Υπογράψτε την αίτηση για τη φορολόγηση της εκκλησίας!

Μπορείτε να βρείτε την αίτηση εδώ:

http://www.petitiononline.com/taxchu/petition.html

Υπογράψτε μπας και κουνηθεί τίποτα.

Filed under: (αντι)θρησκευτικά, επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Pet Peeve #1

Post Inspired by George Carlin: “I don’t have pet peeves, I have major psychotic fucking hatreds.“

Οι ηλίθιοι, οι μέρες που μοιάζουν με Δευτέρες ενώ δεν είναι, η περίοδος, ο πόνος της, οι Κυριακάτικοι οδηγοί, οι θεϊστές, οι δεξιοί, οι δράκοι του Κόμοντο, οι χοντροί παπάδες, η ζέστη εκτός εποχής, οι οδηγοί διπλών λεωφορείων που οδηγούν σαν να είναι σε αγωνιστικό λες κι έχουν βάλει στοίχημα πόσους θα τσακίσουν μέσα στο λεωφορείο από τα φρεναρίσματα, οι λεπτοί παπάδες, το καλοκαίρι, τα παιδιά που τσιρίζουν, οι γονείς των παιδιών που τσιρίζουν, οι μαμάδες που τσιρίζουν, οποιοσδήποτε τσιρίζει, οι άνθρωποι που δεν κάνουν μπάνιο (στο ντους), οι χίπστερζ, οι μαλακισμένες γυναίκες που ενισχύουν την εικόνα της μαλακισμένης γυναίκας, το σκόρδο, οι κατσαρίδες, τα έιτιζ, όποιος έχει τατουάζ “Μολών Λαβέ”, η ελληνική τηλεόραση, οι ειδήσεις στην ελληνική τηλεόραση, οι ηλίθιοι που υποψιάζονται ότι είναι ηλίθιοι και χαίρονται που είναι ηλίθιοι, οι αγενείς πωλητές / πωλήτριες, αυτοί που πάνε να μπουν στο λεωφορείο πριν κατέβουν αυτοί που πάνε να κατέβουν, οι ρατσιστές, τα οπορτουνιστικά ανήθικα καθίκια, οι “δεν με νοιάζει τίποτα”, οι ξερόλες, τα πρεζάκια, η φάση που σου τελειώνει το ζεστό νερό ενώ είσαι ακόμα μέσα στους αφρούς, οι καραφλομαλλιάδες, αυτοί που σου τρώνε το φαΐ απ’ το πιάτο, οι “υπερασπιστές της δημοκρατίας”, ο μαλάκας με το Yaris στην παραλιακή, οι νεοχίπιδες, αυτοί που επιμένουν στο πολίτικαλ κορέκτνες, ο παραβρασμένος ελληνικός…

Του μπι κοντίνιουντ.

Filed under: pet peeves, δευτέρες , Days That Feel Like Mondays (even though they're not), I'm having my period and can therefore legally kill you, Major Psychotic Fucking Hatred

Γιατί μου γαμάς την ψυχή;

Τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω ένα τεράστιο ηθικό θέμα, μοναδικέ μου αναγνώστη.

Ο Ταραντίνο είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες (για να καταλάβεις, το Reservoir Dogs είναι στο τοπ 3 μου). Και πριν λίγο καιρό τί να δω; /quadruple palmface… ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;;

Θυμήσου τα λόγια του σοφού θείου Μπιλ και κλάψε αγαπημένε μου αναγνώστη:

“Here’s the deal, folks. You do a commercial – you’re off the artistic roll call, forever. End of story. Okay? You’re another whore at the captialist gang bang and if you do a commercial, there’s a price on your head. Everything you say is suspect and every word that comes out of your mouth is now like a turd falling into my drink.”

Κάθε μέρα βλέπω τις αφίσες του ατελείωτες φορές. ΚΑΘΕ φορά (κυριολεκτικά) νιώθω προδομένη. Δεν είναι δα ότι του λείπουν τα λεφτά! Ούτε εμφανίστηκε σε διαφήμιση για τη Διεθνή Αμνηστία ορ σάμθινγκ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΧΩΝΕΨΩ!

Ακόμα δεν το ‘χω πάρει απόφαση να κάτσω να δω την τελευταία ταινία. Φοβάμαι πως η διαφήμιση θα είναι τόσο πολύ στο μυαλό μου που δεν θα την παλέψω.

ΓΙΑΤΙ ΚΟΥΕΝΤΙΝ; ΓΙΑΤΙΙΙΙ; :\

Filed under: προσωπικές παράνοιες, ταινίες , off the artistic roll call

Τρεις δεκαετίες εφιάλτες

2010… Χου γουνταβ θανκ ιτ;

Είμαι σίγουρη πως θα με καταλάβεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, γιατί είμαι σίγουρη πως κι εσύ, όπως κι εγώ, ξεκοιλιάστηκες στο φαΐ (και) αυτές τις γιορτές. Σε σημείο που αναρωτιέμαι αν οι γιορτές είναι απλώς μια δικαιολογία για να σταματάμε τις δίαιτες και να γουρουνιάζουμε λέγοντας “ε, τώρα… γιορτιάρες μέρες… ποιός κάνει δίαιτα;”…

Μετά το φαΐ όμως, έρχεται η βαρυστομαχιά.

Και με τη βαρυστομαχιά, έρχονται οι εφιάλτες.

