Διάβασα το παρακάτω post του null και με πήρε εντελώς από κάτω…
Είναι λυπηρό το πόσο εύκολα μου έρχονται πολλές τέτοιου τύπου ιστορίες στο μυαλό, και σε πείσμα του μυαλού μου, θα σας πω την πιο ωραία ιστορία μου με παιδάκι (σε στυλ Kids Say The Darndest Things)!
Είμαι λοιπόν πριν από αρκετά χρόνια στο τρόλεϋ και στέκομαι πολύ κοντά σε μια μαμά που κάθεται και κρατά στα πόδια της ένα από τα πιο χαριτωμένα αγοράκια που έχω δει, ηλικίας περίπου 4.
Ο μικρός είναι ήσυχος και κοιτάει γενικά γύρω του με έκφραση χαρούμενη, ώσπου σε κάποια στάση ανεβαίνει ένας κατάμαυρος τυπάκος. Από τους μαύρους εντελώς λέμε (and fuck political correctness). Το πιτσιρίκι τον βλέπει και γουρλώνει τα μάτια του.
Τον καρφώνει με τα μάτια και σιγά σιγά, σαν υπνωτισμένος, γυρίζει και κοιτάει με τη σειρά τη μαμά του, τα χέρια του, τον υπόλοιπο κόσμο στο τρόλεϋ και μετά πάλι τον μαυρούλη.
Ανοίγει το στόμα του ξεκινώντας να μιλήσει και βλέπω τη μαμά να δαγκώνεται περιμένοντας ερώτηση-βλακεία που θα την κάνει να ντραπεί και να εκτεθεί. Εγώ τον παρατηρώ κι έχω στήσει ξεδιάντροπα αυτί.
Γυρνάει λοιπόν ακόμη μια φορά το βλέμμα του από τον τύπο στη μαμά του και ρωτάει: “Μαμά… γιατί είμαι άσπρος;“
ΠΟΣΟ ΘΕΪΚΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ;;
Μου ‘ρθε να πάω να το ζουλήξω και να δώσω συγχαρητήρια στη μαμά. Κατέβηκα στη στάση και από τότε το θυμάμαι συχνά πυκνά και χαμογελάω.
Απριλίου 1, 2008 σε 21:52
θεΐλα!!! respek respek :)
Απριλίου 2, 2008 σε 08:10
^__^
Δεν θα ήθελες να του ζουλήξεις μαγουλάκι τρελά μετά απ’ αυτό;
Απριλίου 3, 2008 σε 01:34
ΕΠΟΣ !!!
Θέλω να το υιοθετήσω ……………..
Απριλίου 3, 2008 σε 08:49
Έξοχο! C-:=
Εγώ πάλι, όταν ήμουν πιτσιρίκι, ήμουν μιά φορά στο λεωφορείο με τη μάνα μου και ήλθε να κάτσει δίπλα μας μία μεσήλικη κυρία που φορούσε τόσο πολύ μέϊκ-απ, που γυάλιζε το μάγουλό της. Ήταν σα να’ταν ψεύτικο το δέρμα της. Εγώ λοιπόν αφού την παρατήρησα για λίγο, ρώτησα τη μάνα μου –προφανώς όχι αρκετά σιγανά– αν αυτή η κυρία έχει κάνει πλαστική εγχείριση. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα η κυρία σηκώθηκε, νομίζω δακρύζοντας, και κατέβηκε στην αμέσως επόμενη στάση.
)-:=
Απριλίου 3, 2008 σε 10:21
Ακακαρκακαρκαααααρ! Φοβερή ιστορία Διαγόρα!!
Balidor καλωσήρθες! ^__^
Πάρε χαρτάκι προτεραιότητας για υιοθεσία και κάτσε στη σειρά!