Μείνε εκεί που είσαι!

Αυτό θέλω μόνο.

Να φύγουν.

Σκέψου πόσο τέλεια πόλη θα ήταν η Αθήνα αν έφευγαν όλοι όσοι δεν θέλουν να είναι εδώ.

Αν γινόταν, θα ήθελα να διώξω όλους όσοι δεν έχουν ανέβει μέχρι πάνω στην Ακρόπολη τον τελευταίο χρόνο.

(Αν κι εσύ ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία και ντρέπεσαι γι’ αυτό, άφησε μήνυμα και θα κανονίσουμε μαζική εκδρομή. Και ΝΤΡΟΠΗ σου! Σκέψου πόσοι επισκέπτονται την Αθήνα για να πάνε στην Ακρόπολη, κι εμείς που μένουμε εδώ δεν στρέφουμε καν το βλέμμα να τη δούμε.)

Θυμήσου πόσο τέλεια περνάμε όταν φεύγουν όλοι το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τον Δεκαπενταύγουστο…

Να μείνουν εκεί που είναι λοιπόν και να μην ξαναγυρίσουν!

Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Καό Πάκα

…from the point of view of the lamb.

Filed under: επικαιρότητα;

Idle chatter

Διάβασα το εξαιρετικό ποστάκι της Razz και σκεφτόμουν…

Δεν ξέρω τι είναι τελικά η οικειότητα.

Ή τι είναι αυτό που αποζητάω.

Γιατί κι η μοναξιά είναι υπέροχη.

Και το άγγιγμα το ζεστό επίσης.

Καμμιά φορά νιώθω να θέλω κάτι που δεν γίνεται να έχω. Και δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να το έχω. Δεν υπάρχει ή δεν μπορώ να το έχω εγώ;

Κι ύστερα υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές που βρίσκεσαι με ανθρώπους που μπορούν να συμπληρώσουν τις προτάσεις σου ή να καταλάβουν το άγχος σου. Κι ύστερα τους χάνεις. Ή σε χάνουν. Ή χάνεστε. Κι ύστερα ξαναβρίσκεστε. Και πάλι απ’ την αρχή.

Από την άλλη είναι κι αυτές οι στιγμές που είσαι μόνος στο δωμάτιο και νομίζεις ότι είναι μαζί σου όλος ο κόσμος. Σκεπάζεσαι με το πάπλωμα το πρωί, μισοκοιμάσαι, και είσαι στην κοιλιά της μαμάς σου και κοιτάζεις με περιέργεια το γύρω.

Πού είναι λοιπόν η οικειότητα με σένα; Με το μέσα σου; Με αυτά που θες και σκέφτεσαι; Συνήθως δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Δεν καταλαβαίνω καν τι σκέφτομαι εγώ. πώς να καταλάβω τον άλλον; Πώς να έχω οικειότητα;

Ωραία λέξη είναι.

Να σου πω την αλήθεια, όταν την ακούω αυτή τη λέξη, μου έρχονται στο μυαλό μυρωδιές.

Σαν τις στιγμές που απλώνεις τα ρούχα και μυρίζεις το μαλακτικό και σου φέρνει κάτι στον νου. Μεγάλη υπόθεση το μαλακτικό.

Για προσπάθησε αυτό: πήγαινε και πάρε ένα κουτάκι Nivea. Την παλιά. Στο μπλε τσίγκινο κουτάκι. Και χώσε τη μύτη σου μέσα (ε, καλά όχι εντελώς μέσα). Είναι απίστευτο πόσο οικεία είναι αυτή η μυρωδιά.

Αυτό ψάχνω λοιπόν. Τους ανθρώπους nivea.

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Κουτσομπολ-ο-Blog-ο-παίχνιδο

Πήρα πρόσκληση από τον Διαγόρα για το παιχνίδι των 40 ερωτήσεων. Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις περισσότερες αν όχι σε όλες. Δεν γκρινιάζω καθόλου με αυτά τα παιχνιδάκια γιατί μου αρέσει φοβερά να παίζω. Επίσης οι ερωτήσεις θυμίζουν φοβερά γυμνασιακό λεύκωμα οπότε έχουν και cult αξία xD

1.Όνομα: 50ft queenie

2. Γενέθλια: Έχω πού και πού αλλά προσπαθώ να τα ξεχνάω

3. Ζώδιο: Το χειρότερο

4.Χρώμα μαλλιών: Όπως έχει επισημάνει ο Ονούφριος… ξανθιά.