Εγώ, αγαπημένε μου αναγνώστη, έχω ένα θέμα με τους εφιάλτες. Και με τη βαρυστομαχιά. Γενικώς, επειδή κοιμάμαι σαν τούβλο, σπάνια θυμάμαι όνειρα εκτός αν μου προκαλέσουν κάποιο έντονο συναίσθημα. Και οι εφιάλτες προκαλούν έντονα συναισθήματα, δερφόρ τους θυμάμαι.

Δεν βλέπω απλά εφιαλτάκια όμως. Όοοοχι. Βλέπω βεριτάμπλ υπερπαραγωγές άξιες φθόνου από υποψηφίους της σχολής Σταυράκου (φτουφτουφτουμακριάπομας).

Τα διάφορα είδη τα ξεχωρίζω βάσει περιεχομένου ή/και αιτίας (με παραδείγματα από πρόσφατους εφιάλτες μου):

Α. Οι σουρεαλιστικοί: που ξέρεις ότι είναι όνειρο γιατί είναι τόσο απίστευτα αδύνατον αυτό που βλέπεις, αλλά συνεχίζεις να κατουριέσαι πάνω σου (π.χ. σε κυνηγάει ένας κλόουν στην πανεπιστημιούπολη ενώ εσύ ακροβατείς πάνω στις μυτερές άκρες ενός σιδερένιου φράχτη. Ο κλόουν και η βοηθός του -η κινέζα συγκάτοικος στην εστία σου πετούν αυγά, μαρμελάδα σε μπαλίτσες και scotch eggs για να χάσεις το πάτημά σου και να σε μαχαιρώσει)

Β. Οι πραγματικοί: όπου βλέπεις μια απλή σκηνή της καθημερινότητάς σου αλλά μια λεπτομέρεια είναι φρικτά ΛΑΘΟΣ και εσύ φρικάρεις ατελείωτα (π.χ. είσαι στο σπίτι σου, όλα τα πράγματα είναι στη θέση τους αλλά το φως είναι φρικιαστικά λάθος, σε σημείο που πείθεσαι ότι κάτι υπάρχει έξω, που πάει να μπει μέσα κ.ο.κ.)

Γ. Οι εξωτερικοί: έρχονται όταν έχεις βαρυστομαχιά, όταν ζεσταίνεσαι ή κατουριέσαι ή είναι ξεσκέπαστος ο κώλος σου ή όταν είσαι άρρωστος με βουλωμένη μύτη και δεν μπορείς ν’ ανασάνεις (π.χ. πνίγεσαι, καίγεσαι, κατουριέσαι σε δημόσιο μέρος κ.ο.κ.)

Δ. Οι εσωτερικοί: παρουσιάζονται σε περιόδους αυξημένης συναισθηματικής έντασης, στρες, άγχους κ.ο.κ. (π.χ. βλέπεις την εξώπορτά σου να μην κλείνει γιατί την φρακάρουν φάκελοι με απλήρωτους λογαριασμούς και ενώ δεν μπορείς να την κλείσεις, μπαίνει μέσα η διαχειρίστρια και σου ζητάει επιμόνως τα λεφτά των κοινοχρήστων τα οποία δεν έχεις)

Πού και πού, ένα μικρό διαμαντάκι ξεπροβάλλει και το θυμάσαι για πολύ καιρό. Για παράδειγμα, πριν από κανέναν μήνα, ενώ έκανε ζέστη κάτω από το πάπλωμα γιατί ο καιρός τα ‘χει χάσει και είναι καλοκαίρι, είδα έναν που εμπίπτει ταυτόχρονα στην κατηγορία “Α” και “Γ”:

Ήμουν λέει σε κάποιο σπίτι φιλικής οικογένειας (καμία σχέση με υπαρκτά πρόσωπα, αλλά κλόους ινάφ). Ενώ είμαι λοιπόν με τη “μαμά” της οικογένειας στην κουζίνα και φτιάχνουμε καφέ, μου περιγράφει τα αξιαγάπητα σκυλάκια τους. “Γνωρίζω” λοιπόν το ένα -φιλικότατο, γλυκούλι, μαλλιαρό- και ύστερα γυρίζω και έχει μπει το άλλο από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας. Ήταν μαύρο, κοντότριχο και γυαλιστερό με αλλόκοτο τρόπο (σαν τρίχωμα αλόγου). Το κεφάλι του ήταν απόλυτα στρογγυλό και γενικώς είχε μια όμινους όψη. Θεωρώντας ότι μπαϊ ντιφόλτ όλα τα σκυλάκια είναι καλά, πήγα να το χαϊδέψω. Μόλις άπλωσα το χέρι μου, άνοιξε το στόμα του αποκαλύπτοντας ένα κενό στόμα με μόνο δύο τεράστια μπροστινά δόντια φιδιού, λεπτά και κοφτερά, τα οποία άρχισε να μπήγει μέσα στο μπράτσο μου ξανά και ξανά με αργές κινήσεις ενώ εγώ απλά το κοιτούσα με πόνο γιατί δεν ήξερα τι να κάνω.

Χα. Φαν τάιμς.

Περνάμε λοιπόν στο ερώτημα της βραδιάς: “Τι κάνεις μωρή Κουήνι όρθια τέτοια ώρα;” Σχεδόν σε ακούω ν’ απαντάς “γιατί; τι έχει η ώρα;” αγαπημένε μου αναγνώστη, αλλά θα σου αποκαλύψω μετά ντροπής πως είχα γλαρώσει στον καναπέ από τις 12:00 και μετά από κανα μισάωρο εγκατέλειψα τις προσπάθειες να νιώσω τρέντι νέα ένα βράδυ Παρασκευής και πήγα για νάνι σαν καλό ραμολί.

