Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ

Μετά από ατελείωτες ώρες στο γραφείο γράφοντας εγχειρίδια χρήσης εφαρμογών διαχείρισης περιεχομένου, ήρθε η ώρα να γράψω και για κάτι στο οποίο έχω αφιερώσει πολλές ώρες…

Πώς φτιάχνουμε έναν γκαϊφέ

Εισαγωγή
Παρακάμπτω την παράθεση απόψεων σχετικά με το αν ο καφές αυτός πρέπει να λέγεται ελληνικός ή τούρκικος μιας και θα είχε την ίδια γαμάτη γεύση ακόμη κι αν τον έλεγαν φινλανδικό, κωλοπετινιτσικό ή νησιατουπασχακικό.

Η μυρωδιά του ελληνικού πρέπει να είναι από τις πρώτες καταγεγραμμένες στη μνήμη μου. Κάθε φορά που τον μυρίζω, χαλαρώνω και χαμογελάω. Συνηθίζω να πίνω 4-5 στη δουλειά και άλλους 2-3 στο σπίτι. Το πρωί με συνεφέρνει, το μεσημέρι με γεμίζει θετική διάθεση και το βράδυ με χαλαρώνει και με ετοιμάζει γλυκά για ύπνο.

Είναι καφές με πλούσια γεύση και μυρωδιά, ήπιος για το στομάχι (σε σχέση με άλλους, πιο συνηθισμένους -πλέον- καφέδες) και απίστευτα νόστιμος.

Hardware
Γκαζάκι.
Προτιμήστε το ΕλΓκρέκο. Είναι εξωφρενικά (εξωφρενικά όμως!) ακριβό την πρώτη φορά που το αγοράζετε, αλλά παίζει τρελή απόσβεση σε μικρό χρονικό διάστημα.

Το ωραίο μ’ αυτό το γκαζάκι είναι ότι έχει ωραία επιφάνεια στην οποία ακουμπάτε το μπρίκι, δεν χρειάζεται να έχεις αναπτήρα για ν’ ανάψει και έχει πανεύκολο σύστημα αλλαγής φιαλών. Οι ίδιες οι φιάλες του, είναι πολύ κουλ, βγαίνουν σε αρκετά χρώματα και δεν είναι απίστευτα ακριβές.

Μπρίκι.
Γενικώς δεν είμαι φαν ούτε του εντελώς μονού αλλά ούτε και του υπερμεγέθη διπλού σε κούπα (ασχέτως αν πίνω και από τους δύο). Το καλύτερο είναι να έχετε αρκετά διαφορετικά μεγέθη μπρικιών για να έχετε και ποικιλία επιλογών. Αποφύγετε τα ασημί μπρίκια. Έχουν την κακή συνήθεια να καίνε τον καφέ την ώρα που πας να τον σερβίρεις. Τα καλύτερα που έχω πετύχει είναι αυτά που είναι ολίγον σαν αντικολλητικά.

Η άποψη ότι τα καλύτερα μπρίκια στενεύουν στα τρία τέταρτα προς τα πάνω και ανοίγουν πάλι προς το στόμιο, δεν είναι μύθος. Σε περίπτωση που το σουπερμάρκετ της γειτονιάς σας δεν έχει τέτοιου τύπου μπρίκια, μπορείτε να βρείτε σε κάποιο από τα πολλά μαγαζιά κάτω από την Αθηνάς.

Software

De gustibus et de coloribus που λεν και στο χωριό μου… Άλλοι τον προτιμούν σκούρο, άλλοι ξανθό, άλλοι προσυσκευασμένο, άλλοι φρεσκοκομμένο.

Η αλήθεια είναι ότι μετά από χρόνια πειραματισμών, έχω καταλήξει στον απλό Λουμίδη. Είναι σχετικά ξανθός κι αυτό με βολεύει, αφού βάζω πέντε τόνους καφέ για κάθε κούπα. Αν χρησιμοποιούσα σκούρο καφέ θα κατέληγα με βαρυστομαχιά.

Αν έχετε κοντά σας κάποιο μαγαζάκι που καβουρντίζει δικό του καφέ, κάντε δυό τρεις προσπάθειες μήπως και πετύχετε κάτι καλό. Δεν είναι άσχημη ιδέα να προσπαθήσετε να κάνετε προσμίξεις για να καταλήξετε στο χαρμάνι που σας ταιριάζει. Αν πάρω για παράδειγμα τον Λουμίδη, μπορείτε να κάνετε ωραία ανάμιξη αν βάλετε ένα μεγάλο σακουλάκι από τον κανονικό κι ένα μικρό από τον σκούρο ή τον κουπάτο.

Αλλά θα επιμείνω: αυτό είναι θέμα γεύσης και γούστου. Πειραματιστείτε ώσπου να βρείτε αυτό που σας ταιριάζει περισσότερο.

Διαδικασία
“Παίρνουμε γκαζάκι που να’ χει χρώμα μπλε / Ανάβουμε φωτίτσα σε χρώμα ντεπουρλέ…“

1. Μετρήστε το νερό στην κούπα / φλιτζάνι που θα χρησιμοποιήσετε και ρίξτε το στο μπρίκι (μη χρησιμοποιείτε ζεστό νερό αλλά νερό βρύσης)

2. Αφήστε το νερό στο γκαζάκι για κάποια δευτερόλεπτα πριν ρίξετε τον καφέ (όχι πολύ και βράσει!)

