Ιουλίου 31, 2008 • 23:17 6
Ε, ρε… Κάτι ήξερε το Μαντονάκι.
Εγκζιστένσιαλ άνγκστ και μαλακίες. Πήγα, ξόδεψα τα λεφτά μου (αυτά που απέμειναν μετά την εξόφληση ΟΛΩΝ των λογαριασμών και τα οποία κανονικά έπρεπε να κρατήσω για φαΐ, τσιγάρα και εμέρτζενσιζ) σε βιβλία, κόμιξ και ντι-βι-ντι, και στάνιαρα.
Αλλά πώς να το κάνουμε; Γουί αρ λίβινγκ ιν ε ματίριαλ γουόρλντ αντ άι αμ α ματίριαλ γκέρλ!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 19:42 15
Διάβασα από τον alex αυτό, που αναφέρεται σε αυτό. Παίρνω το δεύτερο κείμενο, το αντιγράφω και το προσαρμόζω φορ γιορ ρίντινγκ πλέζουρ:
“Επιστροφή σ’αυτή την αυτοαναφορική γαμομπανανία με τους καβατζόπουστες σκατοπαρτάκηδες κατοίκους της, τους τόσο περίφανους γι’αυτή την τελευταία τους ιδιότητα. Επιστροφή στους ελληνικούς κωλόδρομους τους τίγκα στη μίζα, στη γαμοπολυκατοικία μου με τους παράφρονες γειτόνους και τα καβατζωμένα δωματιάκια στην ταράτσα.
Θα πάω στο γαμομέτριο πανεπιστήμιο μου στην εφορία και θα μπω στη σκατογραμματεία, θα μαλώσω με τις αγάμητες ή στραβογαμημένες που δουλεύουν εκεί, θα διαβάσω δέκα φορές εκείνη τη σκατοφωτοτυπία που βλέπω κολλημένη σ’ένα ράφι πέντε χρόνια τώρα, με τίτλο «κάπνισμα, η πιο κιτς συνήθεια», λες και το να έχεις το πανάσχημο μωρό σου (ναι αυτό που είναι σε πάμπλικ ντισπλέι δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή) να σου λέει «αγκού» στο τηλέφωνο ενώ περιμένουν 40 μαλάκες που πρέπει να εξυπηρετηθούν σε μια ώρα είναι καλύτερο.
Μετά θα πάω να βρω έναν σκατομέτριο καθηγητή μου που θα πρέπει να τον κάνω να καταλάβει ότι η δουλεία που έκανα 6 μήνες σε σοβαρά πανεπιστήμια αξίζει να αναγνωριστεί και από το κωλοχανείο μας. μαλάκα αγράμματο, που θα μου πει πως πρέπει να τσεκάρει τη δουλειά μου γιατί “αγαπά τα σωστά ελληνικά” ενώ μπορεί να γράψει τη λέξη “οπωροπωλείο” με 5 διαφορετικές ορθογραφίες. Στη συνέχεια θα κατέβω στο κωλοκυλικείο να πάρω έναν καμένο καφέ (αυτός δε θα’ναι μέτριος, θα είναι σκέτος), θα με στραβοκοιτάξει ο μαλάκας που δουλεύει εκεί, λες και φταίω εγώ που ψήνει τυρόπιτες όλη μέρα, και θα δω ένα κάρο κρετίνους συμφοιτητές συμπολίτες/συνεργάτες μου.
Ύστερα θα πάω στο κέντρο για καμιά βόλτα, που δεν έχει πεζοδρόμιο να περπατήσεις με τους σκατοαργόσχολους θεσσαλονικείς που πίνουν καφέ όλη μέρα κουτοπόνηρους σκατομπουρτζόβλαχους “αθηναίους από την επαρχία που γκρινιάζουν ολημερίς πόσο καλύτερα είναι στο χωριό τους, θα καθήσω στο μπαρ στο μόνο καφέ της γαμόπολης που έχει κάποιο νόημα να κάθεσαι, και θα μιλήσω με έναν από τους δύο μπάρμεν στους οποίους έχει νόημα να μιλάς (και ναι, είναι αδέρφια φίλοι μου, μη γελάτε βλάκες, για κλάματα είναι).
Τα βράδια θα βγώ σε ένα από τα δύο μαγαζιά – ρέπλικες των μαγαζιών που βρίσκεις σε κάθε γωνία στο Rotterdam, θα πετύχω κάνα δυο πρώην γκόμενες, και σ’αυτή τη ζηλευτή ατμόσφαιρα θα πιώ δυο τρεις μπόμπες μείνω στο σπίτι με ανακούφιση που δεν είναι ανάγκη να βγω να δω τις ίδιες σκατόφατσες που βλέπω όλη μέρα και θα πιω τα τζινάκια μου ακούγοντας μουσικούλα και προσπαθώντας να τα ξεχάσω όλα.