Και είδα εφιάλτη. Και ξύπνησα. Και είπα να φτιάξω ένα καφεδάκι και να καπνίσω λίγο μπας και ισιώσω λιγάκι (και -μη χάσω ευκαιρία- να μοιραστώ και τις φρίκες μου).

Το αποψινό τεχνικολόρ μου θύμησε Τζον Γουότερς και διαδραματιζόταν εξ ολοκλήρου στα στενά του Μετς και σε κάτι ανάμεσα στους διαδρόμους της πολυκατοικίας της θείας μου (που ήταν στα Εξάρχεια) και σε κάποιο φουαγιέ από το Βέρτιγκο.

Όλη η υπόθεση ξεκίνησε με το ότι ανέβαινα σκάλες. Είναι δύο πολύ γνωστά μου στενάκια στο Μετς (η αρχή της Άγρας και η αρχή της Κοσμά Μπαλανού) όπου αντί για δρόμο έχουν ατελείωτα σκαλιά. Στενά, πετρινοτσιμεντένια, κακώς φωτισμένα και στις πλευρές τους βλέπουν τα μπαλκόνια και τα παράθυρα από τις διπλανές πολυκατοικίες.

Τα ανέβαινα λοιπόν. Στην αρχή τα ανέβαινα κανονικά. Σταθερά. Αργά. Με προσπερνούσαν κάθε τόσο σκοτεινές φιγούρες αμφιβόλου ποιότητας και με το λιγοστό φως ένιωθα λιγάκι περίεργα. Ξαφνικά, πέρασε δίπλα μου ένας τύπος, ντυμένος γυναίκα, κάτι ανάμεσα στον τύπο από το Χέντγουιγκ και την Ντιβάιν και μουρμούρισε “Χμ. Ώστε έβαλε τα ασημένια παπούτσια”.

Κοίταξα κάτω τον εαυτό μου και συνειδητοποίησα πως ήμουν ντυμένη σαν ηρωΐδα του Almodóvar, φορώντας ασημί αμάνικο μίνι φουστάνι α λα σίξτιζ με στρασάκια, μαύρο καλσόν και πολύ ψηλά ασορτί ασημένια τακούνια. Συνέχισα ν’ ανεβαίνω τα σκαλιά όπου σε κάποιο από τα ενδιάμεσα πλατύσκαλα, άνοιγε ένα παράθυρο στο οποίο καθόταν οκλαδόν ο τυπάκος που μόλις με είχε προσπεράσει και έβλεπε μια ταινία σε μια τηλεόραση που ήταν πάνω στο πλατύσκαλο.

Αναγκαστικά πέρασα από μπροστά του όπου πάλι κάτι μουρμούρισε και εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα ότι ήταν ερωτευμένος με τον Οριζόντιο στου οποίου το σπίτι πήγαινα.

Στο τέλος της σκάλας (αντί να βγω από την Άγρας στο σπίτι του Σεφέρη) βρέθηκα στην πόρτα του Οριζόντιου η οποία ήταν από αυτές τις παλιές συρόμενες με το τζάμι. Είδα τον Οριζόντιο με την Αδερφή του Οριζόντιου να μιλάνε σαν κάτι πολύ περίεργο να είχε συμβεί και αμέσως αρχίσαμε όλοι να γελάμε δυνατά, εμφανώς ψεύτικα και κοιτώντας και οι τρεις με άγχος προς την πόρτα η οποία είχε μείνει ανοιχτή. Κατάλαβα πως ο τραβεστί τυπάκος ερχόταν να μας σκοτώσει όλους και το μόνο που θα μας έσωνε ήταν να προλάβαινα να κλείσω την πόρτα.

Ξύπνησα στη φάση που την έκλεινα, ενώ έβλεπα μια σκιά να πλησιάζει από το τζάμι όλο και γρηγορότερα.

Και σκέφτομαι: άλλοι (βλ. Λύντς) βγάζουν λεφτά από κάτι τέτοιες μαλακίες. Εγώ γιατί όχι;

Filed under: προσωπικές παράνοιες , άντε κοιμήσου κοπέλα μου, βαρυστομαχιά

Ένας βελοσιράπτορας στο Παλαιό Φάληρο

Πήρα ένα σετ ανασκαφής – συναρμολόγησης σκελετού δεινοσαύρου. Επειδή δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο το χάρηκα, θ’ αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν μόνες τους (καλά, όχι και εντελώς μόνες τους. Ξέρεις ότι δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό για πολύ):

Μόλις είδα το κουτάκι έπεσα ξερή! Το άρπαξα και έτρεξα στο ταμείο με ασυγκράτητη ορμή, τσαλαπατώντας τρια παιδάκια και μια μαμά.

Τα περιεχόμενα του κουτιού ήταν: το μπλοκ πηλού (με τα κοκκαλάκια κρυμμένα μέσα!), ένα ειδικό εργαλειάκι ανασκαφής, πινελάκι, κερί προς χρήση για σταθερότερη συναρμολόγηση και…

…αυτή τη βάση όπου αργότερα στήνεις πάνω τον σκελετό!