3. Ρίξτε τον καφέ σας. Για ένα κανονικό φλιτζάνι, εγώ προτείνω 2 φουσκωτά γεμάτες κουταλιές καφέ. Αν είστε από εκείνους τους περίεργους που επιμένουν να βάζουν ζάχαρη στον καφέ, ρίξτε πρώτα τη ζάχαρη, ανακατέψτε και μετά ρίξτε τον καφέ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Χρησιμοποιείστε άλλο κουταλάκι ή πλύνετε αυτό που χρησιμοποιήσατε για τη ζάχαρη πριν το βάλετε στον καφέ. Εκτός του ότι χαλάτε τον καφέ, μπορεί να δηλητηριάσετε κάποιον που τον πίνει σκέτο. ;P

4. Ανακατέψτε το περιεχόμενο του μπρικιού σας ΜΟΝΟ μέχρι να διαλυθεί ο καφές (και η ζάχαρη αν είστε ανώμαλος είπαμε). Μη συνεχίζετε να ανακατεύετε ατελείωτα. Όσο και να το θέλετε ΔΕΝ είστε ο Πανοραμίξ και το μπρίκι ΔΕΝ έχει μαγικό ζωμό (αν και το πλησιάζει).

5. Μόλις δείτε τον καφέ στις άκρες του μπρικιού ν’ αρχίσει να φουσκώνει, πριν φτάσει στη μέση, σερβίρετε τον μισό στο φλιτζάνι σας. ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε αντίθεση με αυτά που βλέπατε στις παλιές ελληνικές ταινίες, το να ρίχνετε τον καφέ στο φλιτζάνι από 3 μέτρα απόσταση, όχι μόνο μπορεί να καταλήξει σε απώλεια του καφέ, αλλά σίγουρα καταστρέφει το καϊμάκι. Σερβίρετε πάντα από το ύψος που έχει το χείλος του φλιτζανιού σας προς τον πάτο του φλιτζανιού.

6. Βάλτε το μπρίκι με τον υπόλοιπο καφέ πάλι πάνω στο γκαζάκι και περιμένετε ώσπου να βράσει. Μετά σερβίρετε (όχι από ψηλά λέμε!) και τον υπόλοιπο. Εάν δεν σας αρέσει το καϊμάκι στον καφέ (πρέπει ταχύτατα να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό), αγνοήστε το βήμα 5 και αφήστε τον καφέ να φουσκώσει κανονικά πριν τον σερβίρετε.

Σημειώσεις
Το θέμα του καφέ όπως καταλαβαίνεις, μοναδικέ μου αναγνώστη, είναι πολύ υποκειμενικό. Η μοναδική μου συμβουλή είναι να το ψάξεις. Δοκίμασε χαρμάνια, δοκίμασε mix-n-match γεύσεων, δοκίμασε με ή χωρίς καϊμάκι, δοκίμασε με στενό ή φαρδύ μπρίκι, δοκίμασε να σερβίρεις από ψηλά ή χαμηλά, κ.ο.κ.

Μην περιμένεις να πιείς ελληνικό της προκοπής σε καφετέρια πολυαγαπημένε μου αναγνώστη. 9 στους 10 μετατρέπουν το πανόστιμο καφεδάκι μας σ’ ένα φλιτζάνι σκατά γιατί τον φτιάχνουν στον ατμό της μηχανής.

Όσο γι’ αυτή τη μόδα που λέει να σου φέρνουν τον καφέ στο μπρίκι… >.< Απλά σκέψου: Ο ελληνικός με το που τον τραβάς από τη φωτιά κατακαθίζει. Πες ότι τον φτιάχνει ο συμπαθέστατος μπουφετζής στο μπρίκι. Με το που τον τραβήξει από τη φωτιά, φωνάζει τη χαριτωμένη σερβιτόρα. Περνάει κάποια ώρα. Πάει και τον παίρνει, στον φέρνει κι εσύ ο μαλάκας τον σερβίρεις στο φλιτζάνι σου. Και μετά πίνεις κατακάθι.

Η προσωπική μου προτίμηση είναι: Καφές σκέτος, βαρύς, σε μεσαίου μεγέθους κούπα, με πολύ καϊμάκι.

Εύχομαι καλή επιτυχία!

Filed under: προσωπικές παράνοιες , RTFM

Pet Love #98023

Τα ασανσέρ.

Στα 30 χρόνια ζωής μου τώρα βρίσκομαι μόλις στο δεύτερο σπίτι με ασανσέρ (το διαμέρισμα του πρώτου δεν το πιάνω γιατί δεν μπήκα ποτέ στο ασανσέρ).

Γουστάρω να πατάω τα κουμπάκια (και πες με καθυστερημένη αν θες, μοναδικέ μου αναγνώστη). Ξετρελαίνομαι στις περιπτώσεις που παίζει μουσική ασανσέρ (ίζι λίσενινγκ διασκευές για 3 συνθετικά βιολιά και λίγο εμετό).

Αγαπώ τον υπόκωφο ήχο που κάνει όταν σταματάει (ββββουμφ). Πορώνομαι με τα καινούργια και λατρεύω τα παλιά. Διακρίνω τις μικρές διαφορές στην πίεση που χρειάζονται τα κουμπάκια τα τουρλωτά, τα κουμπάκια τα βαθουλωτά, τα κουμπάκια τα μεταλλικά, τα κουμπάκια τα διαφανή…

Ξεφεύγω με τα διαφανή (τύπου πολυκαταστημάτων/μπίζνες μπίλντινγκζ), ψιλοφρικάρω σ’ αυτά με τις εσωτερικές πόρτες…

Το καλύτερο όμως βιώνουν αυτοί (έχω δει 2 περιπτώσεις) που η εξώπορτα του σπιτιού τους είναι η πόρτα του ασανσέρ!! Δηλαδή, μπαίνεις στο κτήριο, μπαίνεις στο ασανσέρ, πατάς κουμπί, ανοίγεις πόρτα και ΤΣΟΥΠ! είσαι στο χωλ!