Με το τέλος του καλοκαιριού θα πάω να βρω μια μίζερη δουλειά σε κάποιο μέτριο γραφείο (εδώ είναι επιλογή το μέτριο γιατί τα καλά θα με ξεπατώσουν), και για την επόμενη χρονιά θα διαβάζω κάτι μίζερες ιστορίες που μου έχουν μείνει. Θα συνεχίσω να δουλεύω τρεις δουλειές και να μην κοιμάμαι, προκειμένου να βγάλω τα μίνιμουμ προς το ζην ενώ δίπλα μου, μαλάκες, παίρνουν μίζες και πνίγονται στα φράγκα.
Και το χειρότερο; Αυτό που περιγράφω είναι η πραγματικότητα όλων των φίλων μου στην ελλάδα, και φαντάζομαι και της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων της ηλικίας μου.“
Φχαριστώ ρε Άλεξ. Μου ‘φτιαξες το κέφι. :\
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 11:07 0
Από εχτές παρατήρησα πως οι γνωστοί ζητιάνοι που βλέπω στη διαδρομή μου έχουν εξαφανιστεί. Στη θέση της κυρίας τσιγγάνας στο αναπηρικό καροτσάκι είναι τώρα ένας κύριος με “λευκά” γένια με κομματάκια φαγητού επάνω και κιτρινίσματα γύρω από το στόμα λόγω τσιγάρου. Προφανώς δεν ξέρει να χρησιμοποιεί το καροτσάκι τόσο καλά όσο η κυρία, αφού το έχει βάλει σε μια άκρη που εύκολα προσπερνιέται, σε αντίθεση με την κυρία, που το βάζει σε τέτοιο σημείο ώστε να πρέπει να κάνεις παράκαμψη για να μην πέσεις πάνω στο καροτσάκι, και συνήθως τα νύχια των ποδιών της που περισσεύουν σου γδέρνουν τη γάμπα.
Στην προηγούμενη γωνία, ο τύπος με το πρησμένο πόδι έχει εξαφανιστεί και ούτε καν φρόντισε ν΄αφήσει αντικαταστάτη! Το ίδιο ισχύει και για τον κύριο στο πόστο δίπλα στους σκουπιδοντενεκέδες του νοσοκομείου (εκεί που κατούραγε ένας άλλος ένα πρωί). Ο καλός επαγγελματίας όμως φαίνεται. Ο νεαρός της μεθεπόμενης γωνίας φαίνεται να εκπαίδευσε άλλον τύπο, ο οποίος θα έχει φοβερό μέλλον. Κάνει αυτό το σιχαμένο με τις ροχάλες και τις φωνές που το κάνουν πολύ δύσκολο να μην τον κοιτάξει ο κόσμος.
Και οι υπόλοιποι; Μήπως το καλοκαίρι αποδημούν σε καλύτερα κλίματα; Μήπως βαρέθηκαν το κέντρο κι είπαν να πάνε στα παραθεριστικά τους σημεία στη Γλυφάδα, την Κηφισιά και άλλους εξωτικούς προορισμούς;
Καλές διακοπές!
Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες
Ιουλίου 30, 2008 • 14:44 7
(Όταν μιλούσα περί compassion fatigue κάτι ήξερα.)
Το πρωί, περνώντας τη Βασ. Σοφίας, κάποιος είχε χτυπήσει. Μια κυρία. Ήταν ξαπλωμένη στη μέση του δρόμου και γύρω της είχαν μαζευτεί διάφοροι για να τη βοηθήσουν. Η βοήθειά τους ήταν ότι κάθονταν από πάνω της, φωνάζοντας σε άλλους περαστικούς “καλέστε καλέ ένα ασθενοφόρο!”.
Περνώντας, είδα τη φάση από μακριά. Πλησίασα αργά, έκανα μισό κυκλάκι για να το αποφύγω, πέρασα το φανάρι και συνέχισα. 2-3 τετράγωνα μετά, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα σκεφτεί τίποτα. Παλιότερα, ίσως να σκεφτόμουν “μακάρι να μην έπαθε κάτι σοβαρό”. Μόλις σκέφτηκα αυτό, είπα μέσα μου “Μπορεί να είναι εντελώς μαλακισμένη. Τι με νοιάζει αν έπαθε κάτι;”.
Πρέπει να φύγω. Δεν ξέρω τι σκατά θα κάνω, αλλά μου φαίνεται πως κάτι πρέπει να γίνει. Σκέφτομαι σοβαρά να πάρω τα μπογαλάκια μου και να μεταναστεύσω κάπου. Σαν τον παλιό, καλό καιρό του ελληνικού μαυρόασπρου σινεμά. Θα πάω στην Αστράλια. Να δουλεύω λάτζα. Δεν με νοιάζει. Γουατέβερ. Απλά έχω αρρωστήσει εδώ πέρα. Μου έχει γυρίσει το μάτι.
