…κάνει το καροτάκι!
Ακκακκακαααακακαρκαρκαρκαρ!
Μιλάμε έχω βαρέσει διάλυση σήμερα!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 12:58 0
Χρουμφ
Θέλω να πάω για καφέεεεεεεεεεεεε!
Ή, εναλλακτικά, να πέσω για ύπνο.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 00:29 0
Τα Oscars και ο Jon
Διαβάζω στο τρέχον τεύχος του Lifo τα εξής από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο σε άρθρο του σχετικό με τα Oscars:
“Η επιλογή του παρουσιαστή Τζον Στιούαρτ, και ειδικά η επιμονή στην επιλογή αυτή, είναι απίσης άξια σχολιασμού. Ο Στιούαρτ είναι ένας έξυπνος κριτικός της πολιτικής και αποστασιοποιημένα σχετικός με το σινεμά. Προέρχεται από την αμερικανική τηλεόραση και παρ’ ότι κάνει εκπομπές στο CNN δεν είναι γνωστός όσο ο Λάρι Κίνγκ. Αφορά κυρίως τους Αμερικανούς και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει διεθνής και να αφορά τον υπόλοιπο κόσμο. Ούτε ο Μπίλι Κρύσταλ είναι ο Πολ Νιούμαν, αλλά τουλάχιστον είναι ένας καθαρόαιμος κωμικός και παίρνει το ρίσκο του κλόουν, μιλάει μια παγκόσμια γλώσσα και μεταφράζει αυτόματα την ουσία της ψυχαγωγίας για όλους μας χωρίς να ξεχνάει σε ποιά σκηνή πατάει.
Κυρίως άνθρωποι σαν αυτόν (η Γκόλντμπεργκ ή η Ντετζένερες) κινούνται πολύ πιό εύκολα με τις εικόνες και τις έχουν στο πετσί τους, ενώ ο Στιούαρτ λειτουργεί με τον λόγο. Έτσι σκέπτεται. Ποιά η λογική πίσω από τη φετινή του παρουσία; Ίσως οι αμερικανικές εκλογές. Αλλά γιατί να ενδιαφέρουν 1 δισεκατομμύριο κόσμο που συντονίζεται για να δει την επίσημη παρέλαση της βιομηχανίας του σινεμά; Ε, δεν τους ενδιαφέρουν και τόσο. Το θέμα παραμένει εσωτερικό, παρά το γεγονός πως κάθε χρόνο ένας τουλάχιστον από τους παρουσιαστές μας υπενθυμίζει πως όλοι εμείς που παρακολουθούμε είμαστε η πλειοψηφία και μας ευχαριστούν γι’ αυτό – όπως επίσης και για το ότι στηρίζουμε τον αμερικανικό κινηματογράφο με τα εισητήρια που κάνουμε στις ταινίες τους.
Ούτε όμως οι ντόπιοι ιδρώνουν ιδιαίτερα. Αρνητικό ρεκόρ τηλεθέασης έκαναν τα Όσκαρ 2008. Εκτός από τη σοδειά των καλλιτεχνικών ταινιών που πλασαρίστηκαν στις πεντάδες, μάλλον ευθύνεται και η παρουσία του Στιούαρτ. (…)”
Χμ…
Κατά τη γνώμη μου, ο Jon Stewart είναι από τους πιο πετυχημένους και πολιτικά καυστικούς κωμικούς στην Αμερική. Το γεγονός ότι ο κος. Κουτσογιαννόπουλος μας τον πλασάρει σχεδόν σαν αποτυχημένο Larry King wannabe, δείχνει ότι μάλλον δεν έχει επαφή με τα βιβλία, τις εκπομπές και γενικά την άποψη του Stewart.
Ο Stewart έχει κερδίσει συνολικά 10 Emmys για τη δουλειά του ως συγγραφέα και ως παραγωγού στο The Daily Show, 2 Peabody Awards και άλλα, το βιβλίο America (The Book) που έγραψε μαζί με συνεργάτες από την εκπομπή του έγινε bestseller και κέρδισε τη διάκριση Book of The Year (2004) από το Publisher’s Weekly και το βιβλίο του Naked Pictures of Famous People (1998 ) μπήκε στο Best Seller List των New York Times (στοιχεία από τη wikipedia).
