Το καλό με τη (διαρκή) έλλειψη ύπνου είναι ότι, όση ζέστη και να κάνει, εσύ κρυώνεις…
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 01:07 2
Lovely Miss Van
Μαΐου 28, 2008 • 14:55 0
Γραμματάκια
Το τελευταίο ποστ του Χάρη και η αναφορά στο “Ιδιογράφως” ήρθε σε μια στιγμή περίεργη…
Από μικρή είχα ένα κόλλημα με τα γράμματα, τη γραφή, τους γραφικούς χαρακτήρες και τις γραφικές ύλες. Ποιό μολύβι “κυλάει” καλύτερα πάνω σε ποιό χαρτί, γιατί η πένα είναι καλύτερη από το στυλό, τι μελάνι ταιριάζει στο ύφος του γραπτού.
Ακόμη και σήμερα, με την τόση καθημερινή χρήση του υπολογιστή, μου είναι αδύνατον σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο (εκτός του μπλογκ) να γράψω οτιδήποτε δημιουργικό κατευθείαν στο pc. Πρέπει να γράψω τον βασικό κορμό σε χαρτί. Προτιμώ με μολύβι. Το αγαπημένο μου χαρτί είναι εκείνο το κλασσικό legal pad, το κίτρινο με τις τρύπες στο πλάι και το εύκολο κόψιμο από πάνω. Γράφω με μηχανικό μολύβι (μύτες 0.5, 2Β) ή κάποιο από τα κλασσικά κόκκινα-χρυσά και φυσικά πένες, κυρίως με φαρδιά μύτη (ακόμα και οι πένες μιας χρήσεις είναι προτιμότερες από στυλό). Το χειρότερό μου είναι τα rollerballs. Ποτέ δεν κατάφερα να γράψω με δαύτα. Και μια μικρή αδυναμία ακόμα τα πολύ λεπτά μαρκαδοράκια (0.1 ή 0.2) αν το χαρτί είναι αρκετά λείο και γυαλιστερό.
Έχω ακόμα κάποια τετραδιάκια από την εποχή του σχολείου, στα οποία σχεδόν υποχρέωνα όποιον έβλεπα, να γράψει “κάτι” έτσι απλά για να δω και να έχω δείγμα του γραφικού του χαρακτήρα (ναι. ήμουν από μικρή προβληματική ;P)
(Φυσικά η PJ πάλι τα έχει πει όλα…)
Put the pen
To the paper
Press the envelope
With my scent
Can’t you see
In my handwriting
The curve of my g?
The longing
Oh
Who is left
That writes these days?
But you and me
We’ll be different
Take the cap
Off your pen
Wet the envelope
Lick and lick it
Oh
I need you
The time is running out
Oh baby
Can’t you hear me call?
It turns me on
To imagine
Your blue eyes
On my words
Your beautiful pen
Take the cap off
Give me a sign
I’d come running
Oh
It’s you
I want you
The Letter
Τα τελευταία χρόνια ακούω όλο και περισσότερους να παραπονιούνται ότι έχουν ξεχάσει πώς είναι να γράφουν κανονικά! Εμπρός. Πιάστε χαρτί και μολύβι (ή ό,τι σας ταιριάζει) και γράψτε κάτι. Οτιδήποτε! Αρκεί να κινηθεί το χέρι σας!
Θα επανέλθω κάποια στιγμή με τα δικά μου γράμματα…
ΥΓ: Πολλά συγχάρητήρια στους “Ιδιογράφως” για την εξαιρετική ιδέα!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 14:13 0
Συνειδητοποίηση
Εκτεταμένη έκθεση στα άστοχα ποστ μου μπορεί να οδηγήσει στην παρακάτω κατάσταση:
Attention Spam: A condition resulting in a failure to process basic facts or comprehend common knowledge, due largely to having a mind full of useless information.
(Δανεισμένο από το Urban Dictionary)
Filed under: science freaktion, προσωπικές παράνοιες
• 01:11 0
This side of the truth
Είναι ο τίτλος της ταινίας του Ricky Gervais.
Δεν μπορώ να περιμένωωωωωωω!
Διαβάστε πληροφορίες στο σχετικό blog του Ricky!
Filed under: ταινίες
• 00:59 2
Pet peeve #952
Εκείνες οι συνομιλίες στο msn με ανθρώπους που κάθε δεύτερο γράμμα είναι animated emoticon…
Ακόμα κι ένα αθώο “ok” μετατρέπεται σε πανδαισία ροζ χρώματος με τρία γατάκια με φιόγκους και πυροτεχνήματα…
Για να μην αναφέρω τα σημεία στίξης που ξαφνικά μεταλλάσσονται σε χαμόγελα, πύργους, πόδια, φάτσες και άλλα φρικιαστικά.
Ολόκληρο το παράθυρο μεταμορφώνεται από μια συνομιλία σε αιτία επιληπτικού επεισοδίου!
Το αστείο είναι ότι πλέον δεν αντιλαμβάνονται ότι τα emoticons που γράφω είναι απλά. Νομίζουν ότι “re sy den to blepw ayto! kati grammes bgazei”. ΝΑΙ ΤΟ ΞΕΡΩ! :/
Χρουμφ…
Filed under: pet peeves
• 00:43 2
Οεο!
Έχω internet.
Το ξέρω ότι αρχίζω να γίνομαι βαρετή με αυτό το θέμα.
Ποσώς με ενδιαφέρει. xP
*does happy dance*
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Μαΐου 27, 2008 • 14:32 15
Αηδία, ξερατά και φρίκη
Ελλείψει internet έπεσα στη λούμπα του zapping εχτές. Μετά το CSI Las Vegas (ο Peterson είναι hottie) έπεσα στα καλλιστεία του ΑΝΤ1.