Το χειρότερο είναι κάποιοι αναίσθητοι που γεμίζουν το ασανσέρ με βρώμα (βλ. σκουπίδια, πορδίτσες, τσιγαρίλα).

Αν και μ’ αρέσει, το φοβάμαι κιόλας.

Δεν είναι δα ότι σκέφτομαι κάθε φορά που μπαίνω μέσα, όλες τις πιθανές περιπτώσεις στις οποίες κάτι θα μπορούσε να πάει στραβά. Όχι. Αυτό το έχω ξεπεράσει. (xD) Απλά ε, δεν είναι και το πιο φυσικό να μπαίνεις σ’ ένα κουτί που πηγαίνει πάνω κάτω.

Νέβερδελες. Τ’ αγαπώ το ασανσέρ.

Filed under: pet loves

Μα πού πας τέτοια ώρα; (Γεράματα)

Δεν ήμουν ποτέ πάρτι άνιμαλ αλλά μετά την επιβολή των νέων “μέτρων” η κατάσταση εκτροχιάστηκε.

Γιατί να βγω; Στο σπίτι μου έχει γαμάτο καφέ, ίντερνετ και την καλύτερη παρέα (aka ΜΟΝΟ όποιον θέλω να δω).

Έξω έχει μαλάκες, σκατά ποτά και όχι ίντερνετ (ομολογουμένως κάποια σημεία έχουν wifi αλλά καταλαβαίνεις το επίπεδο γκικουλιάς στο οποίο θα ανέβαινα αν καθόμουν παράμερα χαζεύοντας μαλακίες στο iPhone xD).

Μια από τις τελευταίες φορές που βγήκα, βρέθηκα να κάθομαι κάτω σε έναν πεζόδρομο (μιας και οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού χέστηκαν -σιγά μην πάρουν κι άλλες καρέκλες για τους έξω, αφού υπάρχει το πάτωμα), ενώ απέναντί μου, μισή ντουζίνα χρεπομοντάδες ανταγωνιζόντουσαν ποιός θα μοιάσει περισσότερο στον Μορισέι (χωρίς τη γοητεία ή το ταλέντο). Τα ποτά ήταν συμπαθητικά και ακριβά και η μουσική ήταν μια μακρυνή υποψία.

Την προτελευταία φορά που βγήκα, μετά από ατελείωτο περπάτημα και μπες-βγες σε 2-3 μαγαζιά (“Μα πού να πάμε; Α, δεν χωράμε. Συγγνώμη κύριε, μου πατάτε το μικρό δαχτυλάκι!), κατέληξα σ’ ένα μαγαζί με συμπαθητική μουσική. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως, μετά από τη δεύτερη γουλιά ποτό, μου ήρθε σκοτοδίνη και κατέληξα να ξερνάω τα σωθικά μου στη μέση του δρόμου (κανονικού δρόμου, με αυτοκίνητα) επειδή κάποιος καργιόλης αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρον να σερβίρεις πετρέλαιο παρά ποτά της προκοπής.

Και ερωτώ: Γιατί να βγω;

Σε αντίθεση με τις παραπάνω εμπειρίες (και άλλες που απλά βαριέμαι να παραθέσω), στο σπίτι μου όλοι έχουν το ελεύθερο να καπνίσουν, δεν τους συμπεριφέρεται κανείς ως σκουπίδια, δεν τους πατάει κανείς (εκτός απ’ όταν συμβαίνουν ατυχήματα), σερβίρω καθαρά ποτά και παίζω καλή μουσική (ΚΑΙ παιχνίδια).

Είμαι σίγουρη πως δεν φταίνε τα φρεσκοκλεισμένα 30 χρόνια μου. Έτσι σκεφτόμουν και στα 18. Απλά δεν βρίσκω τον λόγο.

Απ’ την άλλη τι μιλάω; Πήγε 11 και κλείνουν τα μάτια μου…

*grubby old person mode: OFF*

Filed under: δευτέρες, προσωπικές παράνοιες

Pet Peeve #32

Οι άνθρωποι που διατηρούν μια υποτυπώδη σχέση μαζί σου μέχρι να έρθει η “σωστή” ώρα όπου και προδίδουν την εμπιστοσύνη σου, εκθέτοντάς σε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Well, SCREW YOU MOTHERFUCKER! >.<

Filed under: pet peeves

Stupidity Causes Cancer

(aka: Political correctness can suck my balls.)

Κάθε μέρα και αυξάνεται ο αριθμός των λέξεων που είναι “κακό” να χρησιμοποιούμε. Κάθε φορά που τσεκάρω, τα PC θέματα συζήτησης όλο και μειώνονται. Οι γλώσσες των “πολιτισμένων” χωρών έχουν πάρει την κατηφόρα με σίγουρη κατάληξη ένα βαβελικό Newspeak.

Ανέκαθεν μου φαινόταν εντελώς καθυστερημένη η επιμονή του κόσμου στο PC, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με το χιούμορ. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας. Τίποτα. Το αν θα γίνει καλαίσθητα ή όχι είναι μια άλλη ιστορία (και μεγάλη μάλιστα μιας και η τέχνη είναι υποκειμενική και περί ορέξεως πατάτες βραστές).