5. Χρώμα οφθαλμών: Ένα που με κάνει να κοιτάζω αλλοίθωρα

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι.

7. Είδος μουσικής που ακούς: Νομίζω ότι η κατηγορία “music” στα links είναι αρκετά αντιπροσωπευτική.

8. Χαρακτήρας DISNEY/WB: Αρκεί να πω ότι σιχαίνομαι τον Mickey.

9. Ποιος φίλος σου μένει πιο μακριά; Μάλλον ο Χάρης που είναι στην Κωνσταντινούπολη.

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Χρουμφ… 5 λεπτά ακόμα (snooze is GOD)

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Liposan σε φυσική γεύση.

12. Τι έχεις στον τοίχο σου? Προς το παρόν τον παρακάτω πίνακα του Van Gogh, και είμαι σε αναμονή να κορνιζάρω τους 4 χάρτες του Discworld και το Metamorphosis ΙΙ του Escher.

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου? Σκόνη.

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες? Θα πήγαινα να δω γιατί έσπασε.

15. Αγαπημένος αριθμός: Εννιά (9).

16. Αγαπημένο όνομα: Σίσσυφος.

17. Τα χόμπι σου: Τα blog-o-παίχνιδα.

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Στο σπίτι μου. Μπροστά σε υπολογιστή με net.

19. Μια ευχή για το μέλλον: Να μπει γρήγορα το net στο σπίτι.

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Βικτωριανό Λονδίνο.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Δεν παίρνω τίποτα. Προτιμώ να προσπαθήσω να σβήσω τη φωτιά.

22. Αγαπημένο λουλούδι: Μα δεν είπαμε; Δεν έχω ιδέα από λουλούδια! (Die Hippie! Die!)

23. Αγαπημένη σειρά: The Office

24. Αγαπημένη ταινία: Θα πρέπει να σας παραπέμψω σε προηγούμενο ποστ. Αν και ελλιπές, δίνει μια ιδέα.

25. Αγαπημένο τραγούδι: Αδύνατον να απαντήσω.

26. Aγαπημένο βιβλίο: Επίσης αδύνατον να απαντήσω. Θα επιστρέψω με προσπάθεια δημιουργίας δεκάδας σε επόμενο ποστ.

27. Αγαπημένο ζώο: Χελώνα.

28. Αγαπημένο ρούχο: Ένα παλιό πουκάμισο της Πόπης.

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Μιλάμε για μουσικούς; Τι; Μπορώ να πω PJ Harvey, Bill Hicks, Ricky Gervais…

30. Αγαπημένο χρώμα: (Ακόμα στην #30 είμαι;!) Δεν ξέρω… Ίσως οι αποχρώσεις του γκρι.

31. Αγαπημένο φαγητό: Πατάτες. Σε όλες τις πιθανές μορφές.

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι? Με τον Jimmy Corrigan (the smartest kid on earth) του Chris Ware.

33. Κακή συνήθεια: Πολλές. Θα τις εκδώσω σε αλφαβητικούς τόμους.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Ερμ…

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Έλλειψη γνώσεων.

36. Συνηθισμένη ατάκα: “Χο, χο, χο… Κρατάω την κοιλίτσα μου απ’ τα γέλια…” (Παλιότερα ήταν το “Nobody expects… THE SPANISH INQUISITION!” αλλά το μείωσα γιατί είχα φάει πολύ κράξιμο. xD)

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Αστροναύτης.

38. Μεγαλύτερος φόβος: Άλλη μια ερώτηση που μπορεί να απαντηθεί μόνο με έκδοση πολύτομου αλφαβητικού έργου.

39. Η καλύτερη pizza: Μαργαρίτα με φρέσκια ντομάτα.

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Ζώα. Σε αντίθεση με τους κατοικίδιους ανθρώπους που είναι κτήνη.