Προσωπικά νομίζω ότι το σχόλιο σχετικά με τις επικείμενες αμερικανικές εκλογές “γιατί να ενδιαφέρουν 1 δισεκατομμύριο κόσμο που συντονίζεται για να δει την επίσημη παρέλαση της βιομηχανίας του σινεμά;” είναι επιεικώς αφελές. Θα φανταζόμουν ότι ο κος. Κουτσογιαννόπουλος, σαν σχετικός με τον χώρο, θα καταλάβαινε την άμεση επιροή της εκάστοτε πολιτικής κατάστασης σε κάθε είδος τέχνης. Αλλά και εκτός αυτού, θα διαφωνήσω γιατί πιστεύω ότι πολύς από τον κόσμο που συντονίστηκε έχει ενδιαφέρον για τις εκλογές αυτές, δεδομένου ότι πια, η αμερικανική πολιτική διαμορφώνει καταστάσεις σε ολόκληρον τον πλανήτη!
Καταλαβαίνω την απογοήτευση για την έλλειψη “γκλαμουριάς” αλλά και λίγος ΛΟΓΟΣ δεν βλάπτει.
*(Σημείωση: Το παρόν κείμενο δεν είναι σε καμία περίπτωση απόπειρα συκοφάντισης -ή οτιδήποτε παρεμφερές- του γνωστού κριτικού κινηματογράφου. Είναι η παρουσίαση της δικής μου υποκειμενικής άποψης και των διαφωνιών μου με το άρθρο του προαναφερθέντος κριτικού.) (Xoxoxo…)
**(Και φυσικά μην ξεχνάμε το αμερικάνικο γνωμικό “Those who can, do; those who can’t teach; those who can’t even teach become critics”.
Filed under: επικαιρότητα;, ταινίες
Φεβρουαρίου 28, 2008 • 23:28 0
Saw
Μιας και μίλησα για το πόσο σιχαίνομαι τον Δρομέα, είπα να δώσω κι ένα παράδειγμα “δημόσιας τέχνης” που να μου αρέσει (μη με πούνε και γκρινιάρα)!
Το παρακάτω, βρίσκεται στην περιοχή Odaiba του Tokyo.
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 15:32 4
Τριανταπεντάχρονη
Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί επιμένουν τα μέσα μαζικής “ενημέρωσης” να αποκαλούν την Τσέκου: “η τριανταπεντάχρονη κατηγορούμενη”;
Μόνο αυτό το χαρακτηριστικό έχει δηλαδή; Γιατί δεν την λένε ας πούμε: “η κοκκινομάλλα κατηγορούμενη”, ή “η κοντή κατηγορούμενη”, ή ακόμα “η τύπισσα δίπλα στην γκομενάρα μπατσίνα με το σκουφάκι”;
Filed under: επικαιρότητα;
• 15:23 0
Junkie
*Το παρακάτω γράφτηκε σε λευκή σελίδα Α4 μ’ ένα μολύβι 2Β εχτές το βράδυ*
Είμαι στο σπίτι της μαμάς μου. Βλέπω τηλεόραση μετά από πολύ καιρό. Μόλις φεύγει από το δωμάτιο, σχεδόν αυτόματα παίρνω το control στο χέρι κι αρχίζω το zapping. Μμμμμ… Είναι λίγο σαν να έχεις να πιείς καιρό coca-cola και μετά από ένα γερό γεύμα, ανοίγεις και πίνεις ένα κουτάκι. Είναι βρώμικο, το ξέρεις, σου κάνει κακό, το ξέρεις αλλά το απολαμβάνεις με μια μικρή ενοχή.
Τα κανάλια λοιπόν περνάνε μπροστά μου και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα… Κινητά, πιστωτικές, δάνεια και αυτοκίνητα. Ωπ! Ειδήσεις! Χατζηνικολάου, Τρέμη, ο άντρας της Τατιάνας, Ζουγκλο-Makis και λοιποί εμφανίζονται και αρχίζω να ζαλίζομαι.
Φυσική κατάληξη του zapping, ο ΣΚΑΪ και οι αρκούδες του. Όχι, δεν βρίζω κανέναν. Κανονικές αρκούδες είχε. Κάτι φοβερές φάτσες (που μην ξεχνάς: σε κάνουν μια μπουκιά). Κι ενώ ήδη έχω αρχίσει να σιγοτραγουδάω το “Αρκούδα Καφέ”, ξεκινάει η Ελληνοφρένεια.
Είναι η πρώτη φορά που το βλέπω όλο. Είναι συμπαθητικό, αλλά λύνομαι στα γέλια όταν πέφτει μοντάζ από παράθυρα του Μega όπου Τσίμας και Πρετεντέρης “μιλάνε” με χαρτάκια σχολιάζοντας διάφορα – συμπεριλαμβανομένης και της Όλγας.
