Γαμημένη κατάσταση

Διάβασα από τον alex αυτό, που αναφέρεται σε αυτό. Παίρνω το δεύτερο κείμενο, το αντιγράφω και το προσαρμόζω φορ γιορ ρίντινγκ πλέζουρ:

“Επιστροφή σ’αυτή την αυτοαναφορική γαμομπανανία με τους καβατζόπουστες σκατοπαρτάκηδες κατοίκους της, τους τόσο περίφανους γι’αυτή την τελευταία τους ιδιότητα. Επιστροφή στους ελληνικούς κωλόδρομους τους τίγκα στη μίζα, στη γαμοπολυκατοικία μου με τους παράφρονες γειτόνους και τα καβατζωμένα δωματιάκια στην ταράτσα.

Θα πάω στο γαμομέτριο πανεπιστήμιο μου στην εφορία και θα μπω στη σκατογραμματεία, θα μαλώσω με τις αγάμητες ή στραβογαμημένες που δουλεύουν εκεί, θα διαβάσω δέκα φορές εκείνη τη σκατοφωτοτυπία που βλέπω κολλημένη σ’ένα ράφι πέντε χρόνια τώρα, με τίτλο «κάπνισμα, η πιο κιτς συνήθεια», λες και το να έχεις το πανάσχημο μωρό σου (ναι αυτό που είναι σε πάμπλικ ντισπλέι δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή) να σου λέει «αγκού» στο τηλέφωνο ενώ περιμένουν 40 μαλάκες που πρέπει να εξυπηρετηθούν σε μια ώρα είναι καλύτερο.

Μετά θα πάω να βρω έναν σκατομέτριο καθηγητή μου που θα πρέπει να τον κάνω να καταλάβει ότι η δουλεία που έκανα 6 μήνες σε σοβαρά πανεπιστήμια αξίζει να αναγνωριστεί και από το κωλοχανείο μας. μαλάκα αγράμματο, που θα μου πει πως πρέπει να τσεκάρει τη δουλειά μου γιατί “αγαπά τα σωστά ελληνικά” ενώ μπορεί να γράψει τη λέξη “οπωροπωλείο” με 5 διαφορετικές ορθογραφίες. Στη συνέχεια θα κατέβω στο κωλοκυλικείο να πάρω έναν καμένο καφέ (αυτός δε θα’ναι μέτριος, θα είναι σκέτος), θα με στραβοκοιτάξει ο μαλάκας που δουλεύει εκεί, λες και φταίω εγώ που ψήνει τυρόπιτες όλη μέρα, και θα δω ένα κάρο κρετίνους συμφοιτητές συμπολίτες/συνεργάτες μου.

Ύστερα θα πάω στο κέντρο για καμιά βόλτα, που δεν έχει πεζοδρόμιο να περπατήσεις με τους σκατοαργόσχολους θεσσαλονικείς που πίνουν καφέ όλη μέρα κουτοπόνηρους σκατομπουρτζόβλαχους “αθηναίους από την επαρχία που γκρινιάζουν ολημερίς πόσο καλύτερα είναι στο χωριό τους, θα καθήσω στο μπαρ στο μόνο καφέ της γαμόπολης που έχει κάποιο νόημα να κάθεσαι, και θα μιλήσω με έναν από τους δύο μπάρμεν στους οποίους έχει νόημα να μιλάς (και ναι, είναι αδέρφια φίλοι μου, μη γελάτε βλάκες, για κλάματα είναι).

Τα βράδια θα βγώ σε ένα από τα δύο μαγαζιά – ρέπλικες των μαγαζιών που βρίσκεις σε κάθε γωνία στο Rotterdam, θα πετύχω κάνα δυο πρώην γκόμενες, και σ’αυτή τη ζηλευτή ατμόσφαιρα θα πιώ δυο τρεις μπόμπες μείνω στο σπίτι με ανακούφιση που δεν είναι ανάγκη να βγω να δω τις ίδιες σκατόφατσες που βλέπω όλη μέρα και θα πιω τα τζινάκια μου ακούγοντας μουσικούλα και προσπαθώντας να τα ξεχάσω όλα.

Με το τέλος του καλοκαιριού θα πάω να βρω μια μίζερη δουλειά σε κάποιο μέτριο γραφείο (εδώ είναι επιλογή το μέτριο γιατί τα καλά θα με ξεπατώσουν), και για την επόμενη χρονιά θα διαβάζω κάτι μίζερες ιστορίες που μου έχουν μείνει. Θα συνεχίσω να δουλεύω τρεις δουλειές και να μην κοιμάμαι, προκειμένου να βγάλω τα μίνιμουμ προς το ζην ενώ δίπλα μου, μαλάκες, παίρνουν μίζες και πνίγονται στα φράγκα.

Και το χειρότερο; Αυτό που περιγράφω είναι η πραγματικότητα όλων των φίλων μου στην ελλάδα, και φαντάζομαι και της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων της ηλικίας μου.“

Φχαριστώ ρε Άλεξ. Μου ‘φτιαξες το κέφι. :\