Από εχτές παρατήρησα πως οι γνωστοί ζητιάνοι που βλέπω στη διαδρομή μου έχουν εξαφανιστεί. Στη θέση της κυρίας τσιγγάνας στο αναπηρικό καροτσάκι είναι τώρα ένας κύριος με “λευκά” γένια με κομματάκια φαγητού επάνω και κιτρινίσματα γύρω από το στόμα λόγω τσιγάρου. Προφανώς δεν ξέρει να χρησιμοποιεί το καροτσάκι τόσο καλά όσο η κυρία, αφού το έχει βάλει σε μια άκρη που εύκολα προσπερνιέται, σε αντίθεση με την κυρία, που το βάζει σε τέτοιο σημείο ώστε να πρέπει να κάνεις παράκαμψη για να μην πέσεις πάνω στο καροτσάκι, και συνήθως τα νύχια των ποδιών της που περισσεύουν σου γδέρνουν τη γάμπα.
Στην προηγούμενη γωνία, ο τύπος με το πρησμένο πόδι έχει εξαφανιστεί και ούτε καν φρόντισε ν΄αφήσει αντικαταστάτη! Το ίδιο ισχύει και για τον κύριο στο πόστο δίπλα στους σκουπιδοντενεκέδες του νοσοκομείου (εκεί που κατούραγε ένας άλλος ένα πρωί). Ο καλός επαγγελματίας όμως φαίνεται. Ο νεαρός της μεθεπόμενης γωνίας φαίνεται να εκπαίδευσε άλλον τύπο, ο οποίος θα έχει φοβερό μέλλον. Κάνει αυτό το σιχαμένο με τις ροχάλες και τις φωνές που το κάνουν πολύ δύσκολο να μην τον κοιτάξει ο κόσμος.
Και οι υπόλοιποι; Μήπως το καλοκαίρι αποδημούν σε καλύτερα κλίματα; Μήπως βαρέθηκαν το κέντρο κι είπαν να πάνε στα παραθεριστικά τους σημεία στη Γλυφάδα, την Κηφισιά και άλλους εξωτικούς προορισμούς;
Καλές διακοπές!
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
