαι κολλημένη στην κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας.
Τεσπά. Έτσι κι απόψε. Έκλεισα τα μάτια μου και ξαναήρθε η εικόνα.
Ρόουνττριπ ένιγουαν;
*Όταν με ρωτούσαν την κλασσική ερώτηση “τί θέλει το κοριτσάκι να γίνει όταν μεγαλώσει;;” (insert stupid grin και τσίμπημα στο μάγουλο), είχα την τάση να λέω 3-4 πράματα μαζί. Τα πιό συχνά ήταν “αστροναύτης-μπαλαρίνα-οδηγός νταλίκας-δικηγόρος”. Δεν λέω ότι έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, ούτε κι έγινα τίποτε από αυτά. Αλλά πάντα μου άρεσαν οι νταλίκες. Ίσως έφταιγε το κόλλημα με τους Τρανσφόρμερζ…
Filed under: προσωπικές παράνοιες
famous last words