Αρχίζεις λοιπόν να ξύνεις την επιφάνεια σιγά σιγά με την καρδιά σου γεμάτη προσδοκία για τα κοκκαλάκια που ξέρεις πως είναι κάπου εκεί μέσα. Μετά από λίγο πιάνεται το χέρι σου και συνειδητοποιείς ότι ενώ καπνίζεις, εισπνέεις τον αέρα που είναι γεμάτος σκόνη πηλού και η μύτη σου βουλώνει αλλά δεν σε νοιάζει καθόλου γιατί…

…ξαφνικά εμφανίζεται αυτό που περίμενες τόσην ώρα! Αρπάζεις το πινέλο και καθαρίζεις προσεκτικά. Τώρα πρέπει να βγουν τα κομμάτια αυτά ώστε να καταφέρεις να ξεκολλήσεις και τα υπόλοιπα!

Στο σημείο αυτό έγινε ένα crossover με το Star Wars – Darth Vader’s TIE Fighter που έφτιαχνε λίγο πιο δίπλα ο Οριζόντιος (το οποίο ήταν έπος αλλά είχε απλά κομματάκια που έκαναν κλικ και έμπαινε το ένα μέσα και πάνω στο άλλο. Δεν είχε ούτε πινελάκια, ούτε κοκκαλάκια, ούτε σκόνη και κυρίως: δεν είχε RAPTOR!).

Με τη βοήθεια μιας μικρής, ασυναίσθητης κίνησης, κατάφερα να ελευθερώσω ένα μεγάλο κομμάτι στην αριστερή μεριά του μπλοκ και χτύπησα φλέβα! Εκεί κρυβόταν η ουρίτσα του raptor μου!

Σύντομα (όχι και τόσο σύντομα αλλά για μένα η ώρα πέρασε και ούτε που το κατάλαβα), το μπλοκ του πηλού είχε γίνει φύλλο και φτερό και τα κομμάτια του σκελετού ήταν mine for the taking…

Αργότερα σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερο αν είχα πάρει μικρά κομματάκια σπάγγου και χαρτιού για να φτιάξω ταμπελίτσες. Srsly μοναδικέ μου αναγνώστη… είναι τόση η χαρά, που δεν κατάφερα ούτε αυτήν την απλή σκέψη.

Μετά από ένα καθαρισματάκι με υγρό πανί, ο σκελετός ήταν έτοιμος για να συναρμολογηθεί! Ζέστανα λίγο το κερί στην παλάμη μου και, βάζοντάς το στα σημεία που κουμπώνανε τα κομμάτια, είχα στο πι και φι τον ομορφότερο raptor EVUR!

Για να είμαι ακριβής, το αποτέλεσμα του μόχθου μας (κυρίως του Οριζόντιου στα υπόλοιπα. Η αρχαιολογία είναι χρονοβόρο χόμπι ;P) ήταν τα παρακάτω:

(Φυσικά δεν το αρνούμαστε ότι είμαστε rejuveniles και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό!)

Σου προτείνω να πας αμέσως και να πάρεις ένα κιτ ανασκαφής δεινοσαύρου. Αν είσαι wimp έχει και άλλα είδη δεινοσαύρου. Φυσικά θα πάρεις τον raptor γιατί γαμάει.

Κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο, θα επιστρέψω με φωτογραφικό ρεπορτάζ για την κατασκευή κρεμαστού ηλιακού συστήματος.

Filed under: προσωπικές παράνοιες , raptors

Discworld Reading Order (φορ ντάμιζ)

Μετά το σημερινό τηλεφώνημα του alex για να του προτείνω με ποιό βιβλίο να ξεκινήσει να διαβάζει Discworld, σκέφτηκα πως αυτό που πραγματικά λείπει απ’ αυτό το blog είναι μια συνολική πρόταση για τη σειρά ανάγνωσης του Discworld (για να μην καίμε τηλέφωνο που ‘λέγαμε παλιά).

Το θέμα έχει απασχολήσει πολύ κόσμο και ανάμεσά τους κι εμένα. Ας δηλώσω εδώ ότι εγώ όταν ξεκίνησα, τα διάβασα σε εντελώς random order. Μετά τα διάβασα άλλη μια φορά με χρονολογική σειρά. Μετά διάβασα τις εσωτερικές σειρές με χρονολογική σειρά. Μετά τα διάβασα πάλι μπερδεμένα.

Ας το πάρουμε απ’ την αρχή. Η πλήρης βιβλιογραφία του Discworld Series (με χρονολογική σειρά) είναι η εξής:

01. The Colour of Magic (1983)
02. The Light Fantastic (1986)
03. Equal Rites (1987)
04. Mort (1987)
05. Sourcery (1989)
06. Wyrd Sisters (1989)
07. Pyramids (1989)
08. Guards! Guards! (1989)
09. Eric (1990)
10. Moving Pictures (1990)
11. Reaper Man (1991)
12. Witches Abroad (1991)
13. Small Gods (1992)
14. Lords and Ladies (1992)
15. Men at Arms (1993)
16. Soul Music (1994)
17. Interesting Times (1994)
18. Maskerade (1994)
19. Feet of Clay (1996)
20. Hogfather (1996)
21. Jingo (1997)
22. The Last Continent (1998)
23. Carpe Jugulum (1998)
24. The Fifth Elephant (1999)
25. The Truth (2000)
26. Thief of Time (2001)
27. The Last Hero (illustrated novelette with Paul Kidby) (001)
28. The Amazing Maurice and his Educated Rodents (2001)
29. Night Watch (2002)
30. The Wee Free Men (2003)
31. Monstrous Regiment (2003)
32. A Hat Full of Sky (2004)
33. Going Postal (2004)
34. Thud! (2005)
35. Wintersmith (2006)
36. Making Money (2007)
37. Unseen Academicals (2009)

Μη βλέπεις το κατεβατό και πτοείσαι αγαπημένε μου αναγνώστη! Τελειώνουν πριν πεις “PTerry Rocks”! Μέσα σ’ όλα αυτά τα βιβλία λοιπόν, υπάρχουν αρκετά στα οποία εμφανίζονται ξανά και ξανά οι ίδιοι χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να έχουμε τις Εσωτερικές Σειρές.