_______________________________

Η αλήθεια είναι πως απλά ήθελα να βάλω αυτό το βιντεάκι.

Filed under: προσωπικές παράνοιες

My first Discworld Convention! <3

Είναι Δευτέρα και σχεδόν δεν το πιστεύω ότι μόλις πριν μία εβδομάδα ήμουν στη μαγευτική Ιρλανδία παρέα με ένα μάτσο Πρατσετοπαθείς.

Πάρε μια γεύση του πως ήταν, μοναδικέ μου αναγνώστη:

Το convention έγινε σε ένα χωριουδάκι της Δυτικής Ιρλανδίας…

Πανέμορφο, καταπράσινο κι ας μην είχε καθόλου ήλιο, βροχερό και χαριτωμένο.

Πήρε αρκετόν χρόνο να εγκλιματιστώ αλλά η κατραπακιά ήρθε όταν εμφανίστηκε ο PTerry…

Δεν το πίστευα ότι ήταν μπροστά μου ο Terry Pratchett!

Ο ίδιος, ο Bernard Pearson, ο Jack Cohen και ο Colin Smythe, μας είπαν ιστορίες απίστευτου κάλλους, τις οποίες ακούσαμε σαν παιδάκια, με ανοιχτά στόματα και κραυγές του τύπου “OOOOOOOOOOOOHHH! AAAAAAAAAHH!”…

Ακούσαμε για τις πρώτες συγγραφικές του προσπάθειες, για τη ζωή του, για τις ταινίες, για τους χαρακτήρες, για τις εμπνεύσεις, τις σκέψεις, τους φίλους, τους θαυμαστές, για τις προσπάθειες επιβολής στην ασθένειά του…

Είδαμε μπροστά στα μάτια μας τον ίδιο τον Άνθρωπο με το Καπέλο να πίνει Guinness στις 11 το πρωί περιγράφοντας πώς είναι να προσπαθείς να περάσεις το τελωνείο στην Αυστραλία με 2 σακούλες γεμάτες πλαστικά δόντια (xD)…

Δεν έχω λέξεις να περιγράψω τον θαυμασμό μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο…

Αυτό που ίσως με έκανε να νιώσω πιο ωραία ήταν που βρέθηκα σ’ έναν χώρο όπου οι συζητήσεις για την εξέλιξη των χαρακτήρων ή τους κανόνες του Cripple Mister Onion ή για τις κόκκινες μπότες και το πόσο κέτσαπ είναι απαραίτητο για την κατανάλωση ενός rat onna stick είναι απολύτως φυσιολογικές.

Οι καλοί άνθρωποι που οργάνωσαν όλην αυτή τη φανταστική φάση, είχαν την καλωσύνη να μαζέψουν φωτογραφίες από όλους τους συμμετέχοντες και το καλύτερο σετ μπορείτε να το βρείτε εδώ (αν και το βιντεάκι τα λέει όλα νομίζω).

Από τα διάφορα που μπορούσε ν’ αγοράσει κανείς τις 4 μέρες του Convention, αυτό που τελικά θα φυλάξω ως κόρην οφθαλμού, το πλήρωσα με τις γνώσεις μου! ΧΑ!

Με τη βοήθεια τριών εξαιρετικών συνΠρατσετικών, πήραμε μέρος στο Unseen University Challenge – Το κουίζ γνώσεων σχετικά με το Discworld και μετά από τρεις εξουθενωτικούς γύρους κερδίσαμε όλους τους αντιπάλους.

Εξαιρετικά δύσκολος ήταν ο γύρος που παίξαμε εναντίον επίτιμων καλεσμένων οι οποίοι μας κατηγόρησαν πως είτε το μόνο πράγμα που κάνουμε στη ζωή μας είναι να διαβάζουμε βιβλία του Πράτσετ είτε πως είχαμε σελίδες από τα βιβλία μέσα στα μανίκια μας. (Μερικοί άνθρωποι παίρνουν βαριά την ήττα! xD)

Ένιγουέι… Το καλύτερο ήταν πως την τελευταία μέρα πήραμε βραβεία. Μετάλλια. Τα οποία μας έδωσε ο ίδιος ο PTerry!! (!!!!!!!) Κόντευα να κατουρηθώ από τη χαρά μου όπως καταλαβαίνεις, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη!

Το τετραήμερο έκλεισε σε κλίμα παρεΐστικο, όπου όλοι υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε του χρόνου, στο αγγλικό con. Εάν υπάρχει κανείς ακόμη εκεί έξω που να γνωρίζει την αλήθεια της φράσης “The Turtle Moves” παρακαλείται να ετοιμάσει τη βαλίτσα του για τον Αύγουστο.

Είμαστε πολλοί.

Filed under: arts, pet loves, επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

O.o WHAT THE FUCK IS WRONG WITH YOU? o.O

Πρόσφατα είχα την καλή τύχη να δεχτώ ένα iPhone από δεύτερο χέρι (γιατί από πρώτο… αποκλείεται xD) και φυσικά έσπευσα να δημιουργήσω το νέο μικρό μου τηλεφωνικό σύμπαν.

Ακόμα και χωρίς jailbreak έχει κανείς τη δυνατότητα να κατεβάσει ένα σωρό γαμάτα applications (ενδεικτικά, κατέβασα μέχρι και app με φωτογραφίες του διαστήματος από χομπίστες αστρονόμους xD).