Πετάω με τη σειρά μου το μπαλλάκι στους:

Null

Razz

Banshee

Greek-tv

και τον Αγελάδο.

Δεν καλώ τους Ονούφριο και Άγνωστο666 γιατί είναι μεγάλα λαμόγια. Να παίξουν μόνοι τους.

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Oxymorons

Ο Saint Gasoline έχει ένα φοβερό σκιτσάκι:

xD

Filed under: (αντι)θρησκευτικά, comics, science freaktion

So you think you can host?

Έκατσα εχτές το βράδυ να χαζέψω τίποτα στη νεοαποκτηθείσα τηλεόρασή μου.

Έχε υπόψη σου πολυαγαπημένε μου αναγνώστη ότι τα τελευταία αρκετά χρόνια η σχέση μου με την τηλεόραση είναι μηδαμινή. Η χρήση της είναι: να βλέπω dvd, καμιά μπάλα και 3 σειρές στον ΣΚΑΙ το Σάββατο.

Δεν ήταν λοιπόν παράξενο ότι, όταν εχτές συντονίστηκα στο MEGA το βράδυ, η σειρά Show you think you can dance με έβαλε σε ένα trance-like-state. Ένιωσα κάπως έτσι:

Και αυτό όχι γιατί έχω κάτι με τον χορό ή κάτι τέτοιο… Αλλά να… Έχω 2 απορίες.

Η Βίκυ Καγιά(κ) γιατί είναι ακόμα στην τηλεόραση; Μοντέλο δεν είναι; Γιατί δεν περιορίζεται σε φωτογραφίες (που δεν έχουν και ήχο); Γιατί; Γιατί;

Το διαρκές χαμόγελο του ανόητου σε συνδυασμό με το κενό βλέμμα και τις ιαχές του τύπου “ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΟΟΥΥΥΥΥΥΥ! ΓΙΙΙΕΑΑΑΑΑΑΑ!” με μια απίστευτα moronic φωνή μου σήκωναν τις τρίχες. Είχα καθηλωθεί. Δεν μπορούσα ούτε κανάλι ν’ αλλάξω.

Και μετά έπεσε η κεραμίδα.

Βγαίνουν κάτι ατομάκια και κάνουν ένα free χορευτικό. Η χορογράφος την είχε δει ότι το concept ήταν “απόδραση από το τρελοκομείο” ή κάτι αντίστοιχο και οι χορευτές φορούσαν αντίστοιχα μια στολή Ναπολέοντα και έναν ζουρλομανδύα.

Έρχεται λοιπόν η ώρα να μιλήσουν οι κριτές. Και *αναπόφευκτα* φτάνει και η σειρά του Μεταξό. Και αρχίζει να λέει κάτι απίστευτες κοτσάνες σχετικά με το ότι “είναι ανεπίτρεπτο να δίνει το σόου τέτοιες εικόνες” και “κάποιοι άνθρωποι με αυτό είχαν άσχημες αναμνήσεις” και τέτοια. Του λέει ο διπλανός του ότι “ρε μεγάλε. Τέχνη είναι. Η τέχνη αγγίζει όλα τα θέματα” και τέτοια. Και του ρίχνει ο Μεταξό το εξής αποστομωτικό: “Εμείς εδώ δεν κάνουμε τέχνη. Ένα τηλεοπτικό σόου κάνουμε”.

Α, μπράβο. Έτσι. Για να μην μπερδευόμαστε.

Επανέρχομαι όμως. Η Καγιά τί σκατά κάνει εκεί; Μόνο εγώ θέλω να μην την ξαναδω ποτέ στην τηλεόραση και να μην χρειαστεί να την ξανακούσω ποτέ να μιλάει;

Filed under: επικαιρότητα;

Vortex

Χάζευα πάλι.

Έπεσα πάνω στην παραπάνω φωτογραφία μιας δίνης.

Και μετά στη σελίδα περί dust devil.

Τι ωραία είναι η ζωή με τη wikipedia…

Filed under: science freaktion

Flower child my ass!

Είμαι ο θάνατος των λουλουδιών και των φυτών.

Δεν το εννοώ με την πιο φιλοσοφική, υπαρξιστική έννοια του τύπου ”το ανθρώπινο είδος σκοτώνει τη φύση”. Απλά άμα έρθω σε επαφή με φυτό, πεθαίνει. Δεν μπορώ να τα φροντίσω. Δεν ξέρω αν θέλουν λίγο ή πολύ νερό, μικρή ή μεγάλη έκθεση στον ήλιο… Τις λίγες φορές που έχω πάρει λουλούδια, ή τα έχω ξεχάσει στο περιτύλιγμα οπότε και πεθαίνουν, ή τα έχω ξεχάσει μέσα στο βάζο για 700 μέρες οπότε και πάλι πεθαίνουν.

Κάποιοι μου έχουν προτείνει να στραφώ στους κάκτους αλλά με τη φοβερή τάση μου για αυτοτραυματισμούς… το έχω αποφύγει συστηματικά. Φαντάζομαι τη σκηνή που μισοκοιμισμένη κάποιο πρωϊνό, θα ξεχαστώ και θα σκύψω να μυρίσω. Ακολουθεί ρακοράκι που μας περνάει σε εικόνα *3 εβδομάδες μετά* και εμένα με μαύρο πειρατικό patch ματιού.

Η σχέση μου με τη φύση περιορίζεται σε εκτίμηση και θαυμασμό από μακριά. Η φύση είναι καλή και αναγκαία και υπέροχη. Αρκεί να είναι αρκετά μακριά από μένα. Γνήσιο παιδί της πόλης, ξέρω να ξεχωρίζω τις νερατζιές, τις ελιές και τα έλατα. Μέχρι εκεί. Α. Και το γιασεμί.

Μου αρέσουν όμως φοβερά, τα κοινά ονόματα αλλά και οι λατινικές ονομασίες των φυτών. Τις βρίσκω εξαιρετικά αστείες!

Ας πάρουμε παράδειγμα το Death Valley Monkeyflower που συναντάται στην έρημο Mojave.

Δεν είναι απίθανο όνομα;!

Άσε που αν κάτσεις και διαβάσεις μπερδεύεσαι εντελώς με τη λεγόμενη “γλώσσα των λουλουδιών“. Όχι ρε! Δεν μιλάνε. Αλλά υποτίθεται ότι το κάθε λουλούδι έχει ένα νόημα. Οπότε κανείς πρέπει να είναι προσεκτικός για το τι αγοράζει και σε ποιόν το κάνει δώρο. Αρκεί βέβαια και ο άλλος να έχει το λεξικό της “γλώσσας” αυτής.

Ουφ. Άλλο ένα πράγμα που προστίθεται στη μακριά λίστα των θεμάτων που δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ…

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Το Black & Decker από την κόλαση

Κάθε φορά που κάθεσαι να κάνεις μια δουλειά, κάτι θα σου λείπει. Μια βίδα, ένα συγκεκριμένο μέγεθος ούπατ… κάτι!

Επίσης, είναι πολύ πιθανόν (αν είσαι εγώ) να έχεις πάρει λάθος μέτρα σε κάτι. Και να μην σου βγαίνει τίποτα. Ή να θες να τρυπήσεις τον τοίχο εκεί που τυχαίνει να έχει κολώνα. Ή καλώδια. Και ο ηλεκτρολόγος να λείπει διακοπές για το πάσχα (να θυμηθώ να τον πληρώσω με αυγό kinder έκπληξη).

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Yttrium

Προς μεγάλη φρίκη των υπολοίπων, έπιασα τη χημεία.

Δεν εννοώ ότι άρχισα να παίρνω μικρά ροζ χαπάκια και να χορεύω σαν βλαμμένο με το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Όχι.

Κάνοντας κάποιο ράντομ τεστ του στυλ “Γουιτς έλεμεντ αρ γιου;” βγήκα… Yttrium! Και φυσικά προσπάθησα να καταλάβω τι είναι αυτό (δε κι γουόρντ χίαρ, μπίινγκ “προσπάθησα”).

Τώρα πρέπει να βρω και κάποιον να μου εξηγήσει τι σημαίνουν όλ’ αυτά…

Filed under: science freaktion