Πρώτα είναι η Εσωτερική Σειρά του Rincewind:

The Colour of Magic
The Light Fantastic
Sourcery
Eric
Interesting Times
The Last Continent
The Last Hero (also: Watch references)

Εκτός από αυτά, ο Rincewind εμφανίζεται και στη σειρά του Science of Discworld:

The Science of Discworld
The Science of Discworld II: the Globe
The Science of Discworld III: Darwin’s Watch

Παρακάτω, είναι η Εσωτερική Σειρά του Death:

(Σίγουρα στο top5 αγαπημένων μου χαρακτήρων με τον καλύτερο sidekick που υπάρχει… τον Death of Rats! Ο θάνατος του Discworld ζει σε άλλη διάσταση, το αγαπημένο του φαγητό είναι το curry και έχει τεράστια αδυναμία στα γατάκια.)

Mort
Reaper Man
Soul Music
Hogfather
Thief of Time

Χωρίς καθυστέρηση, περνάμε στην Εσωτερική Σειρά του City Watch:

Guards! Guards!
Men at Arms
Feet of Clay
Jingo
The Fifth Elephant
Night Watch
Thud!

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στο βιβλίο “Where’s My Cow?”, παιδικό βιβλίο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο  Commander Vimes, το οποίο είναι παράλληλα ένα βιβλίο που διαβάζει στο παιδί του, αλλά και ένα βιβλίο γι’ αυτό το βιβλίο. Must be quantum!

Με εξαιρετική αποφασιστικότητα περνάμε στην Εσωτερική Σειρά των Witches:

Wyrd Sisters
Witches Abroad
Lords and Ladies
Maskerade
Carpe Jugulum

Το “Equal Rites”, αν και πρώτο χρονολογικά, δεν θα το πρότεινα ως πρώτο σε σειρά για διάβασμα μιας και ο χαρακτήρας της Granny είναι σε εντελώς πρώιμα στάδια στο βιβλίο αυτό και δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό για το μέγεθος του χαρακτήρα της.

Η πιο μικρή σε ηλικία μάγισσα, ανήκει στην ίδια σειρά, αλλά θα  μπορούσε να αναφερθεί και ως μικρότερη, ξεχωριστή, Εσωτερική Σειρά:

The Wee Free Men (Tiffany Aching)
A Hat Full of Sky (Tiffany Aching)
Wintersmith (Tiffany Aching)

Τέλος, η Εσωτερική Σειρά της πόλης Ankh-Morpork (ξέρεις ότι είναι κανονική γιατί έχει εθνικό ύμνο!):

The Truth
Going Postal
Making Money
Unseen Academicals

Τα υπόλοιπα βιβλία (stand-alone βιβλία) μπορούν να διαβαστούν με όποια σειρά σας κατέβει. Για περισσότερες πληροφορίες – προτάσεις για τη σειρά ανάγνωσης, μπορείτε να συμβουλευτείτε τα Discworld Order Guides του L-Space!

Το σίγουρο είναι πως, όταν φτάσετε στο τέλος αυτής της υπέροχης, μαγευτικής διαδρομής, θα θέλετε να τα διαβάσετε πάλι από την αρχή. Οπότε δεν θ’ ανησυχούσα και πολύ αν ήμουν στη θέση σου, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη…

Filed under: προσωπικές παράνοιες , discworld madness

My Desktop

Δεδομένου του χρόνου που περνάω καθημερινά μπροστά στον υπολογιστή μου, στη δουλειά και στο σπίτι και λαμβάνοντας υπόψη τη μανία μου με το personalisation του παραμικρού χώρου στον οποίον βρίσκομαι, δεν είναι παράξενο που έχω ένα κολληματάκι με τα desktops μου.

Αν υπολογίσεις και τον (απειροελάχιστο) ψυχαναγκασμό μου, μοναδικέ μου αναγνώστη, θα καταλάβεις γιατί τρελαινόμουν πάντα στην ιδέα του πώς μπορεί να λειτουργήσει κανείς με ένα desktop γεμάτο εικονίδια και σκουπίδια…

Ομολογώ πως έχω τεράστια συλλογή από wallpapers (γιατί βαριέμαι και εύκολα), αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες του υπολογιστή στο γραφείο, του υπολογιστή στο σπίτι που παίζει στην οθόνη της τηλεόρασης και του laptop.

Και επειδή όπως ξέρεις *print screen or it didn’t happen* παραθέτω τα τρια αντίστοιχα:

PC Σπιτιού:

Απλό και εύκολο. Γιατί να θες κάτι παραπάνω; Τώρα με τα 7 μπορείς να εξαφανίσεις ακόμα και το εικονίδιο του Bin, αλλά το κρατάω για συναισθηματικούς λόγους… xD

Laptop:

Πού θα πάει; Θα βάλω και στο laptop 7 και θα ησυχάσω (Vista SUCK!). Αντέχει όμως το κακομοιράκι, και τώρα που έχει και βάση με ανεμιστηράκι δεν κάνει περίεργα γουργουρητά και πολύ το χαίρομαι!

PC Γραφείου:

Ναι. Αυτό το wallpaper γαμεί. Κάθε φορά που βλέπω τη φάτσα αυτού του κακόμοιρου μονόκερου, ψοφάω στο γέλιο. Ιδανικό για χρήση στο γραφείο για να σκάει το χειλάκι σου όταν σε πιάνει πονοκέφαλος.

(Ας σου θυμίσω και το καλύτερο/χειρότερο prank που μπορείς να κάνεις με το desktop κάποιου: Evil Desktop Prank.)

All in all, κάπου είναι χωμένα αρκετά PrtScns από τα desktops μου σε τακτά χρονικά διαστήματα. (Ναι, καταλαβαίνω ότι αυτό είναι περίεργο αλλά gimme a break! xP) Αν είσαι από αυτούς που έχουν 872359243423 εικονίδια πάνω στο desktop τους, σε παρακαλώ, εξήγησέ μου πώς και γιατί!

Filed under: προσωπικές παράνοιες

Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ

Μετά από ατελείωτες ώρες στο γραφείο γράφοντας εγχειρίδια χρήσης εφαρμογών διαχείρισης περιεχομένου, ας γράψω και για κάτι στο οποίο έχω αφιερώσει ώρες και ώρες…

Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ

Εισαγωγή
Παρακάμπτω την παράθεση απόψεων σχετικά με το αν ο καφές αυτός πρέπει να λέγεται ελληνικός ή τούρκικος μιας και θα είχε την ίδια γαμάτη γεύση ακόμη κι αν τον έλεγαν φινλανδικό, κωλοπετινιτσικό ή νησιατουπασχακικό.

Η μυρωδιά του ελληνικού πρέπει να είναι από τις πρώτες καταγεγραμμένες στη μνήμη μου. Κάθε φορά που τον μυρίζω, χαλαρώνω και χαμογελάω. Συνηθίζω να πίνω 4-5 στη δουλειά και άλλους 2-3 στο σπίτι. Το πρωί με συνεφέρνει, το μεσημέρι με γεμίζει θετική διάθεση και το βράδυ με χαλαρώνει και με ετοιμάζει γλυκά για ύπνο.

Είναι καφές με πλούσια γεύση και μυρωδιά, ήπιος για το στομάχι (σε σχέση με άλλους, πιο συνηθισμένους -πλέον- καφέδες) και απίστευτα νόστιμος.

Hardware
Γκαζάκι.
Προτιμήστε το ΕλΓκρέκο. Είναι εξωφρενικά (εξωφρενικά όμως!) ακριβό την πρώτη φορά που το αγοράζετε, αλλά παίζει τρελή απόσβεση σε μικρό χρονικό διάστημα (απόσβεση με την απόλαυση ντουντ. Προφανώς δεν φτιάχνει μόνο του τον καφέ!).

Το ωραίο μ’ αυτό το γκαζάκι είναι ότι έχει ωραία επιφάνεια στην οποία ακουμπάτε το μπρίκι, δεν χρειάζεται να έχεις αναπτήρα για ν’ ανάψει και έχει πανεύκολο σύστημα αλλαγής φιαλών. Οι ίδιες οι φιάλες του, είναι πολύ κουλ, βγαίνουν σε αρκετά χρώματα και δεν είναι απίστευτα ακριβές.

Μπρίκι.
Γενικώς δεν είμαι φαν ούτε του εντελώς μονού αλλά ούτε και του υπερμεγέθη διπλού σε κούπα (ασχέτως αν πίνω και από τους δύο). Το καλύτερο είναι να έχετε αρκετά διαφορετικά μεγέθη μπρικιών για να έχετε και ποικιλία επιλογών. Αποφύγετε τα ασημί μπρίκια. Έχουν την κακή συνήθεια να καίνε τον καφέ την ώρα που πας να τον σερβίρεις. Τα καλύτερα που έχω πετύχει είναι αυτά που είναι ολίγον σαν αντικολλητικά (βλ. εικόνα τζουμπραγκαλακίων).

Η άποψη ότι τα καλύτερα μπρίκια στενεύουν στα τρία τέταρτα προς τα πάνω και ανοίγουν πάλι προς το στόμιο, δεν είναι μύθος. Σε περίπτωση που το σουπερμάρκετ της γειτονιάς σας δεν έχει τέτοιου τύπου μπρίκια, μπορείτε να βρείτε σε κάποιο από τα πολλά σχετικά μαγαζιά κάτω από την Αθηνάς.

Software

De gustibus et de coloribus που λεν και στο χωριό μου… Άλλοι τον προτιμούν σκούρο, άλλοι ξανθό, άλλοι προσυσκευασμένο, άλλοι φρεσκοκομμένο.

Η αλήθεια είναι ότι μετά από χρόνια πειραματισμών, έχω καταλήξει στον απλό Λουμίδη. Είναι σχετικά ξανθός κι αυτό με βολεύει, αφού βάζω πέντε τόνους καφέ για κάθε κούπα. Αν χρησιμοποιούσα σκούρο καφέ θα κατέληγα με βαρυστομαχιά.

Αν έχετε κοντά σας κάποιο μαγαζάκι που καβουρντίζει δικό του καφέ, κάντε δυό τρεις προσπάθειες μήπως και πετύχετε κάτι καλό. Δεν είναι άσχημη ιδέα να προσπαθήσετε να κάνετε προσμίξεις για να καταλήξετε στο χαρμάνι που σας ταιριάζει. Αν πάρω για παράδειγμα τον Λουμίδη, μπορείτε να κάνετε ωραία ανάμιξη αν βάλετε ένα μεγάλο σακουλάκι από τον κανονικό κι ένα μικρό από τον σκούρο ή τον κουπάτο.

Αλλά θα επιμείνω: αυτό είναι θέμα γεύσης και γούστου. Πειραματιστείτε ώσπου να βρείτε αυτό που σας ταιριάζει περισσότερο.

Διαδικασία
“Παίρνουμε γκαζάκι που να’ χει χρώμα μπλε / Ανάβουμε φωτίτσα σε χρώμα ντεπουρλέ…“

1. Μετρήστε το νερό στην κούπα / φλιτζάνι που θα χρησιμοποιήσετε και ρίξτε το στο μπρίκι (μη χρησιμοποιείτε ζεστό νερό αλλά νερό βρύσης)

2. Αφήστε το νερό στο γκαζάκι για κάποια δευτερόλεπτα πριν ρίξετε τον καφέ (όχι πολύ και βράσει!)

3. Ρίξτε τον καφέ σας. Για ένα κανονικό φλιτζάνι, εγώ προτείνω 2 γεμάτες, φουσκωτές κουταλιές καφέ. Αν είστε από εκείνους τους περίεργους που επιμένουν να βάζουν ζάχαρη στον καφέ, ρίξτε πρώτα τη ζάχαρη, ανακατέψτε και μετά ρίξτε τον καφέ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Χρησιμοποιείστε άλλο κουταλάκι ή πλύνετε αυτό που χρησιμοποιήσατε για τη ζάχαρη πριν το βάλετε στον καφέ. Εκτός του ότι χαλάτε τον καφέ, μπορεί να δηλητηριάσετε κάποιον που τον πίνει σκέτο. ;P

4. Ανακατέψτε το περιεχόμενο του μπρικιού σας ΜΟΝΟ μέχρι να διαλυθεί ο καφές (και η ζάχαρη αν είστε ανώμαλος είπαμε). Μη συνεχίζετε να ανακατεύετε ατελείωτα. Όσο και να το θέλετε ΔΕΝ είστε ο Πανοραμίξ και το μπρίκι ΔΕΝ έχει μαγικό ζωμό (αν και το πλησιάζει).

5. Μόλις δείτε τον καφέ στις άκρες του μπρικιού ν’ αρχίσει να φουσκώνει, πριν φτάσει στη μέση, σερβίρετε τον μισό στο φλιτζάνι σας. ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε αντίθεση με αυτά που βλέπατε στις παλιές ελληνικές ταινίες, το να ρίχνετε τον καφέ στο φλιτζάνι από 3 μέτρα απόσταση, σίγουρα καταστρέφει το καϊμάκι και μπορεί να καταλήξει σε πλήρη απώλεια του καφέ. Σερβίρετε πάντα από το ύψος που έχει το χείλος του φλιτζανιού σας προς τον πάτο του φλιτζανιού.

6. Βάλτε το μπρίκι με τον υπόλοιπο καφέ πάλι πάνω στο γκαζάκι και περιμένετε ώσπου να βράσει. Μετά σερβίρετε (όχι από ψηλά λέμε!) και τον υπόλοιπο. Εάν δεν σας αρέσει το καϊμάκι στον καφέ (πρέπει ταχύτατα να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό), αγνοήστε το βήμα 5 και αφήστε τον καφέ να φουσκώσει κανονικά πριν τον σερβίρετε.

Σημειώσεις
Το θέμα του καφέ όπως καταλαβαίνεις μοναδικέ μου αναγνώστη, είναι πολύ υποκειμενικό. Η μοναδική μου συμβουλή είναι να το ψάξεις. Δοκίμασε χαρμάνια, δοκίμασε mix-n-match γεύσεων, δοκίμασε με ή χωρίς καϊμάκι, δοκίμασε με στενό ή φαρδύ μπρίκι, δοκίμασε να σερβίρεις από ψηλά ή χαμηλά, κ.ο.κ.

Μην περιμένεις να πιείς ελληνικό της προκοπής σε καφετέρια πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. 9 στους 10 μετατρέπουν το πανόστιμο καφεδάκι μας σ’ ένα φλιτζάνι σκατά γιατί τον φτιάχνουν στον ατμό της μηχανής.

Όσο γι’ αυτή τη μόδα που λέει να σου φέρνουν τον καφέ στο μπρίκι… >.< Απλά σκέψου: Ο ελληνικός με το που τον τραβάς από τη φωτιά κατακαθίζει. Πες ότι τον φτιάχνει ο συμπαθέστατος μπουφετζής στο μπρίκι. Με το που τον τραβήξει από τη φωτιά, φωνάζει τη χαριτωμένη σερβιτόρα. Περνάει κάποια ώρα. Πάει και τον παίρνει, στον φέρνει κι εσύ ο μαλάκας τον σερβίρεις στο φλιτζάνι σου. Και μετά πίνεις κατακάθι.

Η προσωπική μου προτίμηση είναι: Καφές σκέτος, βαρύς, σε μεσαίου μεγέθους κούπα, με πολύ καϊμάκι.

Εύχομαι καλή επιτυχία!

Filed under: προσωπικές παράνοιες , RTFM

Pet Love #98023

Τα ασανσέρ.