Συμφωνώ με τον Ονούφριο που παραπονιέται ότι τις φτιάχνουνε σαν σκατά τις κοπελίτσες σ’ αυτόν τον… θεσμό. Και όντως μόνο τα Playmates αξίζει να βλέπεις, αλλά πώς να το κάνουμε… έχει ένα cult trashiness όλο αυτό το πράμα.
Τέλος πάντων, πετυχαίνω την καλύτερη φάση… Ερωτήσεις (με μπικίνι).
Έπεσαν διάφορες ερωτήσεις από εξέχοντα μέλη της κοινωνίας (κάτι μοντέλα και κάτι τύποι που δεν ήξερα) του τύπου:
“Θεωρείς τον εαυτό σου δείγμα της μέσης γυναίκας;”
“Ναι, είμαι τυπικό δείγμα γυναίκας γιατί εργάζομαι και θέλω να είμαι ανεξάρτητη”
“Αν μπορούσες να πεις κάτι και να εισακουστεί σε όλον τον κόσμο τι θα έλεγες;”
“Νομίζω πως το πανανθρώπινο αίτημα είναι η παγκόσμια ειρήνη και γι’ αυτό θα ζητούσα από όλους τους ηγέτες να αφήσουν τους πολέμους”
“Τι θα μπορούσε να σε κάνει να αποφασίσεις να μην κάνεις παιδιά;”
“Τίποτα γιατί ως γνωστόν ο στόχος του ανθρώπου είναι να τεκνοποιεί και η καριέρα και αυτά είναι παγίδα”
(Η κορύφωση του γέλιου ήρθε με το:)
“Η Ελλάδα είναι γνωστή για τον πολιτισμό της και τα νησιά μας κ.λπ. Αν μπορούσες να κάνεις την Ελλάδα γνωστή για ένα ακόμα στοιχείο, ποιό θα ήταν αυτό και γιατί;”
“… (κενό βλέμμα) Ε… Ε… Είναι παγίδα η ερώτηση… Ε… Μάλλον θα έλεγα τον τουρισμό μας… Γιατί… Ε… Γιατί είμαστε φιλόξενοι αθρώποι!” (cue insane laughter from me here)
Κάπου εκεί, ένα όνομα μου έκοψε το γέλιο. “Παναγιώτης Ψωμιάδης” λέει η κοπέλα και το πλάνο δείχνει τη νομαρχάρα μας στο πάνελ των κριτών.
Ο Ψωμιάδης κριτής. Σα να λέμε Ο Καραγκιόζης φούρναρης. Και ΤΙ ρωτάει το ά-το-μο;
“Αν σε κάποια οργάνωση στο μέλλον έπαιρνε μέρος κάποια κοπέλα από τα Σκόπια και χρησιμοποιούσε το όνομα Μακεδονία… Τι θα έκανες;”
ΕΛΕΟΣ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ!!
Γιατί δεν τον κλείνουνε μέσα;
Filed under: επικαιρότητα;
Μαΐου 26, 2008 • 10:12 5
Με τα μαλλιά στα μούτρα
Πήγαμε εχτές στον Ζέφυρο και είδαμε το Zabriskie Point. Εγώ για τρίτη φορά. Τί τις θέλω εγώ τις κωλετούρες αγαπημένε μου αναγνώστη;
Δε λέω… η μουσική ήτανε και γαμώ, και κάτι πλάνα είναι πολύ Αντονιόνι και ε, οκ. Του ‘70 είναι η ταινία. Αλλά ουυυφφφ! Πολύ Χίπι Κάλτσουρ μου ‘πεσε και μου ‘κατσε λιγάκι στο στομάχι…
Πχ. Έχεις τόοοοσο γαμάτη μουσική! Γιατί δεν την χρησιμοποιείς καλύτερα. Και θα μου πεις πολυχρονεμένε μου αναγνώστη “ποιά είσ’ εσύ κυρά μου που θα πεις του Αντονιόνι πώς να βάλει τη μουσική στην ταινία του;” Ε, οκ. Συγγνώμη κιόλας. Αλλά πώς βάζεις το κομμάτι έτσι, να μπαίνει στο ξεκάρφωτο και μετά (σε κανέναν συγχρονισμό με τη σκηνή) το κόβεις; Πώς;
Και για να μην με λυντσάρουν οι φοιτητές της Σταυράκου, να πω ότι η τελευταία σκηνή του έργου, κάνει όλο το έργο να αξίζει. Επειδή όμως μαλακία είναι να κάτσετε 2 ώρες για να δείτε μια σκηνή, σας τη δίνω εγώ εδώ.
Filed under: ταινίες
Μαΐου 25, 2008 • 17:47 2
Τηλεφωνικό έπος… η συνέχεια
“Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν…”
-Παραδοσιακό
Εχτές το πρωί, ήρθε ο ευγενέστατος κύριος του ΟΤΕ, κοίταξε λίγο το σημείο που υποτίθεται θα έβαζε το τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι “τα καλώδιά σας δεν πάνε πουθενά κυρία μου“.
Τι να απαντήσω τώρα εγώ σ’ αυτήν τη φράση; Τι;
Τέλος πάντων… Εκείνος όπως είπε “έφερε” τη γραμμή μέχρι κάτω στην πολυκατοικία και τώρα πρέπει εγώ να φέρω ηλεκτρολόγο να μου τη “φέρει” πάνω.
Που σημαίνει… still no internet…
Filed under: προσωπικές παράνοιες
famous last words