Νίτσε και γεωμετρία (a cautionary tale)
Στο σχολείο (μακριά-από-μας) ήμουνα στον κόσμο μου. Ούτε που παρακολουθούσα τι γινόταν γύρω μου (μέσα ή εξω από την τάξη).
Από μικρή ηλικία είχα αναπτύξει μια αποστροφή για όλα τα μαθήματα. Εκείνα που είχαν σχέση με τη γλώσσα, επειδή μου φαίνοταν εύκολα και δεν χρειαζόταν να διαβάσω, τα ανεχόμουν. Όλα τα υπόλοιπα (φυσική, χημεία, μαθηματικά, γεωγραφία, βιολογία κ.ο.κ.) έμπαιναν στην κατηγορία Μαϊμουδάκι-δεν-βλέπω-τίποτα-δεν-ακούω-τίποτα-δεν-λέω-τίποτα. Τα βιβλία μου ήταν ανέγγιχτα στο τέλος της χρονιάς και όσο ήμουν ήσυχη μέσα στην τάξη, οι καθηγητές δεν νοιάζονταν και ιδιαίτερα.
Τα υψηλότερα μαθηματικά που έκανα στα 12 μαθητικά μου χρόνια ήταν να υπολογίσω πόσο χρειάζεται να γράψω στις εξετάσεις ώστε να μην μείνω. Διάβαζα ακριβώς τόσο, και λίγο λιγότερο, κι έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ να μείνω ούτε σε ένα μάθημα. Αλλά ως εκεί.
Ακόμα και τότε όμως άκουγα από κάπου μέσα στο κεφάλι μου μια φωνή να λέει “ΝΑ! ΖΩΟΝ!” και μια μικρή μούτζα να αναβοσβήνει στην άκρη του οπτικού μου πεδίου. Αργότερα (όταν ο Νίτσε δεν φάνταζε πια θεός), που οι ερωτήσεις και οι απορίες μου για τον κόσμο πλήθαιναν και τα ενδιαφέροντά μου είχαν κάνει μια στροφή, μουτζωνόμουν κανονικά.
Ό,τι αποπειράθηκα να διαβάσω ήταν γραμμένο από ανθρώπους που θεωρούσαν δεδομένο ένα σύνολο βασικών γνώσεων τις οποίες εγώ ΔΕΝ ΕΙΧΑ! Το διάβασμα κάθε παρακάτω σελίδας έμοιαζε με ένα ακόμα βήμα ενός αυτόχειρα παραφορτωμένου με βαράκια, μέσα σε μια βαθιά λίμνη. Το βλέμμα μου θόλωνε, τα γράμματα μεταμορφώνονταν ξαφνικά σε αρχαία ετρουσκικά και ένιωθα τα εγκεφαλικά κύτταρα να σφιχταγκαλιάζονται σε κάποιο απόμακρο μέρος του εγκεφάλου ώσπου να περάσει η μπόρα.
Κάπου εδώ φτάνουμε στο σήμερα. Όταν συνειδητοποιείς ότι (όταν κοιτάξεις λίγο καλύτερα) ΟΛΑ έχουν σχέση με τα μαθηματικά και τη φυσική και τη βιολογία, και όταν αυτή η σκέψη σου έρχεται όταν είσαι σαν εμένα… ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΡΓΑ!
Αλλά για στάσου! Δειλά δειλά, ξεπροβάλουν το (μεγάλο) κεφάλι τους οι έξυπνοι και μορφωμένοι φίλοι! Χιπ-χιπ-χουρέεεεεεεεεεεει!
Τώρα θα δοκιμαστούν φιλίες… και νεύρα.
Ο ένας είναι σίγουρος πάντως ότι την γεωμετρία θα την καταλάβω… Η νεκροψία θα δείξει…
Καλησπέρα,
Πολύ όμορφο το post σου. Μοιάζει σα να διαμαρτύρεσαι πλαγίως για αυτή την ξέφρενη μαθηματικοποίηση κάθε γνωστικής περιοχής σήμερα. Κάτι το οποίο θα έβρισκε σύμφωνο και τον ίδιο τον Nietzsche αν είχε την ατυχία να ζει στις μέρες μας. Πώς πήγε η νεκροψία τελικά;
Σχόλιο από primelude — Φεβρουάριος 9, 2008 @ 9:14 μ.μ
Primelude ευχαριστώ για το καλό σχόλιο.
Η νεκροψία έχει αναβληθεί ώσπου να βρούμε ελεύθερο χρόνο…
Η “μαθηματικοποίηση” δεν είναι το θέμα μου όμως. Δεν διαμαρτύρομαι για αυτό (που, στην τελική, για να γίνεται έχει κάποια βάση) αλλά για την ηλιθιότητά μου (που δεν έχει καμία βάση).
Σχόλιο από attackofthequasars — Φεβρουάριος 11, 2008 @ 10:37 π.μ.