Στο καπάκι ξεπροβάλλει η ξανθιά κόμμη της Σίας, στο μοναδικό δελτίο ειδήσεων που μπορώ να παρακολουθήσω. Το χειρότερό μου με τα δελτία ειδήσεων ήταν πάντα τα soundtracks. Ξέρεις για ποιά μιλάω… Το theme του Jaws πάνω σε ρεπορτάζ για τις λαϊκές αγορές και άλλα συναφή…
Και τώρα ας έρθουμε στον πιασάρικο τίτλο του post.
Βρίσκομαι απόψε εδώ, μακριά από τον υπολογιστή μου (sweet, sweet little pc of mine), αφού πρέπει τα ξημερώματα να συνοδέψω τη μαμά σε μια ακόμα επίσκεψη για το χέρι της (το έσπασε ντε!).
Από χτες ακόμα είχα αρχίσει να αγχώνομαι γιατί η μαμά δεν έχει internet. Εξ ου και ο τίτλος. Γιατί τελικά είμαι junkie. Καρατσεκαρισμένο σου λέω! Φοβάμαι μην πάθω τίποτα μακριά από το πληκτρολόγιο, ο δεξιός δείκτης μου συσπάται ακούσια ψάχνοντας το ανατομικό μου ποντικάκι και η έλλειψη του msn μεταφράζεται σε απανωτά sms…
***
Μέχρι εκεί έφτασα εχτές. Στις επόμενες σελίδες η συνοχή χάθηκε ανάμεσα στις ανατριχίλες αηδίας από τα στιγμιότυπα της γιουροβιζιονικής εκπομπής που έπαιρνε το μάτι μου και διάφορες παρανοϊκές μπομπίνες που παίζανε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου.
Σήμερα κοιμάμαι όρθια, η δουλειά ήταν πολλή αλλά δεν με νοιάζει καθόλου όσο ακούω το καθησυχαστικό τσίκιτσικι των πλήκτρων…
Filed under: προσωπικές παράνοιες
Φεβρουαρίου 27, 2008 • 15:40 0
Φόβος και τρόμος
Αργκ. Τι τα ήθελα εγώ τα σχολικά reunions; Ε;
Η σκέψη ότι θα ξαναδώ ανθρώπους για τους οποίους ήμουν το μεγαλύτερο κωλόπαιδο όλων των εποχών, δεν με βοηθάει.
Θα μου πείτε… ε, ας μην ήσουνα κωλόπαιδο. Δεκτόν. Ήμουνα όμως…
Και τώρα; Με τι μούτρα θα τους αντικρύσω; Πόσους γύρους σφηνάκια πρέπει να κεράσω; Θα αρκέσουν για να εξιλεωθώ;
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 14:45 0
Δεν είμαι “μπλόγκερ”
Το εξαιρετικό κείμενο του Νεφέλικα με τον απίθανο τίτλο “Ποιός τους γαμεί τους μπλόγκερς;“, με καλύπτει σχετικά με τα θέματα που προέκυψαν τις τελευταίες μέρες.
Με ξενίζει η ιδέα ότι επειδή γράφω τις δυό-τρεις κοτσάνες μου εδώ πέρα μπορεί κανείς να με βάλει σε μια κατηγορία στην οποία δεν νιώθω να ανήκω. Δεν ξεκίνησα να γράφω για να ανήκω. Θα μου πεις… τότε γιατί; Ε, γιατί σε ηρεμεί λίγο αυτό το μπλαμπλα… Τα λες και χαλαρώνεις, διαβάζεις άλλους (που έχουν περισσότερα να πουν), βλέπεις πώς και τί σκέφτεται ο κόσμος… Έχεις μια επαφή με το γύρω σου.
Πολλά μπλογκ διαβάζω και χαίρομαι. Χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι γύρω μου και που γράφουν αυτά που σκέφτονται. Έχω διαβάσει κι αρκετά που μου σηκώνουν την τρίχα και φεύγω με πίκρα. Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι. Δεν μπορείς να συμφωνείς με όλους.
Το ότι στο internet μπορεί οποιοσδήποτε να έχει πρόσβαση και να γράψει και ό,τι θέλει (μέσα στα νομικά πλαίσια φυσικά) είναι φοβερά απελευθερωτικό. Από την άλλη… είναι μια μεγεθυμένη κατάσταση του “έξω”. Πήγαινε σε ένα μπαρ, πιάσε κουβέντα με κάποιον τυχαίο. Θα σου πει τα δικά του κι αν σου αρέσουν αυτά που ακούς, θα συνεχίσεις να του μιλάς.
Κάπως έτσι είναι κι εδώ μου φαίνεται. Μόνο που η ανωνυμία σε κάνει λίγο πιό θαρραλέο. Ίσως να πεις και κάτι για σένα που δεν θα το έλεγες σε κάποιον μόλις τον γνώριζες. Ακόμα καλύτερα! Γιατί ξέρεις από πιό νωρίς με ποιόν έχεις να κάνεις.
Νομίζω η πλειοψηφία του κόσμου που γράφει σε μπλογκς είναι οι διπλανοί μας στο λεωφορείο, στην ουρά, στην πολυκατοικία. Γιαυτό έχει ενδιαφέρον.
Τους άλλους τους μπουχτίσαμε. Βαρεθήκαμε τις φάτσες τους και βαρεθήκαμε ν’ ανοίγουν το στόμα τους και να ξερνάνε κάθε μέρα και μια καινούργια καταστροφή, ένα καινούργιο “παγκόσμιο πρόβλημα”. Άει σιχτίρι! Άσε που τα αλλάζουν και κάθε λίγο και λιγάκι οπότε δεν έχει και νόημα…
Δεν μου κάνει λοιπόν αίσθηση που το πιάσανε τώρα το θέμα. Είναι λίγο “καινούργιο καλαθάκι μου και πού να σε κρεμάσω”. Ίσως να τους περάσει λίγο πιό δύσκολα γιατί τα ακούνε συστηματικά κι αυτοί και τα κολλητάρια τους οι πολιτικοί από αρκετά μπλογκ. Κάπως πρέπει να βγάλουνε κι αυτοί το ψωμάκι τους.
Μπόρα είναι. Θα περάσει (;).
Filed under: επικαιρότητα;
• 02:29 4
Μπαν και ξαναμπαν!
(Οι στιγμές που ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι ο μόνος που σκέφτεσαι ή νιώθεις κάτι είναι πραγματικά απιστευταπίθανες!)
Ο Οράτιος μου έστειλε σήμερα το link για την απίθανη σελίδα που ακούει στο όνομα Ban Comic Sans. Είναι απλό να καταλάβει κανείς για τι μιλάνε αλλά ας κάνουμε μια περίληψη.
Από τις εκατοντάδες γραμματοσειρές που κυκλοφορούν υπάρχει μια που ξεπηδά μπροστά στα μάτια μας τόσο συχνά και σε τόσο άσχετα σημεία, που δεν μπορείς παρά να σιχτιρίσεις. Η Comic Sans, προορισμένη για συγκεκριμένη (και περιορισμένη) χρήση έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας (κάτι σαν τη Μαύρη Πανούκλα).
Την βλέπουμε σε flyers, menu, επιγραφές, blogs, αφίσες, ακόμα και σε επίσημα έγγραφα! Η χρήση της γίνεται κυρίως από άτομα ανόητα, με καμία αισθητική καθώς και από την πληθυσμιακή κατηγορία γνωστή ως “teenage girls”. Δηλαδή από πολύ κόσμο…
Φτάνει πια!
Υπογράψτε κι εσείς για την κατάργησή της, και στα τσακίδια!
Filed under: προσωπικές παράνοιες
• 01:58 0
Άντρας
…
Είναι ώρες που έχω την εντύπωση πως έφτασα στο τέρμα, πως όλα είναι στη θέση τους, έτοιμα να τραγουδήσουν συνταιριασμένα. Η μηχανή στο σημείο να ξεκινήσει. Μπορώ μάλιστα να την φανταστώ σε κίνηση, ζωντανή, σαν κάτι ανυποψίαστα καινούργιο. Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα· ένα απειροελάχιστο εμπόδιο, ένα σπυρί της άμμου, που μικραίνει, μικραίνει χωρίς να είναι δυνατό να εκμηδενιστεί. Δεν ξέρω τι πρέπει να πω ή τι πρέπει να κάνω. Το εμπόδιο αυτό μου παρουσιάζεται κάποτε σαν ένας κόμπος δάκρυ χωμένος σε κάποια κλείδωση της ορχήστρας που θα την κρατά βουβή ώσπου να διαλυθεί. Κι έχω το ασήκωτο συναίσθημα πως ολόκληρη η ζωή που μου απομένει δεν θα’ ναι αρκετή για να καταλύσει αυτήν τη στάλα μέσα στην ψυχή μου. Και με καταδιώκει η σκέψη πως αν μ’ έκαιγαν ζωντανό αυτή η επίμονη στιγμή θα παραδινότανε τελευταία.
…
“Άντρας”, Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα (Λονδίνο, 1932)
Filed under: προσωπικές παράνοιες
famous last words