Πάω λοιπόν (πάλι) σήμερα στο iTunes Store να βρω ένα iReader για κάτι βιβλία και παθαίνω μια (και δύο και τέσσερις) κολούμπρες μόλις αντικρίζω το εξής:

Ο.ο Μα είμαστε σοβαροί; ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ PAID APP; ο.Ο Πρώτο; Σοβαρά; PAID app? ο.Ο Ποιός σκατά πληρώνει γι’ αυτό; Ποιός ασχολήθηκε να κατεβάσει τη Βίβλο στα ελληνικά ως iPhone Application γαμώ το κεφάλι μου; Ο.ο

Σιχτίρ… Μου ανέβηκε η πίεση νυχτιάτικο…

Filed under: (αντι)θρησκευτικά, προσωπικές παράνοιες

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος και τα νεύρα μου

Την Παρασκευή 2 του μήνα, έλαβα το παρακάτω μήνυμα στο κινητό μου:

“Απόψε γιορτάζουμε μαζί τη νίκη με την πρώτη μας επιλογή στη Β’ Αθηνών. Ακρωτήρι (Παραλία Αγ. Κοσμά), 22:30. Είμαστε στο αύριο μαζί! Να είσαι εκεί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Τα παίρνω στο κρανίο. Το νούμερο από το οποίο εστάλη το μήνυμα ήταν το τετραψήφιο 2230. Φυσικά δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω σε αυτό, οπότε βρήκα το νούμερο για το πολιτικό του γραφείο (210-7253218). Τηλεφώνησα και ενημέρωσα την κυρία που μου απάντησε, πως δεν έχω ιδέα πώς βρήκαν το κινητό μου αλλά δεν επιθυμώ σε καμμία περίπτωση να λαμβάνω οποιουδήποτε είδους πληροφορίες για τον Σπηλιωτόπουλο. Της έδωσα το όνομά μου και απαίτησα να σβήσουν τον αριθμό μου από τις οποιεσδήποτε λίστες τους.

Σάββατο, 3 του μήνα. Ζουζουνίζει το κινητό. Κοιτάω, τι να δω;

“Στην αυριανή μάχη δώστε μου δύναμη στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου φωνή για το αύριο της ΝΔ. Καμία ψήφος χαμένη. Στείλτε το μήνυμα σε φίλους σας. Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι σημαντικά. Τηλεφωνώ πάλι στο πολιτικό του γραφείο και μιλώ με την ίδια κυρία η οποία ενοχλείται μεν, δεν το δείχνει ιδιαίτερα δε, η οποία μου λέει ότι “Τώρα δυστυχώς κυρία μου έχει μπει το νούμερό σας στο πρόγραμμα” και φυσικά απαντάω “Όπως το βάλατε στο πρόγραμμα, να το βγάλετε!”.

Κυριακή, 4 του μήνα – ημέρα των εκλογών.

Είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και παίζω λίγο Rockband Beatles να συνέλθω για να πάω να α(ξε)σκή(ί)σω το δημοκρατικό μου δικαίωμα. Αναγκάζομαι να πατήσω pause για να δω ένα μήνυμα που μου ήρθε.

“Σήμερα στην κάλπη ζητώ τη στήριξή σας στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου δύναμη με την ψήφο σας για να είμαστε στο αύριο μαζί! Για την ΝΔ και τον τόπο! Άρης Σπηλιωτόπουλος.” (δεν απαγορεύεται λίγες ώρες πριν τις εκλογές να στέλνεις τέτοια μηνύματα;)

Η πίεσή μου έχει ανέβει τραγικά. Ξαναματατηλεφωνώ στη δύσμοιρη γραμματέα η οποία με ακούει εξαιρετικά φορτωμένη να της ανακοινώνω ότι θα προσπαθήσω να βρω τρόπο να κάνω κάτι εναντίον του ιδίου, του γραφείου του και του οποιοδήποτε άλλου μιας και επιμένουν να μου στέλνουν μηνύματα. Επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάριο (είστε ήδη στο πρόγραμμα και δεν μπορώ να σας βγάλω γιατί είναι αυτοματοποιημένο σύστημα). Κλείνουμε με την υπόσχεσή της ότι ήταν το τελευταίο, δεν θα ξανασυμβεί κ.ο.κ. Αργότερα, παρακολουθώντας τους να βγαίνουν από τη Ρηγίλλης ως μαφιόζικη συνοδεία σε κηδεία με τα μούτρα κατεβασμένα, ο Αρούλης έφαγε 6 μούτζες παραπάνω απ’ ότι συνήθως.

Δευτέρα, 5 του μήνα. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στη δουλειά μου κι έχω αποκτήσει καλό flow. ΜΠΖΖΖΤ:

“Μέσα από την καρδιά μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σας και για τη δύναμη που μου δώσατε στη Β’ Αθηνών. Προχωράμε στο αύριο μαζί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Να εκραγώ μοναδικέ μου αναγνώστη;

Είναι προφανές πως αυτό θα είναι το τελευταίο μήνυμα για κάμποσον καιρό ακόμη αλλά γιατί έπρεπε να τα υποστώ; Δεν έδωσα το τηλέφωνό μου προς χρήση στον Σπηλιωτόπουλο ή σε οποιονδήποτε. Δεκτόν, δεν έχω το νούμερό μου απόρρητο. Αυτό όμως δεν είναι γιατί επιθυμώ να λαμβάνω spam από τον κάθε μαλάκα. Ακόμη κι αν δεχτώ πως δεν έγινε τίποτα και μου έστειλε το πρώτο, οκ. Αφού έχω τηλεφωνήσει ονομαστικά και έχω δηλώσει ΡΗΤΑ ότι δεν θέλω σε καμμία περίπτωση και για κανέναν λόγο να λάβω ποτέ οτιδήποτε που να έχει και την παραμικρή σχέση με τον Σπηλιωτόπουλο, το γραφείο ή την παράταξή του.