Κουίκ! λοιπόν. Του δε μπατ κέιβ!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Ιουλίου 29, 2008 • 09:59 0
Οι πιστοί.
Κυρίως αυτοί των Αβρααμικών θρησκειών, αλλά και γενικά όλοι οι πιστοί.
Είναι κάτι πολύ freaky ρε παιδί μου.
Εκτός του ότι τους επιτρέπουμε να βάζουν τα γονίδιά τους στο τζιν πουλ μας, μάς τραβάνε πίσω, όντας υπεύθυνοι για την καθυστέρηση του επόμενου εξελικτικού μας βήματος σαν είδος.
Filed under: pet peeves
• 09:54 0
Στο λήμμα haptic communication της wiki βλέπω την εξής πρόταση:
“Strategic touching is a series of touching usually with an ulterior or hidden motive thus making them seem to be using touch as a game to get someone to do something for them.”
ΓΔΦ!!; Ντιντ άι μις ε μίτινγκ;;!
Τι θα μπορούσε να είναι αυτό μέσα σε κοινωνικό κόντεξτ; (Και μη μου αρχίσετε τα σεξουαλικά γιατί δεν υποτίθεται πως είναι σε τέτοιο πλαίσιο.)
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Ιουλίου 26, 2008 • 11:32 2
Το όνειρό μου για τη δημιουργία ίβιλ κλόουν (όχι αυτούς… αυτούς! αν και ένας συνδυασμός θα ήταν ακόμη πιο τρομακτικός!) άρμι πάει κατά διαόλου.
Απέτυχα στο πρώτο στάδιο -aka ΒΡΕΣ ΑΞΙΟΥΣ ΓΚΟΥΝΖ- και μάλιστα παταγωδώς.
Οι Ονούφριος και Άγνωστος 666, εγκατέλειψαν την πορεία τους μετά από 4-5 ποστάκια. Χρουμφ! Γουίκλινγκζ! Ποιός θα με βοηθήσει στα πλάνα μου για γουόρλντ ντομινέισον τώρα!;
Και σκέφτομαι τι θα έπρεπε να κάνω; Να τους πετάξω έξω από το μπλογκ ώσπου να γυρίσουν γονατιστοί και να ικετεύσουν δυό θέσεις/ποντς στο διαστημόπλοιό μου… ή να περιμένω λίγο ακόμα μήπως και εργάζονται σκληρά σε κάποιο πλάνο που δεν μου έχουν πει για να μου κάνουν σουρπράιζ;
Filed under: Άγνωστος666, ονούφριος, προσωπικές παράνοιες
Ιουλίου 25, 2008 • 19:51 0
Εμένα από μικρή μ’ έπιανε ένα κάτι με τα ατομάκια που γνώριζα και που ήξερα ότι σπουδάζουν ή ασχολούνται πολύ με θέατρο ή κινηματογράφο (καλά δεν σχολιάζω τους της Σταυράκου… *shudder*).
Προσφάτως γνώρισα δυό παραδείγματα του νέου αίματος. Και γούσταρα πολύ. Τρελό ρισπέκτ για το πώς το αντιμετωπίζουν στα είκοσί τους.
Λαμπερό παράδειγμα, η υποκριτική τους ικανότητα όταν μιμούνται τον κολοσσό του θεάτρου και μούσα του κινηματογράφου… Δήμητρα Ματσούκα (έλα τώρα. Ξέρω πως την αγαπάς, μοναδικέ μου αναγνώστη).
Δεν βρίσκω φωτογραφία που να δικαιώνει τη μοναδική ικανότητα έκφρασης προσώπου που έχει αυτή η -πραγματικά- μεγάλη καλλιτέχνιδα, οπότε παραθέτω απόσπασμα από συνέντευξη (για να μάθεις και κάτι χρήσιμο).
Τώρα κοίτα τις φάτσες τους και πες μου:
…δεν το έχουνε απίστευτα!;
Αν κανείς σας έχει κανένα κονέ με τη Δήμητρα, ζητήστε της στα πλαίσια των charitable κινήσεων που κάνει, να δεχτεί να γνωρίσει αυτούς τους πραγματικούς θαυμαστές της! Το αξίζουν!
Έτσι λοιπόν, απόψε, θα γείρω απαλά το κεφάλι μου στο μαξιλάρι, κοντέντ ιν δε νόλετζ πως το θέατρο, ίσως να μην έχει σήμερα, θα έχει όμως αύριο.
Filed under: arts
• 12:45 5
Όπως έχει πει κι ο PTerry, τα πολλά θαυμαστικά είναι ένδειξη ψυχολογικής αστάθειας. Να κι ένα σχεδιάγραμμα που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη:
(Note: Ναι, έχει διαφορά να το κάνεις επίτηδες και να το κάνεις επειδή είσαι παρανοϊκός. Duh!)
Filed under: προσωπικές παράνοιες
famous last words