Στα 30 χρόνια ζωής μου τώρα βρίσκομαι μόλις στο δεύτερο σπίτι με ασανσέρ (το διαμέρισμα του πρώτου δεν το πιάνω γιατί δεν μπήκα ποτέ στο ασανσέρ).

Γουστάρω να πατάω τα κουμπάκια (και πες με καθυστερημένη αν θες, μοναδικέ μου αναγνώστη). Ξετρελαίνομαι στις περιπτώσεις που παίζει μουσική ασανσέρ (ίζι λίσενινγκ διασκευές για 3 συνθετικά βιολιά και λίγο εμετό).

Αγαπώ τον υπόκωφο ήχο που κάνει όταν σταματάει (ββββουμφ). Πορώνομαι με τα καινούργια και λατρεύω τα παλιά. Διακρίνω τις μικρές διαφορές στην πίεση που χρειάζονται τα κουμπάκια τα τουρλωτά, τα κουμπάκια τα βαθουλωτά, τα κουμπάκια τα μεταλλικά, τα κουμπάκια τα διαφανή…

Ξεφεύγω με τα διαφανή (τύπου πολυκαταστημάτων/μπίζνες μπίλντινγκζ), ψιλοφρικάρω σ’ αυτά με τις εσωτερικές πόρτες…

Το καλύτερο όμως βιώνουν αυτοί (έχω δει 2 περιπτώσεις) που η εξώπορτα του σπιτιού τους είναι η πόρτα του ασανσέρ!! Δηλαδή, μπαίνεις στο κτήριο, μπαίνεις στο ασανσέρ, πατάς κουμπί, ανοίγεις πόρτα και ΤΣΟΥΠ! είσαι στο χωλ!

Το χειρότερο είναι κάποιοι αναίσθητοι που γεμίζουν το ασανσέρ με βρώμα (βλ. σκουπίδια, πορδίτσες, τσιγαρίλα).

Αν και μ’ αρέσει, το φοβάμαι κιόλας.

Δεν είναι δα ότι σκέφτομαι κάθε φορά που μπαίνω μέσα, όλες τις πιθανές περιπτώσεις στις οποίες κάτι θα μπορούσε να πάει στραβά. Όχι. Αυτό το έχω ξεπεράσει. (xD) Απλά ε, δεν είναι και το πιο φυσικό να μπαίνεις σ’ ένα κουτί που πηγαίνει πάνω κάτω.

Νέβερδελες. Τ’ αγαπώ το ασανσέρ.

Filed under: pet loves

Μα πού πας τέτοια ώρα; (Γεράματα)

Δεν ήμουν ποτέ πάρτι άνιμαλ αλλά μετά την επιβολή των νέων “μέτρων” η κατάσταση εκτροχιάστηκε.

Γιατί να βγω; Στο σπίτι μου έχει γαμάτο καφέ, ίντερνετ και την καλύτερη παρέα (aka ΜΟΝΟ όποιον θέλω να δω).

Έξω έχει μαλάκες, σκατά ποτά και όχι ίντερνετ (ομολογουμένως κάποια σημεία έχουν wifi αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο γκικουλιάς στο οποίο θα ανέβαινα αν καθόμουν παράμερα χαζεύοντας μαλακίες στο iPhone xD).

Μια από τις τελευταίες φορές που βγήκα, βρέθηκα να κάθομαι κάτω σε έναν πεζόδρομο (μιας και οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού χέστηκαν -σιγά μην πάρουν κι άλλες καρέκλες για τους έξω, αφού υπάρχει το πάτωμα), ενώ απέναντί μου, μισή ντουζίνα χρεπομοντάδες ανταγωνιζόντουσαν ποιός θα μοιάσει περισσότερο στον Μορισέι (χωρίς τη γοητεία ή το ταλέντο). Τα ποτά ήταν συμπαθητικά και ακριβά και η μουσική ήταν μια μακρυνή υποψία.

Την προτελευταία φορά που βγήκα, μετά από ατελείωτο περπάτημα και μπες-βγες σε 2-3 μαγαζιά (“Μα πού να πάμε; Α, δεν χωράμε. Συγγνώμη κύριε, μου πατάτε το μικρό δαχτυλάκι!), κατέληξα σ’ ένα μαγαζί με συμπαθητική μουσική. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, μετά από τη δεύτερη γουλιά ποτό, μου ήρθε σκοτοδίνη και κατέληξα να ξερνάω τα σωθικά μου στη μέση του δρόμου (κανονικού δρόμου, με αυτοκίνητα) επειδή κάποιος καργιόλης αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρον να σερβίρεις πετρέλαιο παρά ποτά της προκοπής.

Και ερωτώ: Γιατί να βγω;

Σε αντίθεση με τις παραπάνω εμπειρίες (και άλλες που απλά βαριέμαι να παραθέσω), στο σπίτι μου όλοι έχουν το ελεύθερο να καπνίσουν, δεν τους συμπεριφέρεται κανείς ως σκουπίδια, δεν τους πατάει κανείς (εκτός απ’ όταν συμβαίνουν ατυχήματα), σερβίρω καθαρά ποτά και παίζω καλή μουσική (ΚΑΙ παιχνίδια).

Είμαι σίγουρη πως δεν φταίνε τα φρεσκοκλεισμένα 30 χρόνια μου. Έτσι σκεφτόμουν και στα 18. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο.

Απ’ την άλλη τι μιλάω; Πήγε 11 και κλείνουν τα μάτια μου…

*grubby old person mode: OFF*

Filed under: δευτέρες, προσωπικές παράνοιες