Την Παρασκευή 2 του μήνα, έλαβα το παρακάτω μήνυμα στο κινητό μου:

“Απόψε γιορτάζουμε μαζί τη νίκη με την πρώτη μας επιλογή στη Β’ Αθηνών. Ακρωτήρι (Παραλία Αγ. Κοσμά), 22:30. Είμαστε στο αύριο μαζί! Να είσαι εκεί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Τα παίρνω στο κρανίο. Το νούμερο από το οποίο εστάλη το μήνυμα ήταν το τετραψήφιο 2230. Φυσικά δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω σε αυτό, οπότε βρήκα το νούμερο για το πολιτικό του γραφείο (210-7253218). Τηλεφώνησα και ενημέρωσα την κυρία που μου απάντησε, πως δεν έχω ιδέα πώς βρήκαν το κινητό μου αλλά δεν επιθυμώ σε καμμία περίπτωση να λαμβάνω οποιουδήποτε είδους πληροφορίες για τον Σπηλιωτόπουλο. Της έδωσα το όνομά μου και απαίτησα να σβήσουν τον αριθμό μου από τις οποιεσδήποτε λίστες τους.

Σάββατο, 3 του μήνα. Ζουζουνίζει το κινητό. Κοιτάω, τι να δω;

“Στην αυριανή μάχη δώστε μου δύναμη στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου φωνή για το αύριο της ΝΔ. Καμία ψήφος χαμένη. Στείλτε το μήνυμα σε φίλους σας. Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι σημαντικά. Τηλεφωνώ πάλι στο πολιτικό του γραφείο και μιλώ με την ίδια κυρία η οποία ενοχλείται μεν, δεν το δείχνει ιδιαίτερα δε, η οποία μου λέει ότι “Τώρα δυστυχώς κυρία μου έχει μπει το νούμερό σας στο πρόγραμμα” και φυσικά απαντάω “Όπως το βάλατε στο πρόγραμμα, να το βγάλετε!”.

Κυριακή, 4 του μήνα – ημέρα των εκλογών.

Είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και παίζω λίγο Rockband Beatles να συνέλθω για να πάω να α(ξε)σκή(ί)σω το δημοκρατικό μου δικαίωμα. Αναγκάζομαι να πατήσω pause για να δω το μήνυμα που μου ήρθε:

“Σήμερα στην κάλπη ζητώ τη στήριξή σας στη Β’ Αθηνών. Δώστε μου δύναμη με την ψήφο σας για να είμαστε στο αύριο μαζί! Για την ΝΔ και τον τόπο! Άρης Σπηλιωτόπουλος.” (δεν απαγορεύεται λίγες ώρες πριν τις εκλογές να στέλνεις τέτοια μηνύματα;)

Η πίεσή μου έχει ανέβει τραγικά. Ξαναματατηλεφωνώ στη δύσμοιρη γραμματέα η οποία με ακούει εξαιρετικά φορτωμένη να της ανακοινώνω ότι θα προσπαθήσω να βρω τρόπο να κάνω κάτι εναντίον του ιδίου, του γραφείου του και του οποιοδήποτε άλλου μιας και επιμένουν να μου στέλνουν μηνύματα. Επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάριο (είστε ήδη στο πρόγραμμα και δεν μπορώ να σας βγάλω γιατί είναι αυτοματοποιημένο σύστημα). Κλείνουμε με την υπόσχεσή της ότι ήταν το τελευταίο, δεν θα ξανασυμβεί κ.ο.κ. Αργότερα, παρακολουθώντας τους να βγαίνουν από τη Ρηγίλλης ως μαφιόζικη συνοδεία σε κηδεία με τα μούτρα κατεβασμένα, ο Αρούλης έφαγε 6 μούτζες παραπάνω απ’ ότι συνήθως.

Δευτέρα, 5 του μήνα. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη στη δουλειά μου κι έχω αποκτήσει καλό flow. ΜΠΖΖΖΤ:

“Μέσα από την καρδιά μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξή σας και για τη δύναμη που μου δώσατε στη Β’ Αθηνών. Προχωράμε στο αύριο μαζί! Άρης Σπηλιωτόπουλος.”

Να εκραγώ μοναδικέ μου αναγνώστη;

Είναι προφανές πως αυτό θα είναι το τελευταίο μήνυμα για κάμποσον καιρό ακόμη αλλά γιατί έπρεπε να τα υποστώ; Δεν έδωσα το τηλέφωνό μου προς χρήση στον Σπηλιωτόπουλο ή σε οποιονδήποτε. Δεκτόν, δεν έχω το νούμερό μου απόρρητο. Αυτό όμως δεν είναι γιατί επιθυμώ να λαμβάνω spam από τον κάθε μαλάκα. Ακόμη κι αν δεχτώ πως δεν έγινε τίποτα και μου έστειλε το πρώτο, οκ. Αφού έχω τηλεφωνήσει ονομαστικά και έχω δηλώσει ΡΗΤΑ ότι δεν θέλω σε καμμία περίπτωση και για κανέναν λόγο να λάβω ποτέ οτιδήποτε που να έχει και την παραμικρή σχέση με τον Σπηλιωτόπουλο, το γραφείο ή την παράταξή του.

Σας παρακαλώ προωθήστε το post αυτό μέχρι να φτάσει παντού, όπως το αυθαίρετο μήνυμα του βουτυρομπεμπέ ΟΝΝΕΔίτη.

Filed under: επικαιρότητα;

Εκλογές (aka This Shit Ain’t Funny Anymore)

Μπήκα στον 3ο μήνα χωρίς internet μοναδικέ μου αναγνώστη και τα ‘χω thoroughly πάρει στο κρανίο.

Σαν να μη μου φτανε αυτό, έχουμε εκλογές.

Στον δρόμο για τη δουλειά κάθε μέρα βλέπω τις προεκλογικές αφίσες του Καραμανλάκου ο οποίος ποζάρει ως φίρμα σε παραλιακό σκυλάδικο. Πιο δίπλα οι αφίσες του Καρατζαφεριάν που είναι σαν αφίσες δευτεροκλασάτου σκυλάδικου στην Αθηνών-Λαμίας. Οι αφίσες του Ξύριζα είναι κακό photoshop με αριστερή ιδεοληψία και αυτές του ΚΚΕ είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που θυμάμαι εδώ και 30 χρόνια (μα ούτε γραμματοσειρά δεν αλλάζουνε). Ο Τζορτζ μας έκανε τη χάρη να μη βλέπουμε τη λαπαδόφατσά του (ίσως έτσι κερδίσει ψηφοφόρους που θα έχουν ξεχάσει τη μάπα του).

Για μια ακόμη φορά η ψήφος μου θα πάει στο Άκυρο. Πολλοί επιμένουν να μου λένε πως έτσι τη χαραμίζω, πως πρέπει να ψηφίσω κάποιο κόμμα που θα πάρει αξιόλογο (sic) ποσοστό για να μου μετρήσει η ψήφος. Δηλαδή, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη, να ψηφίσω κάτι που θα βγει σίγουρα, για να προσμετρηθεί η ψήφος μου. ΧΑ!

Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο που, αν δεν ψηφίζεις ένα από τα μεγάλα κόμματα, πρέπει να θεωρείς ότι καις την ψήφο σου. Γιατί λοιπόν να πας να ψηφίσεις;

Σε πείσμα όσων θέλουν να με βγάλουν από την εξίσωση, ψηφίζω κάθε φορά. Το θεωρώ ευχαρίστηση μα και χρέος μου. Αν κάποιο κόμμα δεν με εκφράζει, δεν θα το ψηφίσω απλά και μόνο για να μην πάει στράφι το ταξίδι στο εκλογικό τμήμα. Αν συμφωνώ με μια από τις προτάσεις ενός κόμματος αλλά διαφωνώ με τις άλλε 87234, δεν θα υποχωρήσω δεχόμενη όλα τα σκατά για να βγει κάποιος που “είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο”.

Η αποχή δεν διδάσκει σε κανέναν πολιτικό κανένα μάθημα (το έχει αποδείξει η Αμερική πολλές φορές). Τους βολεύει. Τους βγάζει από τη δύσκολη θέση. Αν όλοι όσοι απείχαν, ψήφιζαν άκυρο, ή ένα μικρό άγνωστο κόμμα, ίσως βλέπαμε κανένα μάτι να πεταρίζει (αν και ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρη).

Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι βεβαιότητα είναι πως, απαξιώνοντας τη διαδικασία, απαξιώνεις την ιδέα και την ουσία. Και δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω αυτό. Οπότε, την Κυριακή, θα μεταφερθώ στον πλανήτη του εκλογικού μου κέντρου και θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα (ΤΜ).

Εναλλακτικά, πουλάω την ψήφο μου σε όποιον μου βάλει Internet σήμερα και μου εξασφαλίσει αδιάκοπη πρόσβαση για ΠΑΝΤΑ.

Περιμένω προσφορές.

Μπήκα στον 3ο μήνα χωρίς internet μοναδικέ μου αναγνώστη και τα ‘χω thoroughly πάρει στο κρανίο.

Σαν να μη μου φτανε αυτό, έχουμε εκλογές.

Στον δρόμο για τη δουλειά κάθε μέρα βλέπω τις προεκλογικές αφίσες του Καραμανλάκου ο οποίος ποζάρει ως φίρμα σε παραλιακό σκυλάδικο. Πιο δίπλα οι αφίσες του Καρατζαφεριάν που είναι σαν αφίσες δευτεροκλασάτου σκυλάδικου στην Αθηνών-Λαμίας. Οι αφίσες του Ξύριζα είναι κακό photoshop με αριστερή ιδεοληψία και αυτές του ΚΚΕ είναι ακριβώς ίδιες με αυτές που θυμάμαι εδώ και 30 χρόνια (μα ούτε γραμματοσειρά δεν αλλάζουνε). Ο Τζορτζ μας έκανε τη χάρη να μη βλέπουμε τη λαπαδόφατσά του (ίσως έτσι κερδίσει ψηφοφόρους που θα έχουν ξεχάσει τη μάπα του).

Για μια ακόμη φορά η ψήφος μου θα πάει στο Άκυρο. Πολλοί επιμένουν να μου λένε πως έτσι τη χαραμίζω, πως πρέπει να ψηφίσω κάποιο κόμμα που θα πάρει αξιόλογο (sic) ποσοστό για να μου μετρήσει η ψήφος. Δηλαδή, πολυαγαπημένε μου αναγνώστη, να ψηφίσω κάτι που θα βγει σίγουρα, για να προσμετρηθεί η ψήφος μου. ΧΑ!

Έχουμε φτάσει λοιπόν στο σημείο που, αν δεν ψηφίζεις ένα από τα μεγάλα κόμματα, πρέπει να θεωρείς ότι καις την ψήφο σου. Γιατί λοιπόν να πας να ψηφίσεις;

Σε πείσμα όσων θέλουν να με βγάλουν από την εξίσωση, ψηφίζω κάθε φορά. Το θεωρώ ευχαρίστηση μα και χρέος μου. Αν κάποιο κόμμα δεν με εκφράζει, δεν θα το ψηφίσω απλά και μόνο για να μην πάει στράφι το ταξίδι στο εκλογικό τμήμα. Αν συμφωνώ με μια από τις προτάσεις ενός κόμματος αλλά διαφωνώ με τις άλλες 87234, δεν θα υποχωρήσω δεχόμενη όλα τα σκατά για να βγει κάποιος που “είναι λιγότερο κακός από τον προηγούμενο”.

Η αποχή δεν διδάσκει σε κανέναν πολιτικό κανένα μάθημα (το έχει αποδείξει η Αμερική πολλές φορές). Τους βολεύει. Τους βγάζει από τη δύσκολη θέση. Αν όλοι όσοι απείχαν, ψήφιζαν άκυρο, ή ένα μικρό άγνωστο κόμμα, ίσως βλέπαμε κανένα μάτι να πεταρίζει (αν και ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρη).

Το μόνο για το οποίο αισθάνομαι βεβαιότητα είναι πως, απαξιώνοντας τη διαδικασία, απαξιώνεις την ιδέα και την ουσία. Και δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω αυτό. Οπότε, την Κυριακή, θα μεταφερθώ στον πλανήτη του εκλογικού μου κέντρου και θα ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα (ΤΜ).

Εναλλακτικά, πουλάω την ψήφο μου σε όποιον μου βάλει Internet σήμερα και μου εξασφαλίσει αδιάκοπη πρόσβαση για ΠΑΝΤΑ.

Περιμένω προσφορές.

Filed under: επικαιρότητα;, προσωπικές παράνοιες

Όταν το support πεθαίνει…

Εδώ στο γραφείο έχουμε ανάμεσα σε άλλα και ένα iBook. Είναι όμορφο.

Αγορασμένο πριν καιρό έχει πέσει σε αχρηστία μιας και έχει χαθεί το cd με τους drivers κ.λπ. κι έτσι είπα να τηλεφωνήσω στη Rainbow ΑΕ (επίσημοι αντιπρόσωποι της Apple στην Ελλάδα) για να δω αν γίνεται να αντικατασταθεί το cd ή να μας δώσουν drivers.

Ψάχνοντας το τηλέφωνο της τεχνικής υποστήριξης έπεσα πάνω σε αυτό:

quadruple /palmface

Πήρα λοιπόν το νούμερο (κρατήθηκα πολύ να μη ζητήσω βοήθεια με ένα προβληματάκι που έχω με τον φίλο μου τον Γιάννη) το οποίο δεν απαντάει ΠΟΤΕ. Ποτέ όμως. Δεν υπάρχει. Δεν είναι διαθέσιμο. Δεν μιλάει, απλά δεν υπάρχει.

Οκ, λέω, δεν θα έχουν ανανεώσει τα στοιχεία τους (που και πάλι ντροπή).

Τεσπά, βρίσκω από κάποιο άλλο σημείο στο net (όχι από σελίδα της Rainbow) ένα τηλέφωνο, το παίρνω και μετά από αρκετή αναμονή πέφτω σε μια κοπελίτσα και της λέω το πρόβλημά μας (για τους drivers, όχι για τον Γιάννη).

Μου είπε ευγενικά ότι “Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να επικοινωνήσω με το τεχνικό μας τμήμα. Αφήστε μου τα στοιχεία σας να σας τηλεφωνήσω εγώ.” και κομπλέ. Μου τηλεφώνησε μετά από καμιά ώρα και είχαμε τον παρακάτω διάλογο:

Υποστήριξη: Λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει τρόπος αντικατάστασης του cd.
Κουήνι: Οκ… Πείτε μου πώς μπορώ να κατεβάσω έστω τους drivers λοιπόν.
Υποστήριξη: Α, δεν μπορείτε.
Κουήνι: Συγγνώμη;
Υποστήριξη: Δεν υπάρχουν πουθενά διαθέσιμοι online.
Κουήνι: Ερμ… Τι εννοείτε;
Υποστήριξη: Ο μόνος τρόπος είναι να αγοράσετε πάλι το cd.
Κουήνι: (Βαθειά ανάσα) Θέλετε να μου πείτε πως δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βρούμε τα drivers για ένα προϊόν σας που έχουμε αγοράσει εκτός αν αγοράσουμε ΠΑΛΙ το cd;
Υποστήριξη: Μάλιστα. Φυσικά πάντα μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Apple στο τηλέφωνο 00800…
Κουήνι: Έχετε κάποιο απευθείας email με κάποιο σχετικό τμήμα;
Υποστήριξη: Όχι. Δεν υπάρχει.
Κουήνι: (/palmface) Καλά, αφήστε το…

Και εντάξει το… Τηλετόξο που λειτουργεί και ως Σολομώντας και σου λύνει το πρόβλημα με τον φίλο που σου γαμάει τη γκόμενα, κοτζάμ Apple θα φανταζόμουν πως θα επέλεγε τους συνεργάτες της λίγο πιο προσεκτικά.

Filed under: science freaktion, προσωπικές